ตอนที่ 495 คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ

ตอนที่ 495 คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ

หชู่ถันเดินขึ้นหน้า ไปตรวจอาการของเย่นอิ่ง

ตอนที่เขากลับมาเจอ สภาพของเย่นอิ่งในตอนนั้นแทบจะไม่มีทางรอด

เขาทำได้แค่ฝังเข็มให้นางหนึ่งเล่ม เพื่อคงชีพจรของนางเอาไว้ จากนั้นก็ออกไปตามหาจางยวี่โหร่ว

ภายหลังเขาถึงได้ไปเจอจดหมายที่หวงเย่ทิ้งเอาไว้ให้ จึงออกเดินทางขี่ม้าไปตามหาจางยวี่โหร่วกับเสี่ยวเฟิง เลยไม่มีเวลาไปสนใจความเป็นความตายของเย่นอิ่ง

ซึ่งเขาดูไม่ได้มีเยื่อใยกับนางเลย

เย่นอิ่งสมควรตาย หากไม่ใช่ว่านางยังมีประโยชน์อยู่ ต่อให้เขาเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเย่นหลิน เขาก็ไม่มีทางไว้หน้าแน่นอน

หลังาจากที่เขาตรวจชีพจร เขาก็ขมวดคิ้ว

ตอนนี้อาการของเย่นอิ่งไม่ดีเลย หากไม่ใช่ว่านางยังมีลมหายใจอยู่ แทบไม่ต่างอะไรกับคนตาย

แสดงว่าหลายวันมานี่เย่นหลินต้องดูแลนางดีมาก ไม่อย่างนั้นเย่นอิ่งไม่มีทางยื้อมาจนถึงตอนนี้แน่

“หชู่ถัน นางเป็นยังไงบ้าง?” มองเขาอยู่นาน จางยวี่โหร่วเดินมาถามอย่างห่วงใย

นางไม่ได้เป็นห่วงเย่นอิ่ง แต่ว่านางไม่อยากเสียเบาะแสหรือโอกาสสุดท้ายที่มีไป เย่นอิ่งจะต้องรู้เรื่องของเชียนแย่ซิ้วกับหวงเย่แน่

“วรยุทธ์ก่อนหน้านี้ของนางเหมือนจะถูกทำลายไปจนหมดแล้ว แทบจะไม่สามารถรับการบาดเจ็บอย่างหนักได้เลย หัวของนางได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรงมาก” หชู่ถันอธิบายอาการในมุมมองของหมอให้ฟัง

“เจ้าบอกแค่ว่า นางจะฟื้นมาได้ไหม”

เขาพูดแบบนั้น คนอื่นอาจจะฟังไม่เข้าใจ พวกเขาแค่อยากจะได้ความจริงจากปากเย่นอิ่งเท่านั้น

“ตอนนี้สำหรับนางแล้ว การมีชีวิตรอดก็ว่ายากมากแล้ว ส่วนเรื่องที่จะฟื้นมาไหม ข้าคงต้องทำการรักษานางก่อน ส่วนเรื่องอื่นข้าจนปัญญาแล้ว”

ดูท่า เย่นอิ่งคงบาดเจ็บสาหัสมากจริง ๆ

จางยวี่โหร่วพูดว่า “ใครกันนะที่ลงมือทำร้ายเย่นอิ่ง? ตอนนั้นนางกับไป๋หลิงกวงแล้วก็หวงเย่อยู่ด้วยกัน เย่นอิ่งถูกทำร้ายบาดเจ็บแบบนี้ อีกสองคนกลับหายตัวไป หรือวว่าไป๋หลิงกวงเป็นคนลงมือ?”

“ไม่ หวงเย่เป็นคนทำ” หชู่ถันพูดอย่างไม่สงสัย แต่เขาแน่ใจ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่นหลินก็ตาโตแล้วมองไปที่เขา

“วรยุทธ์ของหวงเย่ ข้าก็พอจะรู้ ฝ่ามือที่อยู่บนตัวของเย่นอิ่ง มันทำให้ชีพจรภายในร่างกายของนางเคลื่อนที่ไม่อยู่ในตำแหน่งเดิม ก่อนหน้านี้ท่านประมุขแค่ทำลายวรยุทธ์ของนาง ให้นางไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้อีกแค่นั้น แต่สามารถใช้ชีวิตแบบปกติได้ แต่ว่าครั้งนี้ ต่อให้นางฟื้นขึ้นมาได้ นางก็จะไม่ต่างอะไรกับคนพิการ แม้แต่เดินก็ไม่ได้ด้วย”

เย่นหลินหลับตา เหมือนเขาทนฟังต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

เย่นอิ่งนิสัยหยิ่งยโส หากรู้ว่าตัวเองกลายมาเป็นแบบนี้ นางไม่มีทางยอมมีชีวิตต่อไปได้

แต่ว่าเขาจะไปโทษใครได้ ทุกอย่างนางทำตัวนางเอง

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ถึงแม้หวงเย่จะดูเหมือนอยู่ฝ่ายเดียวกับซีหลิง แต่ในความเป็นจริงเขาก็อยู่ฝ่ายเรา เย่นอิ่งกับไป๋หลิงกวงตามเขาก็เพื่อจับตาดูเขา ต่อมาเพื่อสลัดพวกนางทิ้งเลยลงมือทำร้ายพวกนาง?”

ความคิดของนางกับหชู่ถันเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้เดาไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะไม่มีใครสามารถยืนยันความคิดของพวกเขาได้เลย

เขาเคยพูดว่า หวงเย่ไม่มีทางทรยศพวกเขาแน่

หรือไม่ที่เขาถูกควบคุมไว้ อาจจะมีความลำบากใจที่พูดไม่ได้