ตอนที่ 502 ไม่รักไม่เกลียดไม่รู้สึกดีใจและไม่เสียใจ

พิธีต่อไปนี้ ก็ผ่านไปยังราบรื่น

พอทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จ จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

แต่ผู้คนพวกนั้นรู้สึกถ้ามันเงียบสงบอย่างนี้ก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างแปลกๆ เรื่องนี้จบอย่างง่ายดายเยี่ยงนี้เลยหรือ?

สุดท้าย “ส่งเข้าเรือนหอ” เสียงนี้ส่งเสียงดังขึ้น วันนี้งานสมรสบ้าบอก็พึ่งจะจบลง

จางยวี่โหร่วไม่ได้อยู่ที่นั่นแม้แต่นาทีเดียว ตอนที่นางกำลังจะเดินออกจากที่นั่น หชู่ถันก็ติดตามอยู่ข้างหลังนาง และกำลังตามนางออกจากที่นั่นอย่างเร่งรีบ

นางไม่ได้มองชายผู้นั้นถึงแม้นิดเดียว！

แต่นึกไม่ถึงตอนที่นางจากไป ใบหน้าอันงดงามของชายผู้นั้นกลับกลายเป็นเลือดเย็นไร้ความรู้สึกขึ้นมาทันที

เจ้านึกว่าทุกอย่างจบลงแล้วหรอ? ทุกอย่าง พึ่งจะเริ่มต่างหาก

……

สำหรับงานสมรสวันนี้ของท่านประมุข ต่อไปยังมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีก ดังนั้นพวกเขาไม่ได้กลับไปตู๋ยียวี้ แต่กลับพักอาศัยอยู่ในเรือนรับแขกแทน

หชู่ถันเห็นนางเงียบเยี่ยงนี้ เขาทนไม่ไหวจริงๆ

“ฮูหยิน ไหนๆวันนี้ท่านประมุขถามความเห็นของท่าน ท่านทำไมถึงไม่ขัดขวาง ถ้าท่านบอกให้ล้มเลิกงานแต่งครั้งนี้ เขาอาจจะไม่สู่ขอไป๋หลิงกวงก็ได้ ตอนนี้เขาได้กราบไหว้ฟ้าดินกับไป๋หลิงกวงแล้ว ต่อไปจะทำเยี่ยงไรดี?”

เขาอยากจะเข้าไปขัดขวางมากๆ แต่อย่างไรนี่คือเรื่องของคู่สามีภรรยา เขาไม่มีสิทธิ์์ไปออกความเห็นใด

“เจ้าคิดว่าแค่คำๆเดียวของข้าก็สามารถทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้หรือ? ถ้าเขาไม่อยากจะสู่ขอนาง ไม่มีใครบังคับเขาได้ งานพิธีสมรสก็ดำเนินการไปแล้ว ข้าพูดไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร”

นางก็แค่……นึกว่าตนเองได้ไปซึ่งผลประโยชน์ที่ดีที่สุด

พอหชู่ถันคิดๆดูแล้ว มันก็เหมือนดั่งที่นางพูดจริงๆ

ตอนนี้ พวกเขากำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ แต่วันนี้ที่พวกเขาเจอท่านประมุข……นั่นคือท่านประมุขไม่ผิด

อีกอย่างก็ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังถูกบังคับและควบคุมเขาอยู่ แค่ว่าเขาก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

พวกเขายังมีปัญหาอีกมากมาย อยากจะรอให้เขามาอธิบาย แต่งานสมรสวันนี้ ก็ทำให้คนอื่นอึ้งได้

“นั้น……เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าอนาคตจะทำเยี่ยงไร? ไป๋หลิงกวงเป็นอนุภรรยาของท่านประมุขแล้ว นั้นก็หมายถึงว่าเจ้าต้องอยู่ในเรือนเดียวกันกับนาง เจ้าสามารถยอมรับได้หรือ?”

จางยวี่โหร่วส่ายหัวเบาๆ “ไม่รู้”

ง่ายดายเยี่ยงนี้เลยหรือ?

นางขมวดคิ้วเบาๆ สีหน้าของเขาเปล่งประกายซึ่งความไม่มั่นใจออกมา

“ทีแรกข้านึกว่าพอได้เห็นเขาสมรสกับหญิงผู้อื่น ข้าจะต้องเจ็บปวดมากๆ แต่ข้ากลับไม่มีความรู้สึกนั้น วันนี้ถึงแม้ว่าจะเห็นไป๋หลิงกวงยืนอยู่ข้างเขา แล้วกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกัน ข้าก็เหมือนจะรู้สึกว่าไม่เกี่ยวกับข้าอะไร”

นางพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง แต่หชู่ถันกลับรู้สึกตกใจยิ่งนัก

“นี่เจ้าหมายความว่าอะไร เจ้าอยากจะปล่อยท่านประมุขไปหรอกหรือ?”

นี่พวกท่านไม่ได้แข่งกันใจแข็งแล้ว ถ้าขาดความรักไป ก็จะไม่เหลืออะไรอีกเลย

ถึงแม้ตอนนี้ความรู้สึกนี้ถึงจะทำให้คนอื่นรับไม่ได้ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ควรหวัง มีความจริงหลายอย่างยังไม่ทันได้เปิดเผยออกมา ทำไมนางถึงยอมแพ้ไปได้?

“ไม่รู้” นางคิดๆดูแล้ว ก็พูดคำๆนี้ออกมา

ทุกอย่างก็เหมือนเป็นนิทานของผู้อื่น ไม่ได้เกี่ยวกับนางเลยหรือ?

“ฮูหยิน ท่านต้องถูกเรื่องของไป๋หลิงกวงทำให้เครียดจนกลายเป็นเยี่ยงนี้ไปแล้ว ถึงแม้ท่านไม่คิดถึงท่านประมุข ท่านก็ควรคิดถึงคุณหนูน้อย ครั้งนี้ที่พวกท่านมาตำหนักจิ๊วซา ไม่ใช่ว่าต้องการเจอท่านประมุขหรือ ที่อยากจะรู้เรื่องจริงทั้งหมดให้ชัดเจน แล้วกลับมาคืนดีกันอีกครั้งมิใช่หรือ? ข้าเชื่อว่าท่านประมุขสมรสกับไป๋หลิงกวงต้องมีอะไรบางอย่างแอบซ่อนอยู่ จนป่านนี้ หวงเย่ก็ยังไม่ปรากฏตัว ท่านอย่าละทิ้งทุกอย่างอย่างเด็ดขาด”

เช่นนั้น ทีแรกนางก็มาด้วยความหวัง แต่ตอนนี้……

นางจะเป็นเยี่ยงนี้จริงๆหรือ?