ตอนที่ 488 ทำลายกำลังภายในทั้งร่าง

ตอนที่ 488 ทำลายกำลังภายในทั้งร่าง

“ไม่ได้ ตกลงกันแล้ว วิทยายุทธสุดยอดบนร่างไอ้หนูนี่ต้องเป็นของข้าทั้งหมด ต่อให้เขาต้องตายก็ต้องรอจนข้าดูดพลังภายในของเขาจนหมด” ในเวลานี้เป่ยชิ่วกลับอดไม่ได้โต้มาแล้วหนึ่งประโยค

กระบี่ไร้ใจชั้นที่เก้า นั่นเป็นสิ่งที่ดำรงอยู่ซึ่งไกลแสนไกลมิอาจเอื้อมถึงได้สำหรับเขา อาศัยคุณสมบัติของเขาสามารถขึ้นถึงชั้นที่เจ็ดนับว่าฝืนกำลังจริง ๆ ถ้าพลาดโอกาสตรงหน้านี้แล้ว ชั่วชีวิตนี้เขาก็มิอาจเป็นไปได้อีกแล้ว

“ฮ่า...เจ้าคิดต้องการกำลังภายในบนร่างข้า? นั่นต้องดูว่าเจ้ามีกำลังจริงนี้หรือไม่”

“ศิษย์พี่ ตอนนี้ยังคงกำจัดไอ้เด็กนี้ก่อนจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ถ้าให้เขาหนีไปแล้ว โอกาสที่ดีแบบนี้ก็จะสายเกินไปแล้ว”

เป่ยชิ่วเป็นคนที่มีนิสัยดื้อรั้นคนหนึ่ง แม้ว่าใจเขาเป็นของซีหลิง เขาฟังนางทุกอย่าง แต่ในเรื่องนี้เขากลับคิดจะยืนยันความคิดเห็นของเขาเองและพะวงในใจอยู่ตลอดกับสิ่งนี้

“กำจัดเขา? ตอนนั้นเจ้าไม่ใช่บอกแล้ว จะเก็บเขาไว้ให้ศิษย์ของเจ้าคนนั้น ยังมีนังหนูที่ชื่อเย่นอิ่งนั่น มิฉะนั้นพวกหล่อนจึงได้ตกลงสัญญาขายชีวิตทำงานให้เจ้า ถ้าเขาตายแล้ว ถ้างั้นพวกหล่อน...” “นั่นเป็นเกียรติของพวกหล่อนที่ถูกข้าใช้สอย เมื่อถึงเวลาก็ฆ่าพวกหล่อนโดยตรงอีก แบบนี้นับว่าได้เสร็จสมบูรณ์ตามที่การมอบหมายของพวกหล่อนแล้ว”

ไม่ใช่ได้มอบหมายแล้วหรือ ถึงเวลาต่างตายหมดแล้ว ไปเป็นสามีภรรยาผีในนรกเถิด!

ความชั่วร้ายของซีหลิง เป็นเรื่องยากที่ผู้คนจะจินตนาการได้

“ใช่แล้ว นังหนูสองคนนั่นล่ะ?” กล่าวขึ้นมา พวกหล่อนไม่ใช่ควรมาพร้อมหวงเย่ด้วยกันหรอกหรือ? นางรีบส่งสายตาไปซักถามหวงเย่

“พวกหล่อน กำลังรออยู่ที่เนินเขาด้านล่าง ฉากแบบนี้ยังต้องให้พวกหล่อนลงมือหรือ?”

ซีหลิงไม่ได้สงสัยในตัวเขาอยู่แล้ว ยังไง ๆ ก็สำหรับนาง สองคนนั่นเป็นเพียงตัวละครเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ หลังจากได้ใช้พวกหล่อนคุ้มค่าแม้ว่าตายไปแล้วก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องนัก

เชียนแย่ซิ้วเห็นพวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับตัวเองเหมือนไม่มีใครอื่น ๆ อยู่ด้านข้าง ราวกับสามารถชิงเอาวิทยายุทธของเขาไป ฆ่าเขาให้ตายปานนั้น

เชียนหลิงหลินกล่าวเสียงเย็นชาว่า “พวกเจ้าพอแล้ว! เรื่องเฉพาะหน้าที่สำคัญที่สุดยังไม่ได้ทำเสร็จ ก็เริ่มเปิดเผยความทะเยอทะยาน พวกเจ้าสามารถใช้เวลามากกว่ายี่สิบปีเพื่อวางแผนสถานการณ์นี้ ทำไมถึงตอนนี้กลับไม่สามารถเก็บกดไว้ได้แล้ว?”

