ตอนที่ 518 ความคืบหน้า

สิ่งที่ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกโชคดีนั้น คือค่ำคืนนี้นางปลอดภัยแล้ว

ไม่มีใครสามารถเข้าใจความหวาดกลัวและความตื่นตระหนกในใจของนางได้ แต่ไม่ว่าในใจของเธอจะรู้สึกเช่นไร นางก็ต้องเก็บมันเอาไว้ เพราะไม่มีใครสามารถช่วยนางแบ่งเบามันได้เลย

ในเวลานี้ นางเองก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

เหตุใดนางจึงต้องทนกับความทุกข์ทรมานเช่นนี้ เหตุใดยามที่นางไร้ซึ่งที่พักพิง เขากลับยังไม่ปรากฏตัวออกมา

ตอนนั้นเขาเป็นคนสัญญาเองไม่ใช่หรือ ว่าจะดูแลนางอย่างดี จะไม่ให้ใครมาทำร้ายนางได้?

นอกเหนือจากความโกรธแค้นแล้ว นางก็ไม่เหลือสิ่งใด

หชู่ถันหายไปหลายวัน แต่ก็ยังไม่ได้ข่าวคราวใด ไม่รู้ว่าเขาหาตัวเขาเจอหรือยัง เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

การรอคอย เป็นสิ่งเดียวที่นางสามารถทำได้

กว่าจะรุ่งสางช่างยากเย็น ค่ำคืนนี้ช่างผ่านไปด้วยความยาวนาน

เช้าตรู่ ในที่สุดเขาก็ออกไป น้ำตาที่นางอดกลั้นมาตลอดคืนในที่สุดก็ไหลออกมา

ตอนที่หงยวนเปิดประตูเข้ามานั้น ก็เห็นไหล่ทั้งสองข้างของนางสั่นเทา คล้ายกับคนที่กำลังร้องไห้

ตั้งแต่นางเข้ามารับใช้จางยวี่โหร่ว นางก็เห็นว่าจางยวี่โหร่วเป็นหญิงที่เข้มแข็ง ไม่มีเรื่องใดที่สามารถทำให้นางโอนอ่อนได้

แต่วันนี้ นางกลับร้องไห้

หรือว่า เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

หงหยวนไม่อาจที่จะคาดเดาได้ จึงรีบวิ่งไปตรงปลายเตียง

"ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?"

สมควรตาย นางช่างไร้ประโยชน์ ไม่อาจที่จะปกป้องฮูหยินของตนเองได้

ทั้งที่รู้ว่านางต้องนอนห้องเดียวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ทุกค่ำคืน แต่หลายวันมานี้ทุกอย่างก็ดูราบรื่นดี ไม่ได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น จึงทำให้นางไม่ทันระวังตัว

จางยวี่โหร่วลุกขึ้น ยังมีน้ำตาคลออยู่

นางมองหงยวนนิ่ง นัยน์ตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด ทำให้คนที่มองนั้นรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

หงยวนใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าควรรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร

"ฮูหยิน ท่าน......"

จากนั้นจางยวี่โหร่วก็ถามขึ้น “หากมีวันหนึ่ง ที่ข้าไม่อาจทนได้ เจ้าคิดว่าข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือไม่?"

หงหยวนไม่เข้าใจ ว่านางกำลังพูดสิ่งใด

"แต่ว่า ข้ายังมีหันเอ๋อ ข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวคิดถึงแต่ตนเองได้ เพื่อหันเอ๋อแล้วนั้น ไม่ว่าข้าจะทรมานอย่างไรข้าก็ยอม เพียงแต่หากถึงเวลานั้นแล้วจริงๆ ข้าก็คงไม่ใช่ข้าคนเดิมอีกแล้ว"

นางหันไปมองเด็กน้อยที่พึ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน หัวใจของนางรู้สักเจ็บปวดยิ่งนัก

ค่ำคืนนี้ เพราะมีหันเอ๋อ ทำให้นางบอกกับตนเองให้อดทน มิเช่นนั้นเรื่องที่น่ารังเกียจเยี่ยงนั้น นางคงไม่อาจทนรับมันได้

"ฮูหยิน หรือว่า......เขาทำอะไรท่านแล้วหรือเจ้าคะ? แม้ว่าแลกด้วยชีวิตข้าน้อยก็จะไปจัดการเขา"

หงยวนรู้สึกเพียงหนาวสั่นในหัวใจ นางเองก็ไม่อาจที่อดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ จึงกระชับดาบในมือแล้วจะเดินออกไป

ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวนั้น สำคัญยิ่งกว่าชีวิต หากฮูหยินถูกชายคนนั้น......ตัวนางเองก็สมควรตาย