ตอนที่ 516 กุลยุทธ์ไส้ศึก

“แต่ว่า……” หงยวนลังเลหน่อยๆ

ก่อนที่หชู่ถันจะไปก็จะกำชับให้ข้าต้องปกป้องฮูหยินอย่างดี จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำงานท่าน แต่ว่าไป๋หลิงกวงเป็นศัตรูของฮูหยินจริงๆ

“ไม่เป็นไร ข้าคือฮูหยินของท่านประมุขตำหนักจิ๊วซา เจ้าคิดว่านางจะกล้าลงไม้ลงมือกับข้าที่นี่หรือไม่?”

ระหว่างนางกับไป๋หลิงกวง ได้ฉีกหน้ากันตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้กระทั่งการสวมหน้ากากใส่กันก็ยังไม่มีเสียแล้ว

หวงยวนลังเลไปสักพัก จากนั้นก็หลีกทางให้นาง

ไป๋หลิงกวงอมยิ้มขึ้นเบาๆ จากนั้นก็เดินเข้ามา

“ดูๆแล้วเจ้าอยู่ที่นี่เหมือนใช้ชีวิตได้สุขสบายดีนะ จางยวี่โหร่ว ก่อนหน้านี้ข้าดูเจ้าผิดว่าเจ้ามีความสามารถ ทีแรกก็นึกว่าเจ้าเก่งกาจและฉลาด และมีหัวใจปราดเปรื่อง แต่ตอนนี้ดูๆแล้ว ข้าจึงจะรู้ว่าเจ้าช่างดูน่าขบขันและเชิญชวนให้ผู้อื่นดูแลเจ้าจริงๆ

ในใจของไป๋หลิงกวงที่แอบซ่อนความลับไว้ไม่ยอมพูดออกมา และยังต้องดูจางยวี่โหร่วใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเยี่ยงนี้ นางรู้สึกไม่ยุติธรรม

นางไม่ได้รักใคร่กับเซียนแย่ซิ้วยิ่งนักหรือ ทำไมตอนนี้นางกลับดูเหมือนไม่ได้สังเกตเห็นอะไรที่แปลกไป แต่กลับสามารถอยู่กับเขาอย่างสงบสุขเยี่ยงนี้

ไม่ใช่ว่าคนที่รักกันจะมีจิตสัมผัสหรือ ทำไมนางกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ

สำหรับชายผู้นั้น เขามีอำนาจมากพอที่จะข่มขู่ผู้อื่นได้ นางมิกล้าบอกความจริงแก่จางยวี่โหร่ว แต่ก็ไม่อยากให้นางอยู่อย่างสงบสุข จึงอยากจะใช้เรื่องนี้มาทำร้ายนาง

ถึงเพลาที่นางสังเกตเห็นจริงๆว่าวันนี้ชายที่อยู่เคียงข้างนางไม่ใช่ตัวจริง นั้นก็ไม่ใช่หน้าที่ของนาง

จางยวี่โหร่วมองนางด้วยความเย็นชา และรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

ทีแรกที่นางรู้สึกแปลกใจที่ไป๋หลิงกวงชอบมาหาเรื่องนาง แต่ตอนนี้พอนางรู้ความลับนั้นแล้ว……ทำไมถึงไม่เข้าใจว่านางมีจุดประสงค์อะไร

เหอะ……พอเห็นไป๋หลิงกวงและชายผู้นี้ก็ไม่ได้ชอบใจกันเสียเท่าไหร่ ไม่เช่นนั้นนางจะหาเรื่องเขาทำไม

“ข้าอยู่กับชายที่ข้ารัก และอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แน่นอนว่าต้องชีวิตที่ดีกว่าเจ้าที่อยู่อย่างสันโดษ เจ้ามาหาข้า ยังถูกทิ้งไม่ทิ้งอีกหรือ?”

ไป๋หลิงกวงไม่ได้โกรธแต่กลับเผยยิ้มออกมา และเดินมาอยู่ต่อหน้านาง ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เยาะเย้ย

“จางยวี่โหร่ว เจ้านึกว่าความสุขที่เจ้ามีอยู่ตอนนี้คือความสุขที่แท้จริงหรือ? ทุกอย่างมันเป็นแค่ความสุขจอมปลอม อย่าลืมสิ ก่อนหน้านี้ฐานะของเขาคือหันยี่ฉี เขาขอเจ้าเป็นภรรยาก็เป็นเรื่องที่ไม่บริสุทธิ์ใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ข้าคือว่าที่ภรรยาของเขาที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว！ถ้าเขารักเจ้าจริง ทำไมเขาถึงสู่ขอข้าอีก เขาไม่ได้สัญญากับเจ้าว่าจะรักเจ้าเทียบชั่วนิรันดร์แม้แต่ผู้เดียวหรือ? เจ้าไม่สงสัยหรือว่าต้องมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่?”

