ตอนที่ 503 เรือนหอที่อันตราย

ทันใดนั้น เสียงของข้างนอกได้เงียบลง

นางที่มีวิชาการต่อสู้ที่เก่งกาจ ก็สามารถแยกแยะเสียงออกได้เป็นเรื่องธรรมดา

ไม่นาน เสียงฝีเท้าข้างนอกได้เคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว ทันใดนั้นประตูเรือนหอก็ถูกผลักออก

ไป๋หลิงกวงกระตุกผ้าคลุมหน้า ก็เห็นชายผู้สวมใส่ชุดเจ้าบ่าวสีแดง นัยน์ตานั้นเปล่งประกายออกมาด้วยความโมโห

เพลานี้ นางก็ไม่ได้ไว้หน้าเขาเหมือนต่อหน้าคนมากมายเมื่อครู่อีกต่อไป กลับถามเขาขึ้นโดยตรง

“เจ้าทำเกินไปจริงๆ พวกข้าคุยกันไว้แล้วว่าเจ้าจะสู่ขอข้าเป็นภรรยา ทำไมถึงทำเยี่ยงนี้กับข้า?”

ชายผู้นี้ไม่ได้ทำหน้าตารู้สึกผิดเลย แต่กลับกระตุกคิ้วขึ้น แล้วมองหน้านางด้วยหน้ายิ้มๆ

“เป็นภรรยาของข้า ไม่ใช่ว่าเป็นความปรารถนาของเจ้าหรือ? ตอนนี้ข้าได้ให้เจ้าสมดั่งปรารถนาแล้ว เจ้าไม่ได้ขอบคุณข้า แต่กลับแสดงความไม่พอใจ? ข้าตอบตกลงจะขอเจ้า ข้าก็ไม่ได้ผิดคำพูด”

เขาไม่ได้ผิดคำพูดจริงๆ แต่ตอนนี้ไป๋หลิงกวงพึ่งจะเข้าใจว่าคำพูดของเขามีความไม่ชัดเจนซ่อนอยู่

ตกลงจะขอข้า ไม่ได้บอกอย่างชัดเจนว่าเป็นภรรยาหรืออนุภรรยา และนางก็รู้สึกว่าตนโง่มาก

ไป๋หลิงกวงเครียดจนตัวสั่น พอมองไปยังชายผู้ที่มีหน้าตาที่งดงามนั่น ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบของเขา เหมือนมีความมืดอันโหดเหี้ยมปะปนอยู่

แต่ว่านางกลับไปตกลงกับคนที่โหดเหี้ยมแบบนี้ ต่อให้รู้สึกไม่พอใจมากเพียงใด นางก็ไม่ได้ถอนตัวออกมาได้

“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าใบหน้านี้ เจ้าคิดว่าข้าจะยอมแต่งกับเจ้าหรือ? อย่าลืมว่าตอนนี้พวกข้าลงเรือลำเดียวกันแล้ว อย่าผิดใจกับข้าให้มาก ไม่เช่นนั้นมันจะไม่มีผลดีต่อเจ้า”

ดวงตาอันงดงามของเขาแต่แฝงไปด้วยความอันตราย วินาทีต่อไป มือที่เหมือนมีกระแสไฟฟ้าที่ยื่นมาบีบคอไป๋หลิงกวงไว้

ความรู้สึกอันเจ็บปวดตรงลำคอของนาง นางไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะต่อต้าน

“เจ้า……เจ้าจะทำอะไรของเจ้า ปล่อย……ปล่อยมือเดี๋ยวนี้……”

เขาบ้าไปแล้ว ที่กล้าลงมือของนางเยี่ยงนี้！

“จำไว้ ข้าเกลียดการถูกข่มขู่ที่สุด ตอนนี้เจ้าก็แค่หมาตัวหนึ่งสำหรับข้า ข้าเห็นว่าเจ้าน่าสงสารจึงเก็บเจ้ามา ถ้าเจ้าไม่เชื่อง ต่อให้ข้าฆ่าเจ้า ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรหรอก”

ในค่ำคืนแรกสำหรับคู่สมรสนี้ เจ้าสาวล้มลงอยู่บนพื้น ลำคออันเรียวผอมและขาวเนียนของนาง มีรอยที่ถูกบีบที่ดูน่าตกใจ

ตอนนี้นัยน์ตาของนางยังคงมีความรู้สึกหวาดกลัว และปะปนไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

แต่เขาพูดไม่ผิด ตอนนี้เขาเป็นท่านประมุขแห่งตำหนักจิ๊วซา คนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ต่างก็เชื่อฟังคำสั่งของเขา เขาได้ควบคุมทุกอย่างแล้ว

นั้นเขาต้องการสู่ขอนาง เพราะเหตุผลอะไรเล่า?

ก่อนหน้านี้นางแค่อยากจะเห็นจางยวี่โหร่วต้องทรมาน จึงตอบตกลงไปอย่างไม่คิด ตอนนี้พึ่งมานึกถึงปัญหานี้ ก็คงสายไปหรือไม่?

“นั้นทำไมเจ้าไม่ฆ่าข้า? สำหรับคนๆหนึ่งที่รู้ความลับของเจ้ามากเกินไป เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเผยความลับของเจ้าออกไปหรือ?”

ตอนนี้ไป๋หลิงกวงรู้สึกจะโกรธเคืองและทรมาน ทำไม……ตอนที่นางรู้สึกทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ตอนนี้กลับรู้สึกความจริงมันช่างโหดร้าย

ก่อนหน้านี้นางไม่รู้เลยว่าซีหลิงหลอกใช้นาง แต่นางกลับไม่เชื่อฟังนางไม่ได้

เพราะว่าแค่นางทำตามนาง ตนเองก็จะประสบความสำเร็จ

วันนี้มันไม่ง่ายเลยที่ซีหลิงตายไป ความหวังทั้งหมดของนางก็ไม่มีอีกแล้ว มีแค่โอกาสนี้โอกาสเดียวที่นางจะแก้แค้นจางยวี่โหร่วได้ ทำไมนางถึงไม่ฉวยโอกาสนั้นไว้?

ต่อให้นางจะกลายเป็นอนุภรรยา ก็ยังจะอยู่ต่ำกว่าจางยวี่โหร่ว นางยังคง......ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป

“เก็บเจ้าไว้ ก็คือเป้าหมายของข้า เจ้าก็สวมบทบาทฮูหยินคนใหม่ไปอย่างดีๆจะดีกว่า อีกไม่นานพวกข้าก็จะมีเกมส์สนุกๆให้เล่น ข้าแค่อยากจะรู้ ว่าหญิงผู้นั้นจะต่อต้านอย่างไร หวังว่านางจะไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวัง”

ไป๋หลิงกวงเห็นสายตาของเขาเหมือนโรคจิตและบ้ามากๆ

เขาต้องเสียเพลาและเสียปัญญาที่จะวางแผน แค่อยากจะดูละครเท่านั้นหรือ?