ตอนที่ 487 ตัวหมากข่มขู่

ตอนที่ 487 ตัวหมากข่มขู่

“ถ้างั้นท่านพี่คิดว่าข้าควรยืนอยู่ข้างไหน? ตั้งแต่เกิดมา ข้าก็เป็นคนหนึ่งที่ถูกคนทอดทิ้ง แต่เจ้าเกิดมาอย่างราบรื่น กลายเป็นองค์รัชทายาทแคว้นแย่ซึ่งเป็นที่รักของคนนับหมื่นนับพัน ถ้าไม่ใช่อาจารย์ซีหลิงช่วยข้าแล้ว ข้าไหนเลยจะยืนอยู่ที่นี่ดี ๆ ได้ยังไง ไม่มีใครรู้ถึงการดำรงอยู่ของข้า เจ้ารู้ว่าในใจข้าไม่ยินยอมมากแค่ไหน?”

เห็นได้ชัดว่ายังคงเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์ แต่วาจาที่กล่าวออกมาทำให้คนสั่นสะท้านยังไม่ทันหนาว ถึงกับทั่วร่างหนาวเหน็บ

ทันใดในตอนนี้ ทำให้เชียนแย่ซิ้วเข้าใจ เขาไม่ได้คิดต้องการที่จะรู้จักกับเขาอย่างสิ้นเชิง ถึงกับบอกได้ว่าเขาเกลียดตัวเองมาก

ผลบั้นปลายเช่นนี้ไม่ทำให้เขามีอะไรที่นอกเหนือความคาดคิด สำหรับเขารู้สึกน่าหัวเราะมาก

พี่น้องแท้ ๆ แล้วเป็นอย่างไรอีก สัมพันธ์ทางสายโลหิตแล้วเป็นอย่างไรอีก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยได้ยินข่าวคราวมาก่อน สำหรับเขา เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น

ถ้าเขาจะเป็นศัตรูกับเขา เขาก็ไม่ปล่อยเขาไปเด็ดขาด

“ไม่ยินยอม? แล้วเจ้าจะทำยังไง? เอาทุกอย่างกลับไปในอดีต? ข้าประมุขถูกปิดบังมานานยี่สิบกว่าปี ถือว่าศัตรูเป็นผู้มีพระคุณ ในใจข้าประมุขไม่ยินยอมแล้วจะไปว่ากล่าวอย่างไรได้อีก?”

เขาไม่ได้รีบตอบคำถามของเขาทันที ทว่าเผยยิ้มเบา ๆ ออกมาเล็กน้อย

“ฮ่า...เจ้ายังไม่รู้จักชื่อข้าน่ะ ข้าชื่อเชียนหลิงหลิน ตั้งแต่เกิด หัวใจของข้าก็ได้เย็น มีเพียงเลือดของเจ้าจึงสามารถช่วยให้หัวใจของข้าร้อนขึ้นอีกครั้ง ถ้าในเมื่อสวรรค์ทิ้งข้าตั้งแต่เริ่มต้น ไม่ยุติธรรมกับข้าเช่นนี้แล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าก็ควรเปลี่ยนโชคชะตาของข้าสักครา”

ในเมื่อเขาได้รู้ถึงการดำรงอยู่ของเขามานาน กลับรอจนกระทั่งตอนนี้จึงได้ปรากฏตัวขึ้น

สิ่งที่เขาเรียกว่าเปลี่ยนแปลง เกรงว่าอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแบบนั้นเถิด

“ถ้าเจ้าเป็นน้องชายของประมุขจริง ๆ เรื่องของเจ้าในปีนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ ถ้ารู้ว่าเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไป เสด็จพ่อและเสด็จแม่จะไม่มีวันทิ้งเจ้าเด็ดขาด เจ้าไม่มีความจำเป็นต้องแบกความแค้นที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นไว้ในใจ ข้าเป็นญาติคนเดียวของเจ้าในโลกนี้ เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าจะเป็นศัตรูกับข้า ให้คนถ่อยได้สมหวังน่ะ?”

