ตอนที่ 508 ช่วยเขาอาบน้ำ

ทีแรกก็นึกว่าจะรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อยแล้ว แต่พอพวกเขาออกมา หงยวนก็เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่บอกให้พวกเขาฟัง หชู่ถันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ

“อะไรนะ ไป๋หลิงกวงช่างกล้ายิ่งนัก ที่ยังมาหาเรื่องฮูหยิน ท่านประมุขยังอยู่นิ่งเฉยเยี่ยงนี้? นี่มันเกิดขึ้นได้เยี่ยงไร เขาทนเห็นฮูหยินถูกข่มเหงอย่างนี้ได้เยี่ยงไร?”

หงยวนอยู่เคียงข้างจางยวี่โหร่วตลอด ตอนที่เมื่อครู่ไป๋หลิงกวงมาถึง นางได้เห็นทุกอย่างกับตา นางไม่มีทางพูดโกหกเด็ดขาด

พึ่งเห็นเมื่อครู่ที่คุณหนูต่อต้านเขาเยี่ยงนี้ นี่มันไม่เหมือนการพบเจอกันของพ่อลูก ถ้าไม่รู้มาก่อน ก็คงนึกเป็นเป็นศัตรูเจอกัน

ความคิดที่ช่างกล้าเยี่ยงนี้ได้ลอยมาในสมองของเขา แต่กลับถูกกดทับลงไปอีกครั้ง

ไม่ ไม่น่าเป็นเยี่ยงนี้ มันซับซ้อนและไม่ไม่ชัดเจนเกินไป

……

ในเรือนที่พัก จางยวี่โหร่วค่อยๆวางหันเอ่อลงบนเตียง และเห็นชายผู้นั้นยืนอยู่ข้างๆและอยู่อย่างเงียบๆ นางค่อยๆขมวดคิ้วขึ้นอย่างทนไม่ได้

“หันเอ่อ เจ้าก็เห็นแล้วว่าเขายังยอมรับเจ้าไม่ได้ ทำไมเจ้ายังมาคอยอยู่ที่นี่”

นางพูดไปอย่างแทงใจดำและเห็นเขาเป็นคนนอก

“พวกข้าเป็นคู่สามีภรรยากัน เจ้ายังจะไล่ข้าออกไปอยู่ข้างนอกหรือ? พวกข้ามีลูกด้วยกันแล้ว ถ้าเจ้ายังรู้สึกไม่ดีกับข้า นั่นมันก็คงมีผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของหันเอ่อ”

คำๆนี้ได้ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกเจ็บใจมากๆ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าลูก นางก็คงไม่ต้องมาฝืนใจตนเองเยี่ยงนี้

แต่ตอนนี้นางได้อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว เขายังต้องการอะไรอีก?

“ข้าแค่คิดว่าหันเอ่อต้องการเพลาหน่อย แม้กระทั่งข้ายังต้องการเพลา ดังนั้นช่วงนี้ทางที่ดีที่สุดก็คืออย่ามารบกวนพวกข้า”

ถึงเพลาที่นางต้องพูดออกมาอย่างชัดเจน

“เจ้าบอกว่าอะไรนะ มันไม่ง่ายเลยที่ลูกกับเจ้าจะกลับมาอยู่เคียงข้างข้า ตอนนี้กลับพูดอะไรเยี่ยงนี้ ข้าผิดตรงไหน ทำไมเจ้าจึงต้องมีท่าทีที่เฉยชากับข้าเยี่ยงนี้ เจ้าพูดมาสิ” เขาจับไหล่ของนางไว้และใช้แรงเขย่า เขารู้สึกทนไม่ได้กับท่าทีที่เย็นชาของนาง

ทีแรกเขาก็นึกว่าในเกมๆนี้ เขาเป็นตัวหลัก แต่ตอนนี้ตนเองกลับต้องกลายเป็นคนที่ตกต่ำยิ่งนัก

ผู้หญิงคนนี้สมควรโดนเขาบีบคอตาย

“เปลี่ยนแปลง ต้องการเหตุผลอะไร? บนโลกใบนี้มีอะไรที่ไม่เปลี่ยน? บางครั้งพวกข้าควรยอมรับความจริงบ้าง”

หรือว่าพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นถึงได้เฉยชาถึงขั้นนี้

“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเปลี่ยน ศัตรูของพวกข้าตายกันไปหมดแล้ว หันเอ่อก็คลอดออกมาแล้ว วันข้างล่างเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้หรือไม่ เจ้าก็หยุดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้แล้ว” เขาดึงนางมากอดอย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้จางยวี่โหร่วไม่ได้ต่อต้าน แต่ในใจของนางก็เจ็บและชา

ทันใดนั้นหันเอ่อที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มร้องไห้อีกครั้ง จางยวี่โหร่วได้สติกลับมาแล้วรีบผลักเขาออก จากนั้นก็รีบวิ่งไปกล่อมลูก

นางไม่รู้ว่านัยน์ตาของคนที่อยู่ข้างหลังเขาโหดเหี้ยมขึ้นมามาก นั่นก็หมายความว่าความอดทนของเขาถึงขั้นสุดขีดแล้ว

เขาไม่สามารถยอมให้แม่หญิงผู้นี้หลบเลี่ยงเขาอีก ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไร เขาก็ต้องอยู่ที่นี่ให้ได้

ในพจนานุกรมของเขา ไม่เคยมีคำว่าถดถอย

……

จริงๆนางได้พูดจาแรงๆกับเขาไปแล้ว เพื่อให้เขาจากไป

แต่บางคนก็ยังอยู่ที่นั่นไม่ยอมไปไหน ทำให้หันเอ่อต้องร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน และร้องบ่อยกว่าตอนที่เขาคลอดออกมาแรกๆ

จางยวี่โหร่วมัวแต่กล่อมลูก และไม่มีเพลามาสนใจเขา

สุดท้ายก็ถ่วงเพลาไปถึงตอนพระอาทิตย์ตกดิน และตอนที่จะรับประทานสำลักเย็นเสร็จ เขาไม่มีทีท่าที่จะจากไป จางยวี่โหร่วทนไม่ไหวจริงๆ

“ข้ากับหันเอ่อจะพักผ่อน เจ้ากลับไปได้แล้ว”

“กลับไป กลับไปไหน? หรือว่าเจ้าจะให้ข้าไปหาไป๋หลิงกวงหรือ?”