ตอนที่ 505 คนอยู่นี่ แต่ใจกลับตกเหวไปแล้ว

พูดเยี่ยงนี้ ถึงแม้ว่าหวงเย่จะไม่ลงมือกับนาง แต่เขาจะให้เซียนแย่ซิ้วตายไปจริงหรือ?

ระหว่างพวกเขา ทำไมถึงมีความแค้นที่มากมายเยี่ยงนี้ได้?

แม้กระทั่งหชู่ถันไม่เชื่อว่าหวงเย่จะทรยศ แค่ซีหลิงคนเดียวก็จะสามารถทำให้เขาตัดสินใจข้าเซียนแย่ซิ้วเลยหรือ?

นางก็ไม่เชื่อว่าหวงเย่ไม่มีเหตุผลเยี่ยงนี้！

แต่นางไม่ใช่เขา นางก็คงไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ถ้าหวงเย่ทำแย่ๆกับเขาจริงๆ แต่ถ้าเขาแค่โจมตีกลับเท่านั้น นางก็คงไม่ควรต่อว่าเขาอะไร

แต่ตอนนี้นางมองการตายของหวงเย่ และมิอาจทำให้ตนเองผ่านหน้านี้ไปได้ ในใจของนางรู้สึกเจ็บปวดมากจริงๆ

พอเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ ชายผู้นั้นก็ยิ้มเยาะขึ้นมา

“ทำไม สาวมีของเจ้ามีชีวิตรอดมาได้ เจ้าเหมือนจะไม่ดีใจเลย กลับเข้าข้างอาจารย์สอนพิณที่เกือบจะทำลายข้าจนปางตายเยี่ยงนี้? ต้องให้ข้าตายไปเจ้าถึงจะมีความสุขใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่เคยคิดเยี่ยงนี้ ทำไมเจ้าถึงพูดเยี่ยงนี้?” จางยวี่โหร่วโกรธอย่างชัดเจน

นางพยายามจะทำให้ตนเองสงบสติและควบคุมอารมณ์ แต่เขาก็กลับมาทดสอบความอดทนของนาง

ครั้งนี้ที่จากกัน พอนางเจอเขาอีกครั้ง นางกลับรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้ว่าหน้าตาจะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แค่บางอย่าง นางรู้สึกไม่เหมือนเดิมจริงๆ

เหตุผลที่เขาขอไป๋หลิงกวงเป็นอนุภรรยา ถึงแม้เขาจะอธิบายไปแล้ว แต่ตอนนี้ นอกจากพวกเขาจะห่างเหินและกลายเป็นคนแปลกหน้าแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก

“มันไม่ง่ายเลยที่พวกข้าได้เจอกันอีก เจ้ากลับโกรธข้าเพราะเรื่องเยี่ยงนี้หรือ? สำหรับการตายของหวงเย่ เจ้านึกว่าข้าไม่เสียใจหรือ? ข้ากับเขารู้สึกกันมาหลายปีเยี่ยงนั้น ทำไมถึงใจร้ายฆ่าเขาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์บังคับ ข้าก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ข้าเป็นฆาตกร ถ้าข้าตายแล้ว เจ้าจะทำเยี่ยงนี้ และลูกของพวกข้าล่ะไม่ว่าจะเยี่ยงนี้ข้าก็ต้องรอดชีวิตกลับมาหาเจ้า”

พอได้ยินคำพูดพวกนี้ จางยวี่โหร่วรู้สึกในใจสบายมากขึ้น

คนก็ตายไปแล้ว ต่อให้ตอนนี้ นางพูดอะไรเยอะก็ไม่มีประโยชน์

และตอนนี้นางก็ไม่รู้จริงๆ ทำไมตนเองถึงต้องมีอารมณ์เยี่ยงนี้ต่อเขาด้วย

หรือว่าเขาไม่ผิดจริงๆ แต่คนที่ผิดคือใคร?

“เจ้ากลับไปก่อน ข้าอยากจะอยู่คนเดียวอย่างเงียบๆ ตอนนี้เขาหลับไปแล้ว วันรุ่งขึ้นจะให้หลันโข้ไปรับเขามา”

นี่ถือว่านางอ่อนโยนขึ้นแล้ว เขาไม่ได้บังคับนางใดๆ สุดท้ายก็จากไป

…….

รักคนๆหนึ่งมีความรู้สึกเยี่ยงไร?

ก่อนหน้านี้เพลาที่อยู่กัลเชา ทั้งใจของนางมีไว้ให้เขา

ต่อให้รู้ว่าเขาโกหกนาง นางก็อยากจะเจอหน้าเขา รอฟังคำอธิบายของเขา

ถึงแม้ว่าจะเกลียดเขาก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถปล่อยความรู้สึกที่มีต่อเขาไป

แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกนิ่งสงบ และในใจไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนที่อยู่ต่อหน้าแล้ว

ถ้าเป็นความรัก ก็คงไม่มีแล้วใช่หรือไม่?

ต่อให้เป็นเยี่ยงนี้ นางก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวจนสนใจแต่ตนเอง

เขาคือพ่อของหันเอ่อ ก็ถือว่าทำเพื่อหันเอ่อ นางก็ควรอดทนไปสักพัก