ตอนที่ 524 เขาตายแล้ว

เสี่ยวเฟิงไม่อยากที่จะสนใจเรื่องในราชสำนัก แต่เมื่อได้ยินว่าอาจจะทำให้จางยวี่โหร่วตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้ นางก็ใจเย็นลงทันที

นางจะไม่ทำให้คุณหนูตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด！

"เย่นหลิน หชู่ถัน พวกเจ้าพาข้าไปตำหนักจิ๊วซาเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปอยู่ข้างกายคุณหนู ข้าจะอยู่กับคุณหนู！"

นางไม่อาจรอได้แล้ว และรอไม่ไหวแล้วจริงๆ

เมื่อความหวังที่อยู่ตรงหน้าพังทลายลงไป แล้วนางจะพูดสิ่งใดได้อีกเล่า

ในเมื่อนางไม่อาจที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ อย่างน้อยนางก็ขออยู่เคียงข้างคุณหนู และปกป้องคุณหนูด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี

ตอนนี้ จึงทำได้เพียงบอกแผนการของจิ๋วเฉิง

ให้หชู่ถันกลับไปยังตำหนักจิ๊วซาก่อน จากนั้นก็ให้จิ๋วเฉิงสืบหาท่านประมุขต่อไป

ส่วนเสี่ยวเฟิงนั้น ไม่ได้อยู่ในแผนการของพวกเขา นางไม่มีความรู้ในด้านวรยุทธ์ และไม่อาจช่วยสิ่งใดได้ การที่นางจะได้ไปหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น

"ไม่ได้！”เป็นไปตามที่คาดการณ์เอาไว้ เย่หลินห้ามนางทันที "เจ้าคิดว่าที่นั่นเป็นที่ใดกัน ตอนนี้ตำหนักจิ๊วซานั้นอันตรายมาก เราทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะช่วยฮูหยินออกมา เวลาเช่นนี้ เจ้ากลับคิดที่จะเข้าไป หยุดสร้างความวุ่นวาย"

"แต่ว่า ตอนนี้พวกเจ้าก็ยังไม่สามารถคิดหาวิธีที่สามารถช่วยคุณหนูออกมาได้ หากสุดท้ายเมื่อถึงเวลานั้นไม่อาจช่วยคุณหนูออกมาได้ แล้วถ้านางถูกคนพวกนั้นทำร้ายเล่า พวกเจ้าเองก็ไม่อาจที่จะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับนาง เย่นหลิน ข้าฟังเจ้าทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนี้ คุณหนูคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตข้า"

ขณะที่พูดนั้น นางก็ไม่อาจที่จะควบคุมเสียงที่สั่นเครือของตน ดวงตาคู่สวยนั้นแดงก่ำ

คนอื่นๆเองเมื่อเห็นเช่นนี้ก็ไม่ได้รู้สึกดีแต่อย่างได้ แต่ตอนนี้ทุกย่างก้าวที่พวกเขาเดินนั้น ต้องคอยระวัง หากเดินผิดเพียงก้าวเดียว ก็อาจจะแพ้เลยก็ได้ นี่เป็นเกมส์ที่พวกเขาไม่อาจแพ้ได้

จิ๋วเฉิงครุ่นคิด จากนั้นก็ได้วิธีที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน

"เช่นนี้ดีหรือไม่ ท่านมือซ้ายกลับไปยังตำหนักจิ๊วซาก่อน ดูว่าเหตุการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง เราออกมานานหลายวันแล้ว ไม่รับรู้แม้แต่น้อยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นด้านในนั้นบ้าง หากฮูหยินกับประมุขตัวปลอมนั้นมีปัญหากันเกิดขึ้น เราทุกคนที่นั่งอยู่นี้ก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้ แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตก็จะปกป้องฮูหยินและคุณชายน้อยออกมา แต่หากทุกอย่างยังเรียบร้อยดี เช่นนั้นหากเสี่ยวเฟิงอยากจะเข้าไปด้วยนั้น ก็สามารถเข้าไปได้"

คำพูดของจิ๋วเฉิง ได้ความเห็นชอบจากทุกคน แม้แต่เย่นหลินเองก็ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด

ไม่พูดไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเรื่องนี้ ได้รับการช่วยเหลือมากมายจากจิ๋วเฉิง มิเช่นนั้นพวกเขาคงลำบากกว่านี้มาก

"ได้ งั้นพวกข้าจะฟังตามสิ่งที่เจ้าพูด"

หชู่ถันพูดขึ้นเพื่อเป็นการตัดสินใจ

พวกเขาปรึกษากันเรียบร้อย แต่กลับลืมการมีอยู่ของใครบางคน

"นี่ ข้าเองก็จะกลับตำหนักจิ๊วซา ครั้งนี้ พวกเจ้าอย่าคิดที่จะทิ้งข้าเด็ดขาด！”

"เย่นอิ่งโมโหกับการมองข้ามตนเองของพวกเขามาก

พวกเขาคิดที่จะไป แล้วทิ้งนางเอาไว้คนเดียวที่นี่?

ครั้งที่แล้วที่ออกไปตามหาท่านประมุข นางเองก็อยากจะตามไป แต่ก็ถูกห้ามเอาไว ครั้งนี้ นางจะไปด้วยให้ได้

เย่นหลินมองไปที่นาง จากนั้นก็พูดขึ้น “หากเจ้าสามารถทำให้ทุกคนเชื่อใจเจ้าได้ เจ้าก็สามารถกลับไป มิเช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ"

สีหน้าของเย่นอิ่งดูไม่ดีไปในทันที สิ่งที่นางเคยทำมานั้น แม้แต่ตัวนางเองก็รู้ดี ว่าพวกเขาไม่อาจที่จะให้อภัยนางได้ แต่พี่ชายของนางกลับพูดเช่นนี้

แม้ว่าตอนนี้นางจะบอกว่าจะไม่ทำสิ่งใดกับจางยวี่โหร่ว ตราบใดที่ยังไม่รู้ความเป็นตายร้ายดีของท่านประมุข พวกเขาก็คงไม่มีวันเชื่อใจนาง

หลังจากที่เย่นหลินพูดจบนั้น ทุกคนก็เงียบทันที

เห็นได้ชัด ว่าพวกเขาไม่มีใครกล้าไว้ใจ คนอย่างเย่นอิ่ง

แต่ในเวลานี้ จู่ๆเสี่ยวเฟิงก็พูดขึ้น “ข้าเชื่อใจนาง ให้นางกลับไปกับพวกเรากันเถอะ"

"อะไรนะ?"หชู่ถันร้องเสียงหลงแล้วมองไปที่นางด้วยความตกใจ "เสี่ยวเฟิง เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าก่อนหน้านี้เย่นอิ่งทำเรื่องเลวร้ายใดไว้บ้าง เจ้าไม่กลัวว่านาง....."

"กลัว แต่อย่างไรเสียก็คงไม่มีสิ่งใดเลวร้ายไปกว่านี้แล้วไม่ใช่หรือ? หากเย่นอิ่งอยากที่จะทำร้ายเราจริง ทำให้เราหมดหนทาง เช่นนั้นคงเป็นลิขิตจากสวรรค์แล้ว"

หชู่ถันไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี เขาคิดว่าเสี่ยวเฟิงต้องบ้าไปแล้ว

ในพวกเขาทุกคนนั้น คนที่เกลียดเย่นอิ่งที่สุดก็คือนาง

อีกทั้งก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็ไม่ถูกจริตกันเท่าใด หรือว่าระหว่างที่พวกเขาออกไปตามหาท่านประมุขนั้นเกิดเรื่องอะไรที่พวกเขาไม่รู้ขึ้นหรือ?

เย่นหลินมองไปทางเสี่ยวเฟิง จากนั้นก็มองไปทางเย่นอิ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า

"ได้ วันนี้พวกข้าก็จะฝากชีวิตไว้ที่เจ้า หากเจ้าไม่สนใจความเป็นความตายของพี่ชายคนนี้ ข้าเองก็ยอมจำนนต่อลิขิตสวรรค์แล้ว"

เย่นอิ่งมองทุกครั้งอย่างอึ้งๆ จากนั้นก็เงียบลง หากมองดูอย่างละเอียดแล้วนั้น ก็จะพบว่าดวงตาของนางแดงก่ำ

จากนั้น จิ๋วเฉิงก็อยู่ที่นี่คอยสืบหาข่าวคราว ส่วนพวกเขานั้นก็ออกเดินทาง

......

ตอนที่จางยวี่โหร่วได้ข่าวว่าหชู่ถันกำลังกลับมานั้น นางก็รู้สึกดีใจมาก

อยากจะพบเขาเหลือเกิน อยากรู้ว่าหลายวันมานี้ที่เขาออกไปได้ข่าวคราวใดบ้าง

เวลาเดียวกัน ในใจของนางก็รู้สึกโศกเศร้า

หากคำตอบที่ได้รับคือสิ่งที่นางไม่อยากได้ยิน นางควรจะทำอย่างไรดี?