ตอนที่ 517 ลองใจ

"พูด！" คำพูดสั้นๆเพียงคำเดียว ที่เล็ดลอดออกมาจากฟันของเขา ความอดทนของเขาในตอนนี้หมดลงแล้ว

ในเวลาแบบนี้ แน่นอนว่านางรู้ดีสิ่งใดเรียกว่ากาลเทศะ

ไป๋หลิงกวงปีนป่ายขึ้นมาจากบนพื้น

"ท่านไม่เคยนึกสงสัยเรื่องนี้เลยหรือ? ตอนที่จางยวี่โหร่วอยู่กับท่าน ไม่เคยมีสักครั้งที่จะนึกสงสัยในตัว ทุกอย่างมันราบรื่นจนเกินจริงไป"

เขานิ่งไปเล็กน้อย แล้วมองไปที่นาง

"เจ้าพูดเยี่ยงนี้หมายความว่าอย่างไร?"

ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็เพียงแต่หวังดีอยากจะเตือนท่าน ท่านคงไม่คิดว่าตนเองกลายเป็นเชียนแย่ซิ้วตัวจริงหรอกใช่ไหม ท่านอย่าลืมว่าตัวตนที่แท้จริงของท่านคือใคร ชื่อของท่าน คือเชียนหลิงหลิน！”

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขา ในใจของไป๋หลิงกวงก็ยิ้มอ่อน

อย่างไรเสียก็เทียบเคียงกับเขาไม่ได้จริงๆ ถึงแม้ว่าหน้าตาภายนอกจะคล้ายกันมากเพียงใด แต่อย่างไรตัวปลอมก็คือตัวปลอม

แม้แต่นางตอนที่เผชิญหน้ากับใบหน้านี้ ก็ยังไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นแรงดังนั้นอย่าได้เอ่ยถึงจางยวี่โหร่ว

บางทีนางอาจจะคิดได้นานแล้ว อีกทั้งบนโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีเพียงเขาแค่คนเดียวที่สามารถแสดงละครได้

"หุบปาก！” เขาพูดเสียงต่ำ

"ท่านวางใจเถอะ ข้าจะบอกความจริงเรื่องนี้ออกมาได้อย่างไรกันเล่า ที่ข้าพูดเรื่องนี้กับท่าน ก็เพื่อเตือนท่านเท่านั้นไม่ใช่หรือ? แม้ว่าแผนการของท่านต้องการให้จางยวี่โหร่วเป็นกบในกะลา แต่ท้ายที่สุดแล้ว อย่าลืมหาหลุมฝังกลบตนเองให้ดี"

นางพูดเตือนมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดเขาจึงไม่เข้าใจในสิ่งที่นางพูด

ที่นางอยากพูดคือ จางยวี่โหร่วเริ่มสงสัยในตัวเขา?

ไม่ เป็นไปไม่ได้！

เขาปิดบังเรื่องนี้มาอย่างดีโดยตลอด ไม่เคยมีช่องโหว่เผยออกมา อีกทั้งเขาเองก็ไม่เห็นว่าจางยวี่โหร่วจะผิดแปลกไป

นอกจากครั้งแรก ตอนที่นางพึ่งมานั้น นางตีตัวออกห่างและเย็นชากับเขาก็เท่านั้น

แต่หลังจากที่เขาอธิบายทุกอย่างกับนาง นางเองก็เปลี่ยนไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น ทั้งสองต่างก็รักใคร่กัน หากนางรู้ว่าตนไม่ใช่เชียนแย่ซิ้ว แล้วจะทำตัวดีกับเขาเช่นนี้ได้อย่างไร?

นัยน์ตาเย็นชามองไปทางไป๋หลิงกวง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เก็บความคิดร้ายกาจของเจ้าไปให้หมด อย่าคิดว่าข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้า หากเจ้าอยากจะลองใจ สิ่งที่เจ้าพูดกับนางล้วนต้องการให้นางสงสัยและหวาดระแวง เจ้าคิดว่าการทำเช่นนี้มันจะช่วยลบล้างความผิด?"

ไป๋หลิงกวงนึกว่า การที่นางพูดเช่นนี้ จะทำให้เขาเป็นกังวลเรื่องที่จางยวี่โหร่วอาจสงสัยได้

แต่ไม่คิดเลยว่า เขายังคงกัดนางไม่ยอมปล่อย

ให้ตายสิ หรือว่าเราไม่ได้ลงเรือลำเดียวกัน?

