ตอนที่ 504 คำอธิบายของผู้ชาย

เขาคิดมากเกินไป!

พอเห็นเขากับไป๋หลิงกวงน้อมคำนับต่อหน้าฟ้าดิน นางยังสามารถเฉยชาได้เพียงนั้น นางจะสนใจได้เยี่ยงไร?”

“จะอย่างไรก็ตาม ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเจ้าควรมา เจ้ารีบกลับไปซะ”

สีหน้าของนางกลับดูเข้มงวด มองเขาด้วยความเย็นชา

“ทำไมฮูหยินของข้าถึงเฉยชากับข้าเยี่ยงนี้ พวกข้าเคยมีคู่รักที่เคยรักใคร่รักมากมิใช่หรือ? วันนี้เป็นวันวิวาห์ของข้าแต่ข้าก็ยอมหลบเลี่ยงแม่หญิงผู้นั้นมาหาเจ้า นี่ก็ทำให้เจ้าเห็นแล้วว่าใจของข้ายังคงเป็นของเจ้า ใช่แล้ว แล้วบุตรชายน้อยของพวกข้าล่ะ ทำไมเจ้าไม่พามาด้วย?”

ที่แท้......เขายังจำได้ว่าตนเองมีบุตรชาย

นางนึกว่าเขาลืมไปเสียแล้ว

หันเอ่อบังเกิดออกมาหลายวันแล้ว เขาที่ซึ่งเป็นท่านพ่อไม่เคยแม้แต่มาดูเขา และไม่อุ้มเขา เขายังมีสิทธิ์์พูดถึงหันเอ่ออีกหรือ?

“โดยธรรมชาติแล้ว ไม่ควรไปรบกวนเพลาคืนวิวาห์ของพวกเจ้า ต่อให้วันนี้เจ้าไม่ได้จะไปไหน แต่เจ้าก็ไม่ควรอยู่ที่นี่”

จางยวี่โหร่วเดินไปตรงหน้าประตู เข้าไปเปิดประตูออกโดยตรง นางทำทีท่าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งมองเขา

“ออกไป”

เขาไม่ได้โกรธ แต่เขากลับมองนางด้วยความสนใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ

เขาเดินไปข้างนาง แล้วดึงนางมากอดโดยเร็ว

ทันใดนั้น จางยวี่โหร่วรู้สึกเหมือนถูกผึ้งเป็นฝูงล้อมจนไม่สบายตัว อยากจะผลักเขาออก แต่ก็ถูกเขากอดแน่นมาก

ไม่เจอกันตั้งนานเยี่ยงนี้ เจ้าไม่คิดถึงสาวมีของเจ้าหน่อยเลยหรือ? ข้ารู้สึกคิดถึงเจ้ายิ่งนัก เจ้ากับลูกเป็นทั้งหมดของข้า อย่าโกรธอีกเลย น้ำเสียงที่อ่อนโยนและรักใคร่ของเขาเอ่ยออกมา

เขาคิดว่าตอนนี้ท่าทีที่นางมีก็เพราะว่ามีไป๋หลิงกวงอยู่ ถ้าเขาอธิบายให้นางว่าไป๋หลิงกวงไม่ได้มีค่ากับเขาเลย นางก็คงต้องเชื่อฟังเขามากขึ้น

“นี่มันน่าขบขันเกินไป วันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้า เจ้าปล่อยเจ้าสาวที่งดงามไป แล้วกลับมาที่นี่มาพูดอะไรบ้าบอเยี่ยงนี้ หรือว่าเจ้าดื่มเหล้ามากไปจนยังไม่ตื่น เดี๋ยวให้หวงหลวนส่งซุปให้เจ้าเพื่อให้เจ้าตื่นหน่อย” จางยวี่โหร่วเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดของเขา กลับเฉยชายิ่งนัก

นางรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุข อยู่ไม่เป็นสุขจริงๆ แค่คนๆนั้นเข้าใกล้นาง นางก็รู้สึกเกลียดชังยิ่งนัก

“ยังคงอาฆาตข้าอยู่อีกหรือ? เอาอย่างนี้ ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า ทำไมข้าถึงสมรสกับนาง เหตุผลก็เพราะอยากจะแก้แค้นแทนเจ้า แม่หญิงคนนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เพียงแต่ทำร้ายเจ้า และยังอยากจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกข้า แม้กระทั่งยังหวังให้เจ้าตายไป ข้าจะอภัยนางได้เยี่ยงไร? ตอนนี้นางถูกผูกมัดอยู่ภายใต้สายตาของพวกข้า เจ้าอยากจะทำเยี่ยงไร จะแก้แค้นอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า ทุกอย่างข้าทำเพื่อเจ้า”

เพื่อนาง? ต้องขออภัย จางยวี่โหร่วไม่ได้รู้สึกซาบซึ้ง แต่กลับรู้สึกคนๆนี้น่ากลัวยิ่งนัก

ไป๋หลิงกวงสมควรตาย ตอนนี้เขาฆ่านางทีเดียวยังดีกว่าอีก การแก้แค้นด้วยวิธีเยี่ยงนี้ ไม่ใช่คนที่เปิดเผยจะทำได้ เขาเป็นเยี่ยงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาชอบใช้วิธีสกปรกๆเยี่ยงนี้เมื่อไหร่ ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้าไปเลย

จางยวี่โหร่วเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่จริงจัง คิดๆแล้ว สีหน้าก็ดูอ่อนโยนขึ้นบ้าง

“ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่เจ้าขอนางเป็นอนุภรรยา ข้าเข้าใจเจ้าผิดไปจริงๆ”

ชายผู้นี้เห็นว่านางตกอยู่ในกับดักของเขา ทันใดนั้นเขารู้สึกได้ใจเบาๆ และรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

“แต่วันนี้ทุกอย่างก็ได้จบลงแล้ว ไม่มีใครสามารถทำลายพวกข้าได้ และทำให้พวกข้าพรากจากกัน รอให้หชู่ถันไปรับหันเอ่อมา พวกข้าก็สามารถใช้ชีวิตดีๆอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”

จางยวี่โหร่วไม่ได้ตอบกลับเขา นางจึงเลี่ยงบทสนทนานี้โดยเร็ว