ตอนที่ 509 บาดแผลที่หายไป

สำหรับความทรงจำที่นางเคยมีกับเขา นางไม่มีวันลืมเด็ดขาด

ตอนนี้เขาช่วยนาง ที่นางถูกงูพิษกัดจนถึงแก่ความตายได้

และตอนที่หชู่ถันต้องการใช้เลือดแลกเลือด จึงจะทำให้ชีวิตนางคงอยู่ได้

เพราะว่าจากเรื่องนั้นมา เขาก็ได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส ต้องผ่านไปเนิ่นนานถึงจะฟื้นฟูเป็นปกติได้

แขนของเขายังทิ้งรอยแผลเป็นที่มีรอยฟันและรอยที่โดนมีดกรีด

แต่ว่าวันนี้ แขนของเขากลับเรียบเนียน ไม่มีอะไรเลย！

จางยวี่โหร่วนึกว่าตนเองตาฝาด จึงลืมตาโตขึ้น และมองไปที่นั่น รอยแผลเป็นนั้นไม่มีจริงๆ！

หรือว่านางจำผิด จริงๆอาจจะเป็นแขนซ้ายก็ได้ ไม่ใช่แขนขวาหรือเปล่า?

แต่นางจำได้จริงๆว่าเป็นแขนขวา！

พอได้สัมผัสถึงร่างกายของนางแข็งตัวขึ้นมา ในใจของเขาก็แอบสงสัยเบาๆ และถามขึ้น

“เจ้าเป็นอะไรไป?”

จางยวี่โหร่วเหมือนจะตกใจอะไรบางอย่าง ทั้งตัวของนางสั่นไปหมด นี่ก็ยิ่งทำให้เขาต้องระวังมากขึ้น

มันชัดเจนยิ่งนัก ที่นางเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีปฏิกิริยาเยี่ยงนี้

คิดๆดูแล้วคนเองก็ไม่ได้หลุดอะไรไปนี่ แต่ว่าในใจกลับรู้สึกไม่สงบสุข

เขาดึงตัวนางให้หันมา และมองหน้าของนาง

“ทำไมไม่พูด หรือว่าเจ้ายังโกรธข้าอยู่?”

เพลานี้ จางยวี่โหร่วก็รีบจัดการกับอารมณ์และสีหน้าของตนเอง และเงยหน้าขึ้นมองตาของเขา

“จะใช่หรือไม่ใช่มันก็ไม่ได้สำคัญสำหรับเจ้าอยู่แล้วมิใช่หรือ? จะอย่างไรก็ตามข้าบอกให้เจ้าออกไป เจ้ายังไม่ฟังข้า แล้วทำไมต้องถามอีก?”

น้ำเสียงของนางเหมือนจะไม่พอใจ และให้ความรู้สึกแปลกๆกับเขา

และมองสีหน้านางตอนนี้เหมือนไม่ได้มีอะไรน่าแปลก หรือว่าเขาคิดมากไปเอง

“จ้าแค่ไม่หวังว่าพวกข้าจะเกิดปัญหาอะไรกัน แค่เจ้าไม่เฉยชากับข้าเยี่ยงนี้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ปรึกษากันง่าย”

“งั้นดี เจ้าไม่ใช่ว่าอยากอาบน้ำหรือ นั้นข้าจะรับใช้เจ้าเอง”

นี่……นางเปลี่ยนแปลงไปง่ายเยี่ยงนี้เลยหรือ?

เมื่อครู่ยังกลัวจนอยากจะหลบเขาไม่ใช่หรือ?

ชายผู้นี้ที่เลิกสงสัยไปแล้วกลับมาสงสัยขึ้นอีก นัยน์ตาของเขาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างและจับจ้องนางไว้

พวกเขาเหมือนจะกำลังเดาใจของต่างฝ่าย ว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ

“ทำไมถ้าเจ้าไม่ยอม ก็รีบออกไป！ดูๆแล้วเหมือนคำพูดของเจ้าเมื่อครู่จะโกหกนะไม่เช่นนั้นเจ้าก็ไปหาไป๋หลิงกวงตอนนี้ และอย่าปรากฏอยู่ต่อหน้าข้าอีก”

ดูรวมๆแล้วเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นหน่อยๆ

ถ้าเขาปฏิเสธ ก็จะยิ่งทำให้นางห่างเหิน ความพยายามที่ผ่านมาคงเสียเปล่า?

หรือว่าแค่เขาคิดมากเกินไป ถ้าตามด้วยฐานะตอนนี้ที่เขามี ไม่มีใครหน้าไหนสามารถจับได้หรอก

สีหน้าของเขาค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา “แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ ข้าแค่รู้สึกตกใจและดีใจเกินไป เจ้าจะรับใช้ข้าเยี่ยงนี้ ข้าถูกรักใคร่จนน่าตกใจเบาๆ”

จางยวี่โหร่วมองเขาไปสักพัก จากนั้นก็เอ่ยปากพูดขึ้น “พวกข้าเป็นคู่สามีภรรยา ภรรยารับใช้สามีตนเองไม่ใช่เป็นเรื่องที่สมควรหรือ? ก่อนหน้านี้เพราะว่าเรื่องของไป๋หลิงกวงทำให้ข้าโกรธเจ้า ต่อให้เจ้าอธิบายกับข้า ข้าก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่พอวันนี้การกระทำของเจ้า ข้าก็เชื่อแล้ว！อีกอย่าง หันเอ่อก็ได้รับมาที่นี่แล้ว ถือว่าเพื่อหันเอ่อ ข้าจึงไม่สามารถแยกทางกับเจ้าได้”