ตอนที่ 521 มิตรภาพของลูกผู้ชาย

หวงเย่ใช้เวลากว่าหนึ่งวัน จึงจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างชัดเจน

เขาไม่ได้รู้สึกดีใจกับการรอดชีวิต แต่เขานั้นกลับรู้สึกเจ็บปวดและหนักใจ

เหตุใดเขาจึงต้องรอดชีวิต หลังจากนี้ เขาจะเผชิญหน้ากับตัวเองได้อย่างไร

แม้แต่ซีหลิงที่ตายไปแล้วเลย แม้แต่เชียนแย่ซิ้วและจางยวี่โหร่ว เขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้าอย่างไร

ร่างกายของเขายังคงไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งกระดุก

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้ว่าร่างกายของเขาจะดีขึ้น แต่เขาก็คงเป็นได้เพียงคนที่ไม่เอาไหน ไม่อาจฟื้นฟูวรยุทธ์ที่เคยมีได้

หลบตามอง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล แม้แต่ใบหน้าเองก็รู้สึกแสบร้อน

ใบหน้าของเขา......

ก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับใบหน้าของตนเองมาก ตอนนี้เขาก็คงเสียโฉมไปแล้ว เช่นนั้น เขายิ่งไม่มีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ

เชียนแย่ซิ้วออกไปหาน้ำและอาการ หลังจากที่เขากลับมานั้น ก็เห็นสีหน้าที่เศร้าโศกของหวงเย่

เขาตกใจ แล้วรีบเดินเข้าไปหา

"เจ้าอย่าคิดมาก หลังจากที่เรากลับไปนั้น หชู่ถันต้องรักษาเจ้าได้แน่ๆ รวมถึงบาดแผลตามเนื้อตัวของเจ้า หชู่ถันต้องมีวิธีรักษาอย่างแน่นอน"

เขารู้ว่าหวงเย่ให้ความสำคัญกับสิ่งใด จึงรีบพูดเพื่อปลอบใจเขา

แต่กลับไม่คิดว่า เขาจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก จากนั้นไม่เพียงแต่ไม่ได้ตอบคำถามเขา

"ท่านประมุข เมื่อใดวรยุทธ์ของท่านจะกลับมา แล้วเมื่อใดเราถึงจะได้ออกไปจากที่แห่งนี้?"

เชียนแย่ซิ้วนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้น “เขาต้องใช้เวลาอีกหลายวัน อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีวันทิ้งเจ้า"

ไม่ว่าหวงเย่จะเป็นลูกของใคร และไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะทำสิ่งใดให้ตน ตนก็จะไม่มีวันทิ้งเขาอย่างแน่นอน

"หึ อันที่จริงเจ้าก็คงฟื้นฟูกลับมามากแล้ว แต่เพราะข้า เจ้าจึงไม่ยอมออกไปจากที่แห่งนี้" หวงเย่มองทุกอย่างออก

เมื่อคืน เขามองเห็นเชียนแย่ซิ้วนั่งสมาธิ ร่างกายของเขามีแสงสีขาวประกายออกมา เห็นได้ชัดว่าวรยุทธ์ของเขานั้นกลับมาแล้ว

แต่วันนี้ เขากลับไม่พูดถึงมันแม้แต่น้อย แล้วหวงเย่จะไม่เข้าใจได้อย่างไรกันเล่า

ในเมื่อไม่อาจปิดบังได้แล้ว เชียนแย่ซิ้วจึงจำเป็นต้องพูดความจริงออกมา

"ตอนนี้ร่างกายของเจ้าไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ต้องใช้เวลาอีกหลายวัน มิเช่นนั้นตอนที่เราออกจากที่นี่ จะถูกไอร้อนของลาวาทำให้บาดเจ็บได้ เจ้าไม่อาจที่จะทนไหว"

การออกไปจากที่นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่ง่าย แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่มีความมั่นใจเลย

ตอนนี้ ชีวิตของเขาก็เหมือนชีวิตของคนสองคน

หากไม่ใช่เพราะเขา หวงเย่ก็คงไม่เป็นเช่นนี้ ดังนั้นเขาจะไม่มีวันไปจากที่นี่ แล้วทิ้งหวงเย่เอาไว้เพียงลำพัง

"ไม่จำเป็นต้องรอ เจ้ารีบไปจากที่แห่งนี้เถอะ เจ้าหายตัวไปนานแสนนาน ตอนนี้พวกเขาคงพลิกแผ่นดินตามหาเจ้า อีกทั้งเจ้ายังมีภรรยาและลูกที่พึ่งคลอด เจ้ารีบกลับไปหาพวกนางเถอะ นี่เป็นหน้าที่ของเจ้า"

การที่จะทำให้เขาออกไปนั้น มีเพียงวิธีเดียว

เชียนแย่ซิ้วกระชับคอเสื้อของเขาขึ้นแล้วพูด “หวงเย่ เจ้าเลิกล้มความคิดนี้เถอะ ยวี่โหร่วและลูกเป็นทั้งหมดของชีวิตข้า หากไม่มีพวกนางชีวิตของข้าก็ไม่มีความหมาย แต่เจ้าก็เป็นดั่งน้องชายขอข้า หากข้าทิ้งเจ้าไป ชีวิตนี้ข้าคงรู้สึกผิด ข้าเชียนแย่ซิ้วไม่มีวันทำเรื่องเช่นนี้อย่างแน่นอน"