นางได้บอกถึงขั้นนี้แล้ว หรือว่านางยังไม่เข้าใจหรือ?

แต่ว่าจางยวี่โหร่วก็ไม่ได้ถูกกระทบใดๆ พอเห็นนางก็เหมือนเห็นตัวตลก

“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อสาวมีที่เจ้ารักนักรักหนา มากกว่าอนุภรรยาอย่างเจ้าหรือ?”

นางพูดแค่คำๆนี้ ก็สามารถทำให้นางหยุดชะงักไปได้

ผ่านไปสักพัก นางจึงจะจับจ้องไปที่นางอย่างโกรธเคือง “จางยวี่โหร่ว เจ้าอย่าพึ่งได้ใจ เจ้าต้องเสียใจแน่นอน คอยดูสิ”

นางหันหลังแล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ดูแย่

จางยวี่โหร่วรู้ว่าไป๋หลิงกวงมีพลังที่แกร่งมาก ต่อให้ก่อนหน้านี้นางจะเกลียดนางมาก และวางแผนจะนาง ทำไมตอนนี้ถึงได้อดทนกับนางเยี่ยงนี้

ถึงแม้ว่าคำพูดของนางจะฟังดูต่อต้านนางอย่างรุนแรง แต่ว่าก็ไม่กล้าลงมือทำอะไรกับนาง

นั้นหมายความว่า แสดงว่านางก็กลัวชายผู้นั้น ก่อนที่เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรกับนาง นางก็ยังอยู่ภายใต้ความปลอดภัย คงไม่ต้องกลัวไป๋หลิงกวง

……

ในเพลากลางคืน ชายผู้นี้กลับมาถึงในเรือน นางได้อาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้ว และกำลังกล่อมหันเอ่อนอน

ที่ผ่านมา เขาได้กลับมานอนที่เรือนของนางทุกวัน

หนุ่มสาวที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อยู่ด้วยกัน อีกอย่างนางยังเป็นแม่หญิงที่มีสาวมีแล้ว แต่ก็ต้องอาศัยอยู่กับชายที่อยู่ตรงหน้าที่ไม่ใช่สามีของนาง กลับไม่กล้าเผยธาตุแท้ของนาง ก่อนที่ยังไม่ได้รู้ว่าเขามีเป้าหมายอะไร นางต้องเสียสละตนเองเพื่อปกป้องหันเอ่ออย่างดี

และที่โชคดีคือเขาเป็นคนมีระเบียบวินัยมาก อาจจะเป็นเพราะว่าเขารู้ว่านางยังอยู่เดือนไม่ครบเลยไม่ได้ล่วงเกินนางเลย

นี่ก็เป็นเหตุผลที่นางรู้สึกสบายใจ ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าตนเองสมควรจะทำเยี่ยงไรกับชายผู้นี้ดี

พอเห็นเขาเดินเข้ามา จางยวี่โหร่วทำเป็นเชิดหน้าใส่เขา และไม่ได้ไปมองเขา

“ทำไม ใครทำให้เจ้ารู้สึกไม่พอใจ?” ชายผู้นี้เอามือวางอยู่บนไหล่ของนาง จางยวี่โหร่วต้องอดทนสุดขีด ถึงแม้ว่าอยากจะสะบัดมือของเขาออกก็ตาม

“ข้าไม่ได้ไม่พอใจ แค่อยากจะบอกเตือนเจ้า ต้องทำทุกอย่างให้พอเหมาะพอสม ไป๋หลิงกวงเป็นฮูหยินคนใหม่ของเจ้า ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่อนุภรรยา แต่เจ้าไม่ควรเฉยชากับนางเยี่ยงนี้ ความอิจฉาริษยาของแม่หญิงนี่ช่างน่ากลัว เจ้าไม่กลัวว่านางจะขาดสติมาทำร้ายข้ากับหันเอ่อเลยหรือไง?”

ชายผู้นี้ค่อยๆหรี่ตา และยิ้มอ่อนๆออกเสียง “ทำไมรู้สึกว่า คำพูดพวกนี้ของเจ้ากำลังหึงสาวมีของเจ้า?”

จางยวี่โหร่วจับจ้องเขา หรือว่าเขานึกว่าตนเองเล่นละครเก่ง