ตอนที่ 506 ความสงสัยที่แอบซ่อนอยู่

“ก่อนหน้านี้ เขาก็ยังพูดเล่นกับโข่เอ่อ เขายังบอกว่า ท่านประมุขกับข้าก็มีคนสำคัญแล้ว นั้นเขาจะได้เจอคู่ครองที่ฟ้าลิขิตไว้เมื่อไหร่? จริงๆภายนอกเขาอาจจะดูสนุก แต่ก็แอบซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกโดดเดี่ยว”

พูดถึงเยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่วก็แค่รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา

หชู่ถันคงไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในใจของเขาก็คือนาง

และนางก็ไม่สามารถตอบแทนเขาได้เลยสักนิด และที่จริงนี่ก็คือละครน่าเศร้าที่ได้ถูกวางไว้แล้ว

“แค่เสียดาย ชีวิตของเขายังไม่สามารถเก็บเอาไว้ได้ กลับตายจากไปอย่างน่าสงสารเยี่ยงนี้ แม้กระทั่งพวกข้ายังพึ่งรู้ตอนนี้”

ได้ยินคำพูดของหชู่ถัน จางยวี่โหร่วจับปลายแขนเสื้อของตนเองอย่างทนไม่ไหว แค่รู้สึกว่าตนเองรู้สึกอยากขอโทษหชู่ถันมากๆ

หวังว่าเจ้าไปถึงโลกอีกโลกหนึ่ง เจ้าจะสามารถเดินทางไปได้อย่างสุคติ ชาติหน้าก็คงจะบังเกิดในตระกูลดีๆ และหาเพื่อนดีๆ หาคนรักที่รักเจ้าจริง ทั้งชีวิตภพหน้าของเจ้าจะได้อยู่อย่างมีความสุขและสงบสุข

“ฮูหยิน แล้วท่านจะเอาเยี่ยงไรต่อ?”

ทีแรก หชู่ถันยังหวังว่านางกับท่านประมุขสามารถไขความเข้าใจผิดกันโดยเร็ว และสามารถคืนดีกันเหมือนแต่ก่อน แต่วันนี้เขากลับไม่รู้ว่าจะต้องบอกเตือนนางเยี่ยงไรดี

“ถ้าแค่ทำเพื่อข้าคนเดียว สิ่งที่ข้าจะทำก็คือออกจากที่นี่ และกลับไปเรือนของข้าที่อาศัยอยู่กันแต่ก่อน แต่หันเอ่อไม่มีพ่อไม่ได้ ข้าไม่อยากให้เขาพึ่งจะเกิดมาก็ต้องเผชิญกับครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นข้าอยากอยู่ต่อ”

หชู่ถันก็ถอนหายใจเบาๆ เขายังกังวลว่านางจะจากไป

“ถ้าอยู่ต่อ ท่านก็ไม่สามารถอยู่ที่ตู๋ยียวี้ตลอดเยี่ยงนี้?”

ในพิธีสมรส ไป๋หลิงกวงยกน้ำชาและคำพูดของท่านประมุข มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่านางเป็นภรรยาหลัก ส่วนท่านประมุขก็คือนายของที่นั่น จะพักอาศัยอยู่ในตำหนักบ่าวไพร่ได้เยี่ยงไร

“ใช่ ข้าคิดว่าวันรุ่งขึ้นจะให้หลันโข้พาหันเอ่อมานี่ เขาบังเกิดมานานเยี่ยงนี้ จะอย่างไรก็ตามก็ควรเจอหน้าพอหน่อย”

นี่มันเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง แต่หชู่ถันกลับรู้สึกกังวลอย่างอดใจไม่ได้

ถ้าอยู่ที่ตำหนักเดียวกัน นั้นไป๋หลิงกวงก็ถือว่าเป็นฝ่ายที่รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ แต่จางยวี่โหร่วก็เป็นแค่แม่หญิงอ่อนแอ ถ้านางคิดจะทำร้ายพวกนาง และเด็ก ควรป้องกันตัวอย่างดี

“นั้นให้หงยวนและหลันโข้อยู่เคียงข้างเจ้าต่อ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็จะให้หลันโข่ไปถึงตู๋ยียวี้เพื่อตัดสายนั้น

นางมีท่านประมุขอยู่ทั้งคน กลับต้องให้ผู้น้อยมากังวลนางเยี่ยงนี้ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปล่าประกาศออกไป ก็คงเป็นเรื่องที่น่าขบขัน

“ข้ารู้ หชู่ถัน ขอบคุณเจ้ายิ่งนัก！”

อยู่ที่นี่ นอกจากเขาแล้ว นางไม่มีผู้อื่นที่สามารถเชื่อใจได้อีก

แม้กระทั่งชายที่นางเคยรักหมดใจ ตอนนี้ก็ยังกลายเป็นคนแปลกหน้า

……

วันที่สอง หลันโข้ทำตามที่จางยวี่โหร่วสั่ง และนำหันเอ่อส่งไปยังตำหนักหลัก

นางอุ้มหันเอ่อไว้ในอ้อมกอด และมองไปยังหชู่ถันที่กำลังทำหน้าสงสัย

“ท่านประมุขกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ กลับสู่ขอองค์หญิงแคว้นเหลียงนั่น ฮูหยินก็พึ่งจะคลอดคุณหนูออกมา ทำไมเขากลับไม่ได้อยากจะแสดงอาการอะไร อีกอย่างเมื่อครู่เจ้าพึ่งบอกว่า……ฮูหยินได้ตายใจกับท่านประมุขแล้วหรือ?”

นางถูกปิดหูปิดตาไว้อย่างนี้มาตลอดเลยหรือ อยากให้รู้ว่าข่าวพวกนี้หชู่ถันเป็นคนกลับมาบอกนาง ไม่ต้องแปลกใจว่านางยังไม่ทันได้เตรียมใจ รู้สึกรับไม่ได้จริงๆ