ซีหลิงมองเขม็งเป่ยชิ่วคราหนึ่ง นี่จึงมองไปยังเชียนแย่ซิ้ว

“สิ่งที่เจ้ากังวลอย่างไรแล้ว ถ้าไม่ทำลายวิทยายุทธอีก เราก็จะฆ่าลูกชายและผู้หญิงของเจ้าแล้ว”

“วัตถุประสงค์ของพวกเจ้า ก็คือคิดเอาชีวิตของข้าประมุข แต่ถ้าประมุขตายแล้ว พวกเจ้าก็จะตัดรากถอนโค่น ฆ่านังหนูและเด็ก ถึงตอนนั้นยิ่งไม่มีใครปกป้องพวกเขาแล้ว เจ้าคิดว่าข้าประมุขโง่ที่หลงกลพวกเจ้าหรือ?”

ซีหลิงกลอกลูกตาไปมา หลังจากนั้นยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้ายังไม่รู้เหรอ? เหตุผลที่หวงเย่กลับมาหาเรา ก็เพราะจางยวี่โหร่ว เพราะเขาตกหลุมรักจางยวี่โหร่วเหมือนกันด้วย มิฉะนั้นเจ้าคิดว่าทำไมเขาถึงถูกข้าใช้สอยน่ะ? นั่นเป็นเพราะข้าสัญญากับเขาว่าขอเพียงกำจัดเจ้าแล้วก็สามารถสมความปรารถนาของเขาได้ เขารักจางยวี่โหร่วลึกซึ้งมากนักน่ะ”

นางกลับไม่ได้สังเกตเห็นว่าเมื่อนางพูดคำเหล่านี้ ในก้นบึ้งดวงตาของหวงเย่มีร่องรอยของความอับอายและความเจ็บปวดแวบผ่านไป

เชียนแย่ซิ้วรีบส่งสายตาไปยังหวงเย่ ราวกับคิดจะถามความจริงจากเขา

ไม่ เขายังไม่อยากยอมเชื่อเลยว่าเขาจะหักหลังความสัมพันธ์ฉันพี่น้องมาหลายปีขนาดนี้ของพวกเขาได้ ด้วยเพราะเหตุผลนี้

หวงเย่มองเขาคราหนึ่ง พูดอย่างเย็นชา “เชียนแย่ซิ้ว เวลาของเจ้าไม่มากแล้ว เสี่ยวโหร่วเอ๋อข้าไม่ทำร้ายเป็นธรรมดา แต่ข้าจะไม่ยอมทนเก็บเมล็ดพันธุ์ที่ชั่วร้ายนี้ไว้ในโลก แม้ว่าวันข้างหน้านางจะมีลูก ก็มีเพียงเป็นของข้าเท่านั้น ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าและลูกๆของนางอยู่ในโลกนี้”

เขายกมือขึ้นทำท่าบีบคอเด็กในอ้อมแขนให้ตาย ก้นบึ้งดวงตาเชียนแย่ซิ้วส่องประกายตกใจกลัวเล็กน้อยแวบผ่านไปทันที

“ไม่นะ!”

เขาคิดพุ่งทะยานข้ามไป หวงเย่ทั่วหน้าเต็มไปด้วยความระมัดระวังถอยกลับไปที่ริมหน้าผา

ด้านล่างหน้าผาขาดนี้ เป็นลาวาเดือดปุด ๆ เต็มไปหมด กลิ้งตกลงไปปุ๊บ ก็จะไหม้เป็นเถ้าถ่าน มิอาจหวนคืน