ตอนที่ 486 หน้าเหมือนกันราวกับแกะ

ตอนที่ 486 หน้าเหมือนกันราวกับแกะ

ในกระท่อมเล็กแคบแห่งหนึ่ง จางยวี่โหร่วนอนบนเตียงไม้กระดาน บนร่างกลับถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มหนา

นางเพิ่งคลอดลูก ไม่สามารถกระทบความเย็นได้ เห็นได้ว่าคนที่พานางมาที่นี่ ก็ยังมีความตั้งใจมาก

ข้างกายนาง มีทารกน้อยคนหนึ่งห่อด้วยผ้าห่มน้อย ๆ

เด็กที่เพิ่งเกิดมา เค้าหน้ายังไม่เป็นรูปเป็นร่าง จึงไม่สามารถพูดได้ว่าสวยมาก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสวยมากน่าดู อ่อนโยนบริสุทธิ์ ลืมตาขนาดใหญ่คู่หนึ่งอยากรู้อยากเห็นดูโลกใบนี้

เขาช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ ไม่ร้องไห้หรือไม่กวนทำเสียงดัง เหมือนกลัวว่าจะปลุกหญิงสาวที่หมดสติอยู่ข้างกายให้ตื่นมา

ทันใดนั้น ชายในชุดสีแดงคนหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามา

หลังจากเข้าประตูมา เขาเอาเสบียงอาหารและข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดในอ้อมแขนของเขา วางไว้บนโต๊ะที่ข้าง ๆ

เขาเดินไปที่ข้างเตียง มองดูแม่ลูกชายทั้งคู่ตรงหน้า บนใบหน้าฉายแววความเสียใจขออภัยความรักถนอมเล็กน้อยแวบผ่านไป

เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าน้อย ๆ ของเด็กทารก เด็กทารกนั้นหัวเราะคิกคักให้กับเขา ไม่รู้จักแปลกหน้าสักนิด ถึงกับแม้แต่เอามือเล็กอ่อนนุ่มที่อยู่นอกกายตนไปจับมือเขา

ฉากนี้ ไหนเลยไม่สามารถทำให้คนอ่อนไหวได้น่ะ

“ขอโทษ...” ริมฝีปากบาง ๆ เขาเผยอขยับ จึงได้พูดคำเหล่านี้อย่างช้า ๆ ออกมา

เด็กย่อมไม่เข้าใจอะไรทั้งหมดเป็นธรรมดา แต่ความรู้สึกผิดละอายต่อใจอันไม่มีที่สิ้นสุดในใจเขา ไหนเลยใช้คำพูดแสดงออกมาได้เล่า?

“เสี่ยวโหร่วเอ๋อ ถ้าหลังจากที่เจ้าตื่นขึ้นมา เจ้าต้องเกลียดข้ามากแน่ ๆ ข้าไม่กล้าคิดจินตนาการ ตนเองกลับได้ทำสิ่งที่ทำร้ายเจ้าแบบนั้น แม้ว่าขณะนั้นข้าสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว ข้าก็ไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้”

“บางทีอาจจะไม่เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ ข้าจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงในส่วนลึกหัวใจของข้า มิอาจยอมรับว่าข้ากลับรักเจ้าเข้าแล้ว แต่ข้าไม่คู่ควร ก่อนพบข้า เจ้ากับเขาก็ได้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งเช่นนั้นแล้ว ข้านับเป็นอะไรได้อีกแล้วน่ะ?”

ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าข้าอิจฉา ข้าเพียงแค่อยากปกป้องดูแลเจ้าดี ๆ เท่านั้น ดูเจ้าอยู่กับเขามีความสุขเช่นนั้น ข้าสามารถอยู่เคียงข้างพวกเจ้ารักษาสภาพความสงบแบบนี้มาตลอด ข้าก็รู้สึกพอใจมากแล้ว ไม่เคยคิดกล้าล้ำเส้นสักนิดมาตั้งแต่แรกน่ะ”

“แต่ว่า...” เค้าหน้าอันงดงามเลิศล้ำดุจดอกไม้ กลับปรากฏสีหน้าเศร้าโศกสิ้นหวังจนใจกระแสหนึ่งออกมา “สวรรค์โหดร้ายมากเช่นนี้ แม้กระทั่งโอกาสดังกล่าวล้วนไม่ให้ข้า”

“เขาไม่ใช่ศัตรูของเจ้า แต่ข้าจู่ ๆ ก็กลายเป็นลูกชายของศัตรูเจ้า ข้าไม่เต็มใจ ยิ่งมิอาจยอมรับได้”

จนถึงตอนนี้ ในสมองของเขายังเต็มไปด้วยสิ่งที่ไป๋หลิงกวงพูดกับเขา

แม่ของเขา กลับเป็นซีหลิง

แต่ซีหลิงเป็นฆาตกรที่ฆ่าคุณปู่ของจางยวี่โหร่วจริง ๆ แล้วเขาจะเผชิญหน้ากับนางในอนาคตได้อย่างไรกันนี่?

ความตั้งใจเดิมของไป๋หลิงกวง ย่อมหวังให้เขาหลังจากที่ได้รู้ความจริงแล้วเก็บหัวใจของตนคืนมา รู้ว่าใครคือคนที่เขาต้องเข้าสมัครพรรคพวกด้วยจริง ๆ แต่ถ้าเป็นไปได้ เขายอมที่จะไม่มีวันรู้ความจริงนี้ตลอดไป

“เสี่ยวโหร่วเอ๋อ เจ้าวางใจ ข้าไม่ทำอะไรเรื่องที่ทำร้ายเจ้าออกมาเด็ดขาด อีกไม่นาน ข้าจะช่วยเจ้าหาเขากลับมา เจ้ารอนะ”

ในท้ายสุด เขามองดูจางยวี่โหร่วอย่างลึกซึ้งคราหนึ่งแล้วหมุนตัวจากไป

จางยวี่โหร่วลืมตาขึ้นเล็กน้อย เพียงทันได้สัมผัสชายเสื้อสีแดงมุมหนึ่งหายลับไปในก้นบึ้งสายตาของนาง

ลมหนาวเหน็บอันเย็นยะเยือกคมบาดนัก บนหน้าผาขาด