ในเมื่อไม่สามารถปกปิดสิ่งใดได้แล้ว นางจึงทำได้เพียงสารภาพ

"ใช่ ความเป็นจริงแล้วข้าไม่พอใจเล็กน้อย นางลดตัวมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดจึงไม่รู้สึกสิ่งใด ช่างไร้หัวใจยิ่งนัก แต่หลังจากการลองใจของข้าแล้วนั้น นางก็ยังคงทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เจ้าไม่คิดว่าทุกอย่างดูนิ่งสงบมากจนเกินจริงหรือ?"

สิ่งที่ตอบกลับนางนั้น คือสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายของเขา

"ที่แท้เจ้าก็เป็นคนทำทุกอย่าง！เรื่องมาจนถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังคิดจะหาข้อแก้ตัวใดให้กับตนเอง เจ้าสมควรตาย！"

สีหน้าของไป๋หลิงกวงดูตกใจมาก เขายังคงไม่เชื่อนาง คนชั่วช้าอย่างจางยวี่โหร่วมีอะไรดีกัน แม้แต่เขาก็ยังเชื่อคำพูดของนาง?

เขาอย่าลืมว่าตนเองเป็นใครกันแน่ ไป๋หลิงกวงคือผู้หญิงของเชียนแย่ซิ้ว ส่วนเขานั้นไม่ใช่เชียนแย่ซิ้ว เป็นเพียงของลอกเลียนแบบแค่นั้น！

หากมีคนรู้ว่าเขาเป็นใคร เขาก็จะไม่เหลืออะไรทั้งนั้น

ไป๋หลิงกวงเมื่อรู้ว่าตนเองตกอยู่ในอันตราย จึงทำได้เพียงพูดบางอย่างขึ้นมา

"อยากจะลองใจนาง มีอีกหลายวิธีทาง แต่หากเจ้าไม่เชื่อข้า ก็อย่ามาเสียใจทีหลัง"

เขานิ่งไป ใบหน้าของเขาเห็นได้ชัดว่าตอนนี้โหดร้ายเพียงใด

"ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่หากมีคราวหน้า ข้าจะทำให้เจ้าแหลกสลายไปจนถึงกระดูก"

เขาพูดเสียงเรียบ จากนั้นก็เดินออกไป

ไป๋หลิงกวงรู้สึกโกรธแค้นยิ่งนัก หัวใจของนางเต้นด้วยความเร็ว

"หึ......หลังจากที่เขากลับมานั้น จางยวี่โหร่วก็คงเผยธาตุแท้ออกมาแล้ว

สุดท้ายเขาก็คงน่าสมเพศไม่ต่างจากนาง เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น

......

หลังจากที่เขาออกไปนั้น จางยวี่โหร่วเองก็เตรียมตัวที่จะเข้านอน

นางรู้สึกว่า ค่ำคืนนี้เขาคงไม่กลับมาอย่างแน่นอน ส่วนนางเองก็สามารถที่จะนอนหลับด้วยความสบายใจได้แล้ว

แต่ขณะที่นางพึ่งหลับตาลงนั้น ก็มีเสียงผลักประตูเข้ามา ทำให้นางรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก

เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่นิ่งเชย

นางเองก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาไปหาไป๋หลิงกวงแล้วนั้น มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ หรือว่ากำลังแสดงละครให้นางดูอีกแล้วหรือ?

ฝีมือการแสดงของเขาก็ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก กลับมายังสามารถทำสีหน้านิ่งเฉยได้ถึงเพียงนี้ ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเล่นละครด้วย

จางยวี่โหร่วพูดเสียงเบา “เป็นอย่างไรบ้าง?"

"นางเสียมารยาทกับเจ้า แน่นอนว่าข้าก็ไม่มีวันปล่อยนางไปแน่ ข้าลงโทษนางไปแล้ว คราวหน้า นางจะไม่กล้าโผล่มาให้เจ้าเห็นอีก"

อื้ม ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางคิดเอาไว้

"เรื่องนี้ก็ปล่อยให้มันจบเยี่ยงนี้เถอะ ในเมื่อลงโทษนางไปแล้ว หวังว่าคราวหน้านางจะรู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร"