ตอนที่ 523 การลงโทษและการช่วยไถ่ถอน

แต่ว่า ความแค้นที่เย่นอิ่งมีมาอย่างยาวนานนี้ ไม่อาจที่จะใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำของนางแล้วหายไปได้

นางจึงพูดขึ้น “หากเจ้ารู้ว่าข้าเคยทำสิ่งใดกับจางยวี่โหร่วมาบ้าง เจ้าคงไม่พูดจาเช่นนี้อย่างแน่นอน"

สิ่งเดียวที่เสี่ยวเฟิงอยากจะพูดคือ เท่าที่นางรู้มานั้นยังเรียกว่าน้อยหรือ?

"ตั้งแต่วันแรกที่จางยวี่โหร่วเข้ามาในตำหนัก ข้าก็เกือบใช้ดาบฆ่านาง หากไม่ใช่ท่านประมุขห้ามเอาไว้ นางก็คงตายไปนานแล้ว"

เรื่องนี้ผ่านมานานแสนนาน เสี่ยวเฟิงจึงฟังด้วยความใจเย็น

"ตราบใดที่ยังมีท่านอ๋อง เจ้าไม่สามารถทำร้ายคุณหนูได้อย่างแน่นอน"

"หลังจากนั้น ข้ายังหลอกพี่ชายของข้า ให้เขาใส่เครื่องเทศซื่อในยาบำรุงของนาง ทำให้นางไม่อาจมีบุตรได้ จากนั้นก็โยนความผิดให้ท่านประมุข เพื่อทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา"

เรื่องนี้ก็สมควรที่จะโกรธ แต่มันไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว

"แต่อย่างไรเสียแผนของเจ้าก็ไม่เคยสำเร็จ ตรงกันข้ามกลับทำให้คุณหนูและท่านอ๋องรักกันมากขึ้น และเจ้าเองก็ถูกทำลายวรยุทธ์ไปแล้วด้วย แค่นี้เจ้าก็ไม่สามารถทำเรื่องเลวร้ายใดๆได้แล้ว มิเช่นนั้นเจ้าจะได้รับผลในสิ่งที่ทำอย่างแน่นอน"

เย่นอิ่งเริ่มไม่พอใจ นางจึงพูดขึ้นอีก

"อีกทั้งตอนที่จ้าวซินซินเข้ามาในตำหนักนั้น ข้าเองก็รู้ดีว่านางประสงค์ร้าย จึงใช้นางมากำจัดพวกเจ้า เจ้าคงไม่รู้ว่ายาพิษนั่น ข้าเป็นคนเอาให้จ้าวซินซินเอง ดังนั้นจางยวี่โหร่วจึงโดนวางยาพิษ ตอนแรกข้าคิดว่านางต้องตายอย่างแน่นอน แต่ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายหชู่ถันกลับช่วยชีวิตนางเอาไว้ได้"

เสี่ยวเฟิงครุ่นคิด นางสมควรตายจริงๆ ที่สามารถทนฟังหญิงตรงหน้าเล่าสิ่งต่างๆที่เคยทำร้ายคุณหนูได้อย่างไม่รู้สึกอะไรได้?

เรื่องนี้นางทำเกินไปมาก แต่ตอนนี้นางก็กลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว อีกทั้งยังลืมความแค้นที่เคยมี แล้วนางจะโกรธได้อย่างไร

เมื่อเห็นเสี่ยวเฟิงไม่ได้พูดสิ่งใด เย่นอิ่นก็ไม่อาจที่จะทนต่อไปได้อีก

แสร้งแสดงละครก็นานมากแล้ว นางควรจะรีบเผยตัวตนของตนเอง ไม่อย่างนั้นในใจของนางก็คงรู้สึกแปลกๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางยังนึกสงสัยตัวเองเลยว่าจะถูกคนตรงหน้ามองเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกัน

"ไม่เพียงเท่านี้ หลังจากนั้นตอนที่ข้ากลับไปยังตำหนักจิ๊วซา ก็ได้ติดตามท่านอาจารย์ซีหลิน และได้เข้าร่วมแผนการกับอาจารย์ เป้าหมายเดียวของข้าคือการกำจัดจางยวี่โหร่ว ตอนที่นางคลอดเด็กออกมานั้นอันที่จริงก็เป็นการคลอดก่อนกำหนด ไม่ได้คลอดตามเวลาที่ควรจะเป็น ข้าพูดทำร้ายจิตใจนางมากมาย ทำให้นางคลอดลูกด้วยความทรมาน จนเกือบจะตาย"

ในที่สุดเสี่ยวเฟิงก็ทนฟังไม่ได้แล้ว นางสั่นไปทั้งตัว

"พอได้แล้ว！เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วเจ้าจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาทำไม เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นเป็นการทรมานข้า? เจ้ากำลังลงโทษตัวเจ้าเองต่างหาก！"

"ดังนั้น ข้าไม่ต้องการความสงสารจากเจ้า การที่เจ้ารู้ว่าข้าคือคนเลือดเย็นนั้นคือสิ่งที่ดี"

นางหันหน้าไป ไม่อยากจะเห็นหน้าของเสี่ยวเฟิง ตอนนี้ในใจของนางรู้สึกทุกข์ใจจริงๆ

วันนี้นางสามารถพูดทุกอย่างออกมาได้ แสดงว่าตัวนางเองก็รู้แล้วว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นคือสิ่งที่ผิด ไม่สมควรที่จะได้รับการอภัย

"เจ้า......"เสี่ยวเฟิงที่คิดจะพูดบางอย่างต่อ แล้วจู่ๆประตูก็เปิดออก

นางหันไปมอง ก็พบเข้ากับใบหน้าที่แสนคุ้นเคย อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอเบ้า

"เย่นหลิน เจ้ากลับมาแล้ว！"

นางเองก็ไม่ได้สนใจที่จะโกรธในสิ่งที่เย่นอิ่งพูดแล้ว รีบวิ่งเข้าไปกอดชายตรงหน้า

จากนั้น หชู่ถันและจิ๋วเฉิงรวมถึงหลันโข้ก็เดินเข้ามา