ตอนที่ 520 ปาฏิหารย์เกิดขึ้นจริง

ก่อนที่จะไปจากที่แห่งนี้นั้น เพื่อความมั่นใจพวกเขาจึงได้ตามหาทุกซอกทุกมุมอีกครั้ง

นอกจากดาบของเป่ยชิ่วแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ พวกเขาจึงทำได้เพียงออกจากที่นี่แล้วคิดหาวิธีอื่น

ใครจะไปคิด ด้านล่างเหวที่มีลาวาไหลไปมานั้น มีบางอย่างคล้ายกับกระจกใสที่ป้องกันพวกเขาจากด้านนอก ซึ่งมีลาวาไหลไปมา แต่ไม่อาจเข้ามาด้านในได้แม้แต่น้อย

ผ่านไปกว่าเดือนหนึ่งแล้ว เวลาช่างเดินไปด้วยความเชื่องช้า พอนานวันเข้า จึงไม่อาจจำได้แล้วว่าวันเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว

"แฮ่ก......แฮ่กๆ......"ด้านในหุบเขา มีเสียงไอดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มซึ่งกำลังฟื้นฟูวรยุทธ์ลืมตาขึ้น ด้วยความดีใจ ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและกังวล

"หวงเย่ เจ้าฟื้นแล้ว！”

นานครู่หนึ่ง กว่าเขาจะลืมตาขึ้น จากนั้นก็มองไปรอบๆ แล้วมองเห็นใบหน้าของคนเบื้องหน้า

"ท่านประมุข......" เขาพูดขึ้น แต่กลับพบว่าเสียงของตนเองนั้นช่างแหบพร่าเหลือเกิน แม้แต่ตัวเขาเองยังตกใจ

เขาขยับตัวไปมา กลับพบว่าร่างกายของตนเองนั้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้เพียงขยับกายเล็กน้อยก็ปวดไปจนถึงหัวใจ

ด้วยความเจ็บปวดนี้ ทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะสลบไปนั้น กลับมาฉายในสมองของเขาอีกครา

ตอนนั้นเขาเห็นเชียนแย่ซิ้วกระโดดเข้าไปช่วยเด็กที่กำลังตกลงเหว ตัวเขาเองจึงได้กระโดดลงไปด้วย

ตอนนั้นเขาคิดว่าทั้งตนและประมุขคงต้องตาย แต่ตอนนี้......

หรือว่าพวกตนได้ตายไปล้ว ที่นี่เป็นนรก?

สายตาที่มองมานั้นนิ่งสงบ คล้ายกับรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใด

"เจ้ายังไม่ได้ ข้าเองก็ยังไม่ได้ พวกเรายังมีชีวิตทั้งคู่"

จะเป็นไปได้อย่างไร......หวงเย่ตกตะลึง

เขาจำได้ว่าล่องเหวนั้นเป็นลาวา หากตกลงไป ก็ต้องถูกแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก แล้วพวกเขาจะรอดได้อย่างไร

เพียงแต่ เมื่อเห็นสายตาที่ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นดุจหยกของเขา คล้ายกับมีความเป็นเซียนแผ่ออกมานั้นอยู่ทั่วร่าง ราวกับว่าบนโลกใบนี้คงไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เขาแปดเปื้อนได้เลย

แต่เขาในตอนนี้ เนื้อตัวและอาภรณ์เต็มไปด้วยคราบเลือด มองดูช่างน่าสงสาร แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ ความสง่างามในตัวเขาก็ไม่ได้ลดลง

หวงเย่ที่เห็นเขาในตอนนี้ รู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก

"ที่นี่คือที่ใด แล้วเรารอดชีวิตกันได้อย่างไร"

หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว

"ตอนนั้นเราทั้งคู่ตกลงไปพร้อมกัน ทันใดนั้นเองก็มีบางอย่างดูดเราเข้ามา ข้าจึงใช้พลังที่เหลืออยู่นั้นพาตัวเจ้าลอยมาที่นี่ ที่แห่งนี้ถูกกั้นออกจากโลกแห่งความเป็นจริง แม้ว่าข้าจะไม่รู้ที่มาที่ไป แต่อย่างไรตอนนี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่"

แต่แม้ว่าพวกเขาจะมีชีวิตรอด แต่สถานการณ์ในตอนนี้ พวกเขายังคงถูกขังเอาไว้ ณ ที่แห่งนี้ ไม่สามารถออกไปได้

"เราอยู่ด้านในนี้มานานเท่าไหร่แล้ว?"

"หนึ่งเดือน！" เชียนแย่ซิ้วบอกแล้วหันไปมองเขา จากนั้นก็พูดขึ้นต่อ "เจ้าเองก็สลบไปหนึ่งเดือน！หวงเย่ เหตุใดตอนนั้นเจ้าจึงคิดกระโดดลงมาช่วยข้า ทั้งๆที่เจ้า......สามารถเอาตัวรอดได้ เหตุใดจึงทำเรื่องเช่นนี้?"

ตอนนั้นเขาคิดว่าเด็กที่ถูกโยนลงเหวเป็นบุตรชายของตน จึงกระโดดลงมาช่วยอย่างไม่คิดชีวิต

เขาเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าอย่างไรก็ต้องตาย แต่กลับไม่คิดว่าหวงเย่จะเสี่ยงชีวิตดึงตัวเขาเอาไว้ ปกป้องเขา จนทำให้ตนเองนั้นถูกไอร้อนของลาวาแผดเผาจนได้รับบาดเจ็บเช่นนี้