“ใครเป็นญาติ ใครเป็นคนถ่อย ในใจข้ารู้ชัดเจนยิ่งกว่าอีก ไม่ต้องให้เจ้ามาเตือน ถ้าเจ้าถือว่าข้าเป็นน้องชายของเจ้า ก็ควรชดใช้สิ่งที่เจ้าเป็นหนี้ข้ามาหลายปีนี้ซึ่งเป็นของข้าทั้งหมดคืนให้ข้า”

“ขอเพียงข้าประมุขสามารถให้ได้ เจ้าคิดต้องการอะไรล้วนสามารถให้เจ้าพึงพอใจ”

แม้ว่าเขาคิดต้องการตำหนักจิ๊วซา เขาก็ประคองสองมือยกถวายให้โดยไม่กระพริบตาสักครา

เขาจริงใจ แต่ไม่สามารถควบคุมอีกฝ่ายที่ได้คืบจะเอาศอก

“นั่นดี ข้าคิดให้เจ้าทิ้งตำหนักจิ๊วซาที่เจ้าได้ทุ่มแรงใจเลือดเนื้อสร้างมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ยังมี...ผู้หญิงของเจ้า”

ได้ยินคำสุดท้าย ประกายหนาวเหน็บคมเฉียบในก้นบึ้งดวงตาของเชียนแย่ซิ้วราวกับสามารถแช่แข็งที่นี่ได้

อย่างไรเขาคิดไม่ถึงว่าจุดประสงค์ของเขา กลับเป็นนังหนู

เขาเข้าใจได้ทั้งหมด เขาต้องการเงิน อำนาจหรือแม้แต่ชีวิตของเขา แต่นี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยได้จริง ๆ ที่เขากลับเอาใจไปไว้ที่บนร่างกายผู้หญิงของเขาแล้ว

“ทำไม ไม่ได้หรือ?” ช่างกระไรที่เขายังสามารถมองเขาด้วยสายตาที่บริสุทธิ์ วาจาที่พูดออกมาราวกับว่าง่ายดายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำขนาดนั้น

“ก่อนที่ข้าจะโกรธ ทางที่ดีที่สุดเจ้าถอนคำพูดของเจ้ากลับไปซะ”

“ต่างกล่าวว่าพี่น้องเหมือนมือเท้า ผู้หญิงเหมือนเสื้อผ้า แต่ตอนนี้เจ้ากลับไม่สนใจข้าน้องชายแท้ ๆ คนนี้แล้วเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ข้าไหนเลยจะเชื่อความจริงใจของเจ้าได้?”

ในที่สุดแววตาที่สดใสบริสุทธิ์ชุดนั้นของเขาก็จางหายไป แทนที่ด้วยเป็นการดูถูกดูหมิ่นอย่างล้ำลึก

ในที่สุดเชียนแย่ซิ้วก็หมดความอดทน เขาสามารถพูดเรื่องไร้สาระกับเขามานานเช่นนี้ ได้จำกัดสุด ๆ แล้ว

ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ที่คนนี้อาจเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขาเอง เขาก็ได้ฆ่าซีหลิงและเป่ยชิ่วไปนานแล้ว ไม่อาจทนให้เขาพูดอยู่ที่นี่เป็นเวลานานขนาดนี้แล้ว

เชียนหลิงหลินหัวเราะอย่างเย็นชาคราหนึ่ง หลังจากนั้นกล่าวว่า “ดูไปแล้ว เจ้ายังไม่เต็มใจ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นก็เอาชีวิตของลูกเจ้ามาแลกเปลี่ยนเถิด”

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” ในใจเชียนแย่ซิ้วดิ่งลึกทันที มองดูแววตาที่ท้าทายของเขา ในใจเขาพลันเกิดแรงสังหรณ์ที่ไม่ดีชนิดหนึ่ง