ตอนที่ 510 เขาคือตัวปลอม

เพราะว่าเพลานี้ นางอยู่ข้างหลังของเขา ทำให้เขาไม่เห็นสีหน้าของนางตอนนี้

จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าต้องเสียแรงมากแค่ไหน ที่พยายามจะเก็บความรู้สึกที่เมื่อได้รู้ความจริง

พอรู้สึกว่ามือของนางไม่ขยับ เขาสงสัยจึงหันหน้าไป ทันใดนั้นนางก็ดึงปิ่นออกมาจากหัวของตนเอง ผมทั้งหัวของนางก็ถูกปล่อยออกมา

ยังดีที่เขาหันไปทัน ไม่เช่นนั้นปิ่นสีทองนั่นก็คงแทงอยู่บนร่างกายของเขา

จางยวี่โหร่วไม่รู้วิชาการต่อสู้ และแม้ปิ่นที่แหลมคมเล็กๆนี้เขาจะหลบไม่ทัน แค่ตอนนี้ถ้านางทำเยี่ยงนี้ไป ก็คงหักหน้ากัน จากนั้นก็คงทำอะไรไม่ได้

เขามองไปยังจางยวี่โหร่วที่ไม่ได้ทำสีหน้าอะไรใดๆ ความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ของนางตอนนี้ถูกฝังไว้ใต้หนังหน้าอันด้านชาของนาง นางจึงรีบโยนผ้าเข้าไปในน้ำ

“ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าตามสบาย ข้าจะไปพักแล้ว”

พูดจบ นางก็ไม่ได้มองว่าสีหน้าของเขาจะเป็นเยี่ยงนี้ จึงลุกขึ้นและจากไป

จนกว่านางเดินไปข้างหน้าฉากกั้น ในที่ๆเขามองไม่เห็น เมื่อครู่ที่นางได้อดกลั้นความรู้สึกไว้ก็ถูกปล่อยออกมากับลมหายใจ ใจของนางเต้นรัวๆ

ไม่มีรอยแผลเป็นแล้ว นี่มันหมายความว่าอะไร?

เขาไม่ใช่เขา ไม่ใช่เจ้าขาว

ก็ว่าตอนที่นางเจอเขาก็รู้สึกแปลกหน้ามากๆ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกอยากใกล้เขาเลย

แต่ว่าก่อนหน้านี้ ความรู้สึกของพวกเขาลึกซึ้งเยี่ยงนั้น นางเคยรักเขาจริงๆ รักเขาจนไม่สนใจอะไรสักอย่าง ถึงแม้ว่าเขาจะโกหกนาง นางก็ยอมฟังคำอธิบายของเขา

นางควรสังเกตเห็นตั้งนานแล้ว เพราะว่าชายที่อยู่ต่อหน้าไม่ใช่คนที่นางรัก ดังนั้นนางจึงไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขา

ไม่เพียงแค่นาง แม้กระทั่งหันเอ่อยังเป็น

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่านี่ไม่ใช่พ่อของเขา หรือว่าในใจอยากจะมีความประสงค์ร้ายแอบซ่อนอยู่ ดังนั้นสำหรับการเข้าใกล้ของเขานั้นก็ถูกต่อต้านอย่างหนัก

ไหนๆเขาไม่ใช่เซียนแย่ซิ้ว นั้นเซียนแย่ซิ้วตัวจริงไปไหนเสียแล้ว?

ทำไมใบหน้าของเขาถึงได้เหมือนเซียนแย่ซิ้วมากๆ

ในหัวสมองของนางมีแต่เรื่องที่น่าสงสัย นางเกือบจะขาดสติทำอะไรลงไปอย่างไม่คิดเสียแล้ว

แค่ตอนนี้นางต้องคงความสงบนิ่งไว้

ตอนนี้นางไม่รู้ว่าควรทำเยี่ยงนี้ดี จะบอกเรื่องนี้กับหชู่ถันหรือไม่?

แต่ถึงจะบอกให้หชู่ถัน ก็เหมือนจะช่วยอะไรเขาไม่ได้

แค่ใบหน้าที่เขามี ก็สามารถควบคุมทั้งตำหนักจิ๊วซาได้ และพวกเขาก็ไม่ใช่คู่ปะทะของเขาอย่างแน่นอน

ถ้านางเปิดเผยความจริงทั้งหมด ก็จะเสียกับเสีย และอาจจะทำให้หชู่ถันและหันเอ่อต้องถูกทำร้ายไปด้วย

ถึงแม้จางยวี่โหร่วจะใจเย็นลงแต่ก็ยังไม่ได้สติกลับมา ตอนนี้หลังฉากกั้นก็ได้มีเสียงน้ำกระเด็นดังขึ้น

ที่แท้เขาลุกขึ้น และคลุมอาภรณ์ไว้ เตรียมตัวจะเดินออกมา

นางหายใจเข้าลึกๆ และรีบไปหาหันเอ่อ

คนข้างหลังของนางค่อยๆเดินมาหานาง นางรู้สึกว่าขนทั้งตัวของนางลุกขึ้น ความรู้สึกนี้ทำให้นางตื่นเต้นมากๆ

มือใหญ่ๆข้างหนึ่งของเขาค่อยๆมาแตะหลังของนาง จางยวี่โหร่วพยายามขัดขืนให้ตนเองอย่าตื่นเต้นเกินไป และพยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองสงบ

“คือว่า……หันเอ่อนอนแล้ว ข้าก็จะหลับแล้วเช่นกัน เจ้าไม่กลับไปหรือ?”