ตอนที่ 522 ความโศกเศร้า

เสี่ยวเฟิงและเย่นอิ่งรอฟังข่าวในหุบเขาด้วยความกังวลและร้อนใจอย่างหาไม่ได้

คงจะเป็นดังเช่นเสี่ยวเฟิงกล่าว เหตุเพราะมีเป้าหมายเดียวกัน เย่นอิ่งจึงไม่ได้คับแค้นใจ หลายวันมานี้ ทั้งสองเองก็อยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตร

ภายใต้การดูแลของเสี่ยวเฟิงนั้น เย่นอิ่งก็ค่อยๆดีขึ้น แต่แน่นอนว่าการที่ดีขึ้นนั้นเป็นเพราะยาที่หชู่ถันให้ไว้ก่อนไป ฉายา"หมอผี"ไม่ได้มาง่ายๆเลยจริงๆ

"พวกเขาไปตั้งหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่ หาตัวท่านประมุขเจอหรือยัง" เวลานี้ เย่นอิ่งก็คล้ายกับหินที่ถูกขัดเกลาจนเรียบ ไร้ซึ่งความขรุขระ ใจของนางเอาแต่เป็นห่วงคนที่ออกเดินทาง

"เจ้าอย่าคิดมากเลย อย่างไรเสียพวกเขาต้องหาตัวท่านประมุขพบจนแน่ อีกทั้งพวกเขาต่างก็คอยดูแลกันและกัน อย่างน้อยก็ไม่มีวันตกอยู่ในอันตราย ตอนนี้สิ่งเดียวที่ข้าเป็นห่วงคือความปลอดภัยของคุณหนู นางอยู่ที่ตำหนักจิ๊วซา ข้าไม่อาจทราบข่าวคราวของนางแม้แต่น้อย"

เมื่อได้ยินเสี่ยวเฟิงพูดถึงจางยวี่โหร่ว เย่นอิ่งก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดจาร้ายกาจอย่างใด สำหรับนางแล้ว นี่ถือเป็นสิ่งที่ยากลำบากที่สุด

"การที่ไม่มีข่าวคราวใดนั้น คือข่าวที่ดีที่สุด หากเกิดสิ่งใดขึ้นทางนั้นจริง ก็คงไม่เงียบกริบเช่นนี้"

สิ่งที่นางพูดก็มีเหตุผล แม้ว่าไม่อาจช่วยแก้ปัญหาใดได้ แต่คำพูดของนางนั้นเป็นการปลอบใจที่ดีสำหรับเสี่ยวเฟิง

"เย่นอิ่ง อันที่จริงเจ้าก็ไม่ได้เป็นคนเลือดเย็น แม้ว่าปากของเจ้าจะเอาแต่บอกว่าเกลียดคุณหนู แต่ในยามคับขัน เจ้าเองก็ยอมละทิ้งความเกลียดแค้นแล้วพูดความจริงเพื่อช่วยนาง เจ้าคิดได้แล้วใช่หรือไม่?" เสี่ยวเฟิงถามนางด้วยสายตาที่มีความหวัง

"อ่า......เลิกคิดเถอะ จางยวี่โหร่วคือมารหัวใจของข้า สิ่งนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านประมุขเป็นอะไรก็เท่านั้น สำหรับความเป็นความตายของจางยวี่โหร่วแล้วนั้น มันไม่เกี่ยวกับข้า ข้าอยากจะให้นางตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดด้วยซ้ำไป" เย่นอิ่งพูดขึ้น นางจะยอมรับได้อย่างไรว่านางมองจางยวี่โหร่วจากศัตรูกลายเป็นมิตร

เสี่ยวเฟิงอดทนแล้วอดทนเล่า เมื่อเห็นว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานี้นางประพฤติตัวดีขึ้น จึงไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด

"เหตุใดเจ้าไม่อาจเปิดใจให้กว้าง เรียนรู้ที่จะยินดีในความรักของท่านประมุขเล่า? หากเจ้ารักท่านประมุขของเจ้าจริง เจ้าก็น่าจะรู้ว่าความรักคือการเห็นคนที่เรารักนั้นมีความสุข ไม่ใช่การมีความสุขบนความทุกข์ของเขา ท่านประมุขและคุณหนูรักกัน ไม่ว่าเจ้าจะเสียใจมากเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้ ดังนั้น เจ้าควรที่จะเดินออกมา จึงจะสามารถพบคนที่เกิดมาเพื่อเจ้า"

ก่อนหน้านี้เสี่ยวเฟิงอาจจะไม่สิทธิ์์ในการพูด แต่หลังจากที่นางและเย่นอิ่งเปิดใจคุยกันนั้น ก็เริ่มเห็นว่าความรักนั้นมีค่ามากเพียงใด จึงตัดสินใจที่จะให้อภัยเย่นอิ่งเพื่อเขาคนนั้น

ก่อนหน้านี้แม้ว่าเย่นอิ่งจะทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย แต่อย่างไรเสียแผนของนางก็ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง นางเองก็ไม่เคยที่จะทำร้ายคุณหนูได้สำเร็จ ดังนั้นแม้ว่าจะเห็นแก่เย่นหลิน นางก็ไม่มีวันให้อภัยได้

เสี่ยวเฟิงคิดมาเสมอว่าสวรรค์ได้ให้โอกาสพวกนางแล้ว และเย่นอิ่งก็เป็นคนที่ช่วยเอาไว้ ดังนั้นนางจึงตระหนักถึงคุณค่านี้

เย่นอิ่งมองไปที่นางอย่างยิ้มๆ แต่แววตาของนางนั้นมีความเศร้าปะปน

"เจ้ามาพูดกับข้าตอนนี้จะมีความหมายอะไร? อย่างไรเสียไม่ว่าข้าจะทำเช่นไรก็ไม่วันชนะจางยวี่โหร่วได้ สำหรับความรักในครั้งนี้ข้าแพ้ราบคาบมาตั้งแต่แรกแล้ว！ตั้งแต่ตอนที่ข้าอายุได้เพียงฟ้าขวบ ครั้งแรกที่ข้าพบกับท่านประมุข ข้าก็หลงรักเขาแล้ว เขาเป็นเป้าหมายที่ข้ามองมาโดยตลอด สิบกว่าปีที่ผ่านมา ข้าเองก็อยู่ข้างกายท่านประมุขมาโดยตลอด แม้ว่าจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด แต่ข้าเองก็รู้สึกพอใจมากแล้ว แต่หลังจากที่จางยวี่โหร่วปรากฏตัวขึ้น แม้แต่สิ่งเล็กๆนี้ข้าเองก็ไม่มีแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าข้าเกลียดนางมากเท่าไหร่?"

เสี่ยวเฟิงเงียบไป นางพอจะเข้าใจความรู้สึกของเย่นอิ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านางจะเห็นชอบกับการกระทำของเย่นอิ่ง