ตอนที่ 494 เย่นอิ่งคือเบาะแสเดียว

ตอนที่ 494 เย่นอิ่งคือเบาะแสเดียว

เสี่ยวเฟิงไม่อยากให้นางต้องคิดมาก ดังนั้นก็เลยอุ้มหันเอ๋อร์เข้ามาใกล้ ๆ คิดอยากจะใช้ลูกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง

“คุณหนู ท่านดูหันเอ๋อร์สิเขากำลังมองท่านอยู่นะ เขากำลังบอกว่าทำไมท่านแม่ถึงไม่มาคุยกับข้าเลย หันเอ๋อร์อยากให้ท่านแม่อุ้ม”

ความคิดของจางยวี่โหร่วกลับคืนมา นางหันมามองหันเอ๋อร์

เพียงแต่ว่า นางคิดยังไง เหมือนมันก็ไม่แปลกอยู่ดี

“จริงสิ ทำไมหชู่ถันถึงได้มาอยู่กับเจาได้ แล้วเย่นหลินล่ะ?”

ใช่ นางนึกออกแล้ว

ตั้งแต่เมื่อวาน นางก็อยู่กับหชู่ถันตลอด นางรู้สึกว่ามันแปลกมาก

เย่นหลิน ทำไมถึงไม่ได้อยู่กับเสี่ยวเฟิงล่ะ หรือว่าเขาเกิดเรื่อง?

เมื่อนางถาม เสี่ยวเฟิงถึงกับนี่งไป

หลังจากที่ลังเลไปครู่หนึ่ง นางถึงพูดออกมาอย่างโมโหว่า “เขาจะทำอะไรได้อีก? ก็ต้องไปดูแลน้องสาวที่น่ารังเกียจของเขาน่ะสิ ทำไมถึงได้มีคนชั่วอย่างเย่นอิ่งได้นะ ข้าอยากจะให้นางตาย ๆ ไปซะ คนอย่างนางสมควรตกนรกหมกไหม้ แม้แต่ยมบาลยังรู้สึกว่าวิญญาณของนางน่าขยะแขยง”

จางยวี่โหร่วเห็นนางใช้คำพูดแบบนี้อธิบายลักษณะของเย่นอิ่ง นางก็ขมวดคิ้ว

หากเย่นหลินมาได้ยิน เขาจะต้องไม่พอใจแน่

แต่ว่าเย่นอิ่ง ...... พอคิดถึงคำพูดของนาง นางจะไม่เกลียดก็ไม่ได้

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“เรื่องนี้ ...... รายละเอียดข้าก็ไม่ค่อยรู้ ตอนที่เรากลับไป ก็เห็นห้องของท่านรกกระจัดกระจายไปหมด รอบ ๆ ก็ไม่มีใครอยู่เลย เย่นอิ่งก็นอนอยู่บนพื้น บนเลือดก็มีเลือดไหล ใกล้ตายแล้ว ท่านหมอหชู่ต้องฝังเข็มให้นางถึงได้รอดมาได้ ตอนที่เราจะออกเดินทาง นางยังไม่ฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย”

นางอยากจะให้เย่นอิ่งตายไปเลย เพราะว่าปล่อยนางไปหลายครั้ง นางถึงได้ก่อเรื่องมากขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้

จางยวี่โหร่วตกไหล่นางเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ถึงแม้เย่นอิ่งจะน่ารังเกียจ แต่ว่าเจ้าก็ไม่ควรพาลใส่เย่นหลินแบบนั้น เย่นหลินเองก็ลำบากใจ เพื่ออนาคตของพวกเจ้าสองคน เจ้าต้องมีขอบเขตบ้าง”

เสี่ยงเฟิงก้มหน้าคิด แล้วพยักหน้า

นางทำไมจะไม่รู้ว่าเย่นหลินลำบาก เพียงแต่เย่นอิ่งครั้งนี้ทำเกินไป หลอกพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ยังทำร้ายคุณหนูของนางอีก พวกเขาให้โอกาสนางยังไม่มากพอหรือไง?

แต่ว่า เมื่อคิดว่าพวกนางกลับมา เห็นเย่นอิ่งหัวแตกแบบนั้น ใกล้จะตายแล้ว ก็ถือว่าเป็นกรรมของนางเอง

ตอนนี้คุณหนูเองก็ปลอดภัยดีแล้ว นางก็ได้รับบทลงโทษไปแล้ว ตัวนางก็ไม่น่าจะมีอะไรติดค้างแล้ว

พอคิดได้แบบนี้ นางก็เหมือนจะสบายใจขึ้น

ตลอดทาง เสี่ยวเฟิงเล่าเรื่องของพวกเขาบนเกาะกับเรื่องหชู่ถันกับหลันโข้ให้นางฟัง

ที่แท้หชู่ถันมีใจให้หลันโข้นี่เอง เพียงแต่ไม่ได้แสดงออก ซึ่งมันเป็นวิธีการปกป้องคนที่เขาชอบ

เพราะไม่อยากให้หลันโข้ถูกจับจ้องมากเกินไป เลยแสดงท่าทีเฉยชาใส่ เพียงแต่แอบดูแลนางอยู่ห่าง ๆ

แต่พอเกิดเรื่องในครั้งนี้ ทำให้เขาเข้าใจว่านางมีค่ามากแค่ไหน เลยสารภาพความในใจออกไป

นางยังบอกนางอีกว่า เพราะหชู่ถันรู้วิชามนต์ดำ ไม่นานก็รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน พวกเขาพายเรือไปถึงฝั่ง จากนั้นก็ขี้ม้าไม่หยุดมาจนถึงที่นี่

ไม่นานนักก็ออกมาจากป่าได้

จางยวี่โหร่วพบว่า มันเป็นสถานที่ที่ลึกลับมาก

หวงเย่พานางมาซ่อนไว้ที่นี่ หากมีคนคิดจะทำร้ายนางจริง คงจะหาได้ยาก

หวงเย่ พอนางนึกถึงชื่อนี้ขึ้นมาก็รู้สึกเจ็บปวด เจ้ายังเป็นหวงเย่คนที่ข้าเคยรู้จักหรอ?

.............