ตอนที่ 501 พิธียกน้ำชาของคู่สมรสใหม่

จางยวี่โหร่วนั่งอยู่ที่นั่นแล้วรอไปสักพัก รอจนมีคนตะโกนเสียงดังขึ้น “ท่านประมุขและฮูหยินคนใหม่เสด็จ！”

มือของนางจับขอบโต๊ะไว้ และมองไปยังทิศทางที่ทุกคนมองไป

นางเห็นคู่บ่าวสาวกำลังเดินอยู่บนพรมแดงที่โรยไปด้วยกลีบดอกไม้ ทั้งสองเดินจูงมือกันเข้ามา

ทุกอย่างเป็นเหมือนในความทรงจำของนาง เขาสวมใส่ชุดสมรสสีแดง ที่ดูหล่อเหลาไม่เหมือนคนธรรมดา

และข้างกายเขาก็มีเจ้าสาวที่สวมใส่อาภรณ์สีแดงด้วยเช่นกัน เครื่องหัวที่ประดับไปด้วยหงส์ และถูกปกคลุมไปด้วยผ้าสีแดง นางเห็นเพียงร่างก็มั่นใจได้ว่านางคือไป๋หลิงกวง

ที่แท้พิธีสมรสเป็นเรื่องจริง ที่นางพูดเป็นความจริง

นางมองไปยังคู่สมรสใหม่ มันก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คิด แค่รู้สึกชา กลับรู้สึกเฉยชา

จริงๆวันนี้เป็นวันที่สาวมีที่รักของนางได้สู่ขอหญิงผู้อื่น ทำไมนางถึงรู้สึกว่าตนเองเฉยชาเยี่ยงนี้ เหมือน……แค่ดูงานสมรสของคนอื่น ที่ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง?

เหมือนทุกอย่างนางไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร?

สายตาของชายผู้นี้ เหมือนไม่ได้มองมาที่นางเลย หรือว่าเขาไม่รู้ว่าวันนี้นางจะอยู่ที่นี่?

หชู่ถันรู้สึกกระวนกระวายเบาๆ ทีแรกเขานึกว่าท่านประมุขคงไม่มาในงานแน่นอน แต่พอตอนที่เขาได้เห็นท่านประมุข ได้แค่รีบเข้าไปหาเขาแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น

จางยวี่โหร่วมองออกว่าเขากำลังจะทำอะไร จึงรีบดึงแขนเสื้อของเขา

นี่เป็นถึงขั้นนี้แล้ว นางกลับมีกระจิตกระใจมาคิดถึงว่าหชู่ถันจะทำอะไร?

แม้กระทั่งหชู่ถันยังไม่เชื่อ ทำไมนางถึงได้เฉยชาเยี่ยงนี้?

ชายผู้นั้นพาไป๋หลิงกวงเดินอยู่ไม่ไกลนาง ทันใดนั้นก็มีเหล่าบรรดาเพื่อนเจ้าสาวและผู้ทำพิธีได้เดินออกมา

ดูๆแล้วเหมือนกำลังเตรียมตัวทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน

จางยวี่โหร่วจะสามารถมองทุกอย่างกับตาอย่างเฉยเมยเยี่ยงนี้ สาวมีตนเองกำลังจะทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับแม่หญิงผู้อื่นหรือ?

เหมือนนางเห็นภายใต้ผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวนั้นมีสายตาคู่หนึ่งเหมือนกำลังจะปะทะกับนาง แล้วสายตาคู่นั้นสื่อออกมาว่า จางยวี่โหร่วเจ้ามันช่างน่าอับอายยิ่งนัก นึกว่าตนเองจะมีสิทธิ์์มาแย่งกับข้าหรือ? ใครที่ยิ้มได้ถึงที่สุด คนนั้นเป็นผู้ชนะ

“หนึ่งกราบไหว้ฟ้า！” พิธีกรได้เอ่ยปากขึ้น ไป๋หลิงกวงเก็บสายตาที่มองจางยวี่โหร่วกลับไป และกำลังเตรียมตัวน้อมคำนับ

เพลานี้ กลับมีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น “ช้าก่อน”

จริงๆก่อนหน้านี้ไป๋หลิงกวงได้เตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว แน่นอนว่าจางยวี่โหร่วต้องขัดขวาง แค่ถ้านางสร้างความวุ่นวายมากขึ้น สุดท้ายก็จะสามารถแสดงให้เห็นว่านางเป็นผู้ที่ขี้ขลาดจริงๆ

แต่นางไม่คิดเลยว่า เสียงเสียงนี้…… จะเป็นเสียงของผู้ชายที่อยู่ข้างนาง

ชายผู้นี้? ทำไมถึงเป็น?

พอเขาเอ่ยปากขึ้น ทุกคนก็นิ่งไป

แม้กระทั่งหชู่ถันก็ใจเต้นรัวๆอย่างทนไม่ได้ ที่แท้สุดท้ายก็อยู่ภายใต้การควบคุมของท่านประมุขใช่หรือไม่? เขาจะไม่สมรสกับไป๋หลิงกวงใช่หรือไม่?

พอเอ่ยปากพูดสองคำนี้ ชายผู้นี้ก็เงยหน้าขึ้น และมองไปยังสายตาที่ดูแปลกใจของจางยวี่โหร่ว ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ชินตานั้น กลับทำให้รู้สึกแปลกหน้าขึ้นมา

“วันนี้เป็นวันที่น่ายินดีของข้า ในเพลานี้เยี่ยงนี้ กลับลืมเชิญชวนแขกที่สำคัญที่สุด ยังดีที่คนติดตามของข้ารู้ว่าควรทำเยี่ยงนี้ จึงได้พานางมาที่นี่”

แขกรับเชิญที่สำคัญ ก็คือ……

คนทั้งปวงมองไปยังจางยวี่โหร่วและไป๋หลิงกวงสลับกันไป ในน้ำเต้าของท่านประมุขนั้นมียาอะไรกันแน่

“ท่านประมุข……” ไป๋หลิงกวงทนไม่ไหว จึงรีบเอ่ยปากออกมาอย่างเสียงเบา ไม่ว่าจะอย่างไรรอให้พิธีกราบไหว้ฟ้าดินจบไปก่อนค่อยว่ากันได้หรือไม่