ตอนที่ 489 การเผชิญหน้าระหว่างชีวิตและความตาย

ตอนที่ 489 การเผชิญหน้าระหว่างชีวิตและความตาย

ซีหลิงในเวลานี้ ความสนใจเกือบทั้งหมดล้วนมุ่งเน้นไปที่ร่างของเชียนแย่ซิ้ว แต่สัญชาตญาณในคราวพบอันตรายยังทำให้นางหลบไปอยู่ข้าง ๆ

เพราะการลอบโจมตีของหวงเย่กะทันหันเกินไป ยังดีที่นางไม่ได้จินตนาการไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

ต่อให้นางหลบพ้นการจู่โจมที่ถึงแก่ชีวิตนั้นได้ทันที แต่ยังได้รับคลื่นฝ่ามือของเขากระทบใส่

นางได้รับบาดเจ็บจากการตีของเชียนแย่ซิ้วในก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางยิ่งได้รับบาดเจ็บมากขึ้น

“เจ้าทำอะไร?” นางตะคอกถามใส่เขา

หวงเย่ก็ไม่ได้ตอบนางอย่างสิ้นเชิง แต่ยังคงโจมตีนางต่อเนื่อง กระบวนท่าโหดเหี้ยมรุนแรง ก็คิดตีนางตกลงไปใต้กำแพงหินโดยตรงโดยสิ้นเชิง

มองออกถึงความตั้งใจของเขาแล้ว ซีหลิงเพียงรู้สึกอดที่จะตกใจไม่ได้ เขาไม่ใช่ถูกนางควบคุมไว้แล้วหรือ ทำไมจึง...

ให้ตายสิ เขาดีขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

กล่าวเช่นนี้ เหตุผลที่ไป๋หลิงกวงและเย่นอิ่งไม่ได้มา ก็เป็นเขาก่อเหตุด้วยแล้วหรือ?

พวกหล่อนไม่ได้พบมือพิษของนาง แต่กลับถูกหวงเย่กำจัดไปก่อนแล้ว

นางฝันก็คิดไม่ถึง หวงเย่กลับสามารถปลดปล่อยข้อจำกัดของยาเผาใจ ที่แท้เขาทำได้อย่างไรกัน

หลังจากที่เชียนแย่ซิ้วและเป่ยชิ่วได้เห็นสภาพการณ์ในเวลานี้ ก็รีบเหินไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว

ซีหลิงเห็นท่าไม่ดี นางไม่ลังเลที่จะเปิดเผยจุดอ่อนของตนเอง งอนิ้วเข้าไปเป็นกรงเล็บ โจมตีใส่เด็กในอ้อมแขนของหวงเย่โดยตรง

เมื่อเป็นเช่นนี้ ตามที่คาดไว้จริง หวงเย่เกิดความกลัวเกรงบ้าง

เชียนแย่ซิ้วไม่สนใจว่าที่แท้หวงเย่เข้าข้างไหน เขาตอนนี้ เพียงคิดชิงเด็กมาได้อย่างรวดเร็ว ไม่ให้ใครทำร้ายเขาเด็ดขาด

ดังนั้นตอนนี้เป้าหมายในสายตาของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว...เด็ก!

“หวงเย่ เจ้ากลับกล้าทรยศข้าเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใครของเจ้า!” ในช่วงคับขัน ซีหลิงก็ได้ตะโกนใส่หวงเย่เสียงดัง “ข้าเป็นแม่ของเจ้า เจ้ากล้าลงมือต่อข้า นั่นต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์”

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หวงเย่รู้ความจริงนี้อาจจะได้รับความตกใจตะลึงลาน แต่ตอนนี้ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยสีหน้าที่เย็นยะเยือกโดยพลัน ความเกลียดชังยิ่งลึกเข้าไปในก้นบึ้งดวงตาเมื่อได้ยินนางพูดคำนี้

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นนางกลับไม่ได้รู้ว่าก่อนหน้านี้ไป๋หลิงกวงเพื่อปกป้องชีวิตได้เปิดเผยความลับนี้ออกไปแล้ว

ถ้านางรู้ว่าไป๋หลิงกวงมีความคิดทำลายเรื่องดีของนางแล้ว ต้องกำจัดนางให้เร็วที่สุดตั้งนานแน่นอน

ซีหลิงเห็นว่ากระบวนท่านี้ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เชียนแย่ซิ้วก็ได้ไล่ตามมาแล้วด้วยไม่กี่คนได้ต่อสู้เข้าด้วยกัน ยุ่งวุ่นวายทั้งกลุ่มทันที

ในสายตาของเชียนแย่ซิ้วมีเพียงเด็กเท่านั้น ลงมือไร้ความเมตตาวิทยายุทธถึงที่สุด ใช้พลังถึงระดับสุดยอด เป่ยชิ่วเพียงมาทันส่งเสียงร้องสังเวชออกมาคราหนึ่ง ก็ถูกเขาตีจนกลิ้งตกลงไปจากผนังหิน ในไม่ช้าก็ถูกลาวากลิ้งไหลเหล่านั้นกลืนไปหมด

เวลานี้ ซีหลิงได้ขับโคจรพลังทั่วร่างทำลายการจู่โจมของหวงเย่ ในที่สุดก็ชิงเอาเด็กมาได้

รอจนเชียนแย่ซิ้วจัดการเป่ยชิ่วที่เป็นปัญหาอุปสรรคไปแล้ว หันกลับมามองทางนี้อีก ก็สายเกินไปแล้ว

ซีหลิงเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังออกมา “เด็กนี้อยู่ในมือของข้าตอนนี้ ถ้าเจ้ากล้าก้าวมาข้างหน้าอีกก้าว ข้าจะโยนเขาลงไปจากที่นี่”

เมื่อครู่เป็นหวงเย่ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นซีหลิงแล้ว

เชียนแย่ซิ้วจ้องในมือนางอย่างบ้าคลั่ง เกลียดนางเข้ากระดูก แต่เพราะมีความกลัวเกรงทำให้ไม่กล้าขึ้นหน้า