ตอนที่ 507 แรงต่อต้านของหันเอ่อ

นางรีบเก็บสีหน้าของตนเอง และทำเป็นเหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้น

“น้องมาขอเฝ้าคุณพี่ตอนเช้าตรู่เจ้าคะ จะอย่างไรก็ตามนี่ก็คือวันแรกที่ข้าได้แต่งเข้ามา ก็เหมือนวันนั้นที่คุณพี่เคยพูด ไม่ควรแหกกฎต่างๆ”

จางยวี่โหร่วพึ่งจะสังเกตเห็นว่าตนเองกำลังเข้าใจผิดไป๋หลิงกวง

นางไม่ใช่ว่าเป็นคนที่ไร้ยางอาย หน้าของนางด้านจนตะปูยังตอกไม่เข้าหรือ

เมื่อครู่ยังเป็นสีหน้าอีกอย่าง ตอนนี้ก็เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งนัก และยังกล้าพูดอะไรที่ไม่ใช่เรื่องเยี่ยงนี้

“เจ้าพูดไม่ผิด นางมาเข้าเฝ้าข้าจริงๆ ยังดีที่นางบอกเตือนถึง ข้าถึงจะรู้ว่าควรระวังตัวทุกเรื่อง ทุกอย่างก็มองเห็นด้วยตา ไม่เช่นนั้นสุดท้ายจะถูกปิดหูปิดตาอย่างไม่รู้ตัว”

พอได้ยินเยี่ยงนี้ ชายผู้นั้นก็จ้องหน้าไป๋หลิงกวงอย่างเลือดเย็น

นางเห็นอย่างชัดเจนเลยว่า ครั้งนี้ตนเองคงจบจริงๆ

เขาต้องมาเอาคืนตนเองแน่ๆ จางยวี่โหร่วเจ้ามันทำให้ทุกอย่างดูรุนแรงขึ้น เจ้ามันสมควรตาย

นางเผยยิ้มอันจอมปลอมออกมา สีหน้าของนางมองนางด้วยความชื่นบาน

“คุณพี่เข้าใจผิดในความหมายของน้องแล้วเจ้าค่ะ ถึงแม้ก่อนหน้านี้พวกข้าจะเข้าใจผิดกันหน่อย แต่เรื่องที่มันผ่านมาก็ให้มันผ่านไป คุณพี่คงไม่เรียกร้องอะไรจากข้าใช่หรือไม่！”

“ต้องขอโทษทีนะ ข้าเป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นมากๆ มีความแค้นก็ต้องแก้ ถ้าเจ้าไม่อยากจะสร้างปัญหาให้ตนเอง วันข้างหน้าก็อย่ามาเข้าใกล้ข้า”

จางยวี่โหร่วพูดขึ้นอย่างไม่ให้หน้านาง

“ฮูหยินได้พูดถึงเยี่ยงนี้แล้ว เจ้ายังนิ่งเฉยอยู่ทำไม ยังไม่รีบไสหัวไป！“

ตอนนี้สองสามีภรรยาได้ร่วมมือกันแล้ว แต่ไป๋หลิงกวงนางก็แค่คนนอกเท่านั้น

นางมองจางยวี่โหร่วด้วยความโกรธเคือง ในใจกำลังคิดอยู่ว่าให้นางได้ใจไปก่อน วันข้างหน้าจะให้นางทรมานน่าดู

แต่อย่างไรก็ตาม ถึงตอนสุดท้ายจางยวี่โหร่วก็แย่กว่านางแน่นอน ในใจของนางถึงจะได้สติขึ้นมา จากนั้นก็หันหลังเดินออกมา

หลังจากที่ไป๋หลิงกวงออกจากที่นั่น จางยวี่โหร่วก็หรี่ตามองชายคนนั้น

“เจ้าดูละครสนุกหรือไม่?”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าหมายความว่าอะไร?”

ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง！ไป๋หลิงกวงที่ทำท่าทางนิ่งเฉยยิ่งนัก หรือว่านางเดาไม่ออกหรือว่าเขามาตั้งนานแล้ว?

แต่ว่าเขาไม่เพียงแต่ไม่ปรากฏตัว แถมยังหลบอยู่ที่นั่นเพื่อดูละคร พอได้เพลาอันสมควรเขาจึงมาโผล่ออกมา ตอนนี้ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง?

ถ้าเขาสามารถคงท่าทีเยี่ยงนี้ ฉะนั้นนางคิดว่านางก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกับเขา

นางไม่ได้มองหน้าเขาอีกครั้งเลย หันหลังไปแล้วออกมาประตู

เพลานี้หชู่ถันกลับปรากฏขึ้น และรายงานตรงประตู บอกว่าได้นำคุณหนูกลับมาถึงแล้ว

หันเอ่อ……จะได้เจอท่านพ่อเสียที

พ่อลูกได้เจอหน้ากันเป็นเรื่องที่มีความสุขอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้ภาพเมื่อครู่ นางอยากจะให้หชู่ถันส่งหันเอ่อกลับไปจริงๆ ไม่อยากให้เขาเจอเขา

หลันโข้ที่ตามหลังอยู่ได้ออกมาแล้ว ในอ้อมกอดของนางมีเด็กน้อยที่น่ารัก

ทั้งวันนางก็ไม่ได้เห็นหน้าลูกชายของตนเอง ก็ต้องคิดถึงเป็นเรื่องธรรมดา

ตอนนี้นางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางรีบเข้าไปอุ้มเด็กจากหลันโข้

“เมื่อวานหันเอ่อเป็นเยี่ยงไรบ้าง ได้นอนหลับดีๆหรือไม่ เชื่อฟังหรือไม่”

หลันโข้ยิ้มและพูดไปด้วย “ตอนกลางวันเป็นเด็กดีมากๆ แต่พอถึงตอนกลางคืน อาจจะเป็นเพราะว่าท่านแม่ไม่อยู่ จึงชอบร้องไห้ ต้องกล่อมนานมากๆ ถึงจะหลับ”

จางยวี่โหร่วก้มหน้าลงมองเด็กน้อยที่ขาวๆอวบๆ ใจของนางอ่อนโยนขึ้นมา