ตอนที่ 492 ในที่สุดก็เจอนางแล้ว

ตอนที่ 492 ในที่สุดก็เจอนางแล้ว

จางยวี่โหร่วอาศัยอยู่ในกระท่อมสามวันสามคืน

อาหารเริ่มลดลงเรื่อย ๆ รอบ ๆ เป็นป่า ไม่มีบ้านคนอาศัยอยู่เลย

นางไม่รู้เลยว่าตัวนางอยู่ที่ไหน ตอนนี้นางไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว นางมีหันเอ๋อร์ เกิดนางออกไปจากที่นี่แล้วมีอันตราย นางไม่มีกำลังมากพอที่จะคุ้มครองคนสองคนได้

แต่ว่า จะอยู่แบบนี้ต่อไปมันก็ไม่ใช่ทางออก นางควรจะทำยังไงต่อไปดี?

............

หลังจากผ่านไปสามวันแล้ว นางตื่นขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าคนจากภายนอก

นางอยู่ที่นี่คนเดียว ปกติก็เลยไม่ได้หลับลึก ไม่ทันไรได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นมา

เมื่อรู้ว่ามีคนมา ในใจนางก็เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

นางรีบอุ้มหันเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินไปที่ประตู คิดจะมองว่าคนที่มานั้นเป็นใคร มาดีหรือมาร้าย

นางคิดว่าจะหาที่หลบซ่อนดี หรือว่าจะอุ้มหันเอ๋อร์แล้วหนีไป

ขณะที่นางกำลังคิด ก็มีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

“ที่นี่หรอ? ทั้งมืดทั้งเก่า จะมีคนอยู่ได้ยังไง?”

“ไม่ผิดแน่ ยังไงก็มาแล้ว จะกลับไปแบบนี้ไม่ได้หรอก”

เสียงสองเสียงนี่ ...... ทำไมฟังแล้ว มันคุ้นเคยจัง

เสี่ยวเฟิง หรือว่าหชู่ถัน

จางยวี่โหร่วรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ เกือบคิดว่าตัวเองอยู่ในความฝัน พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง?

ในเวลานี้ เสียงของทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูแล้ว กั้นแค่บานประตูเท่านั้น

“รีบเปิดประตูเข้าไปดูเถอะ ไม่แน่ว่าคุณหนูอาจจะอยู่ที่นี่ก็ได้”

เสี่ยวเฟิงพูดจบ ประตูก็เปิดออก คนสองคนเดินเข้ามาด้านใน

นางอาศัยแสงไฟ มองหน้าของพวกเขาให้ชัด จางยวี่โหร่วถึงได้ไม่ระแวง

“คุณหนู ท่านอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย” เสี่ยวเฟิงรีบเข้าไปกอดนาง จนเกือบร้องไห้ออกมา

จางยวี่โหร่วมองไปที่ด้านหลังของนาง ยังมีหชู่ถัน

ทำไมพวกเขาสองคนถึงได้อยู่ด้วยกัน จางยวี่โหร่วเดาไม่ออกเลย

“พวกเจ้า ทำไมถึงมาที่นี่ได้?”

จางยวี่โหร่วเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน นางกังวลมาตั้งหลายวัน ตอนนี้เห็นหน้าพวกเขา ในใจก็รู้สึกสบายใจลงไม่น้อย

“พอเรากลับไปแล้ว ก็พบว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่เลย แม้แต่ท่านเองก็หายตัวไป แต่ว่าในห้องลับของหชู่ถัน มีจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้ ด้านบนมีที่อยู่ของท่านเขียนเอาไว้ หชู่ถันบอกว่า ในห้องหลับนั่น นอกจากท่านเขยกับหวงเย่แล้ว ไม่มีใครเข้าไปได้เลย”

เชียนแย่ซิ้ว เขาไม่เคยมาที่นี่เลย

อีกทั้งก่อนที่นางจะสลบไปคนที่อยู่กับนางก็คือหวงเย่ หรือว่า ...... เขาส่งนางมาที่นี่?

แต่ว่า ตอนนั้นเขาเกลียดนางมากขนาดนั้น ทำไมถึงยังช่วยเขาอีก?

เสี่ยวเฟิงพบว่าจางยวี่โหร่วอุ้มเด็กทารกอยู่ นางก็ยิ้มกว้าง

“นี่คุณชายน้อยหรือคุณหนูน้อย ว้าว ท่านคลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัย ดีจังเลย”