ตอนที่ 529 ความเจ็บปวดที่ทำให้หัวใจแหลกสลาย

ไม่ว่านางจะปวดใจก็ดี หรือสิ้นหวังก็ช่าง เขาก็จะต้องหายืนอยู่ในหัวใจของให้ได้ เช่นนี้แล้วนางจะสามารถลืมความเสียใจนั้นในเวลาอันสั้น

เขาที่ยังไม่ทันได้ทำอะไรนาง เพียงครู่เดียว สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง จึงรีบใช้มือจับคางของนางเอาไว้

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ก็มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง

นี่นางคิดจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย ！

สมควรตาย หากเมื่อครู่เขาไม่หยุดนางเอาไว้ได้ทัน น้ำหนักที่นางกัดลงไปนั้นคงทำให้ลิ้นของนางขาดอย่างแน่นอน

ต่อหน้าเขา นางกลับกล้าที่จะร้องหาความตาย！

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง！แม้ว่าเจ้าจะไม่เห็นแก่มิตรหายของเจ้า ญาติของเจ้า แต่เจ้าจะไม่เห็นแก่ลูกชายของตนเองเลยหรือ?"

นางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจและไม่อยากจากลูกไป แต่เมื่อได้ยินว่าเชียนแย่ซิ้วตายไปจริงๆแล้วนั้น นางก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างบุบสลาย

นางไม่ได้เข้มแข็งมากมายขนาดนั้นไม่ใช่หรือ? นางและเชียนแย่ซิ้วมีคำมั่นสัญญาต่อกันว่าจะไม่จากกันไปไหน หากเขาไม่อยู่แล้ว จิตวิญญาณของนางก็ลอยล่องไปกับเขาแล้ว

ก่อนหน้านี้ นางยังมีความหวังอยู่แม้เพียงเล็กน้อย แต่ตอนนี้ หัวใจของนางคล้ายกับมีไปมาแผดเผา

จางยวี่โหร่วลืมตาที่แดงก่ำแล้วมองไปที่เขา สายตาของนางนั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"แม้ว่าข้าจะตายข้าก็ไม่มีวันทำเรื่องที่ผิดต่อเขา ข้าเกลียดตนเองที่ไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปในสุรานั่น เพราะถ้าข้าใส่มันเข้าไปจริงๆนั้นข้าก็จะสามารถแก้แค้นให้เขา"

นางเพียงต้องการอยากรู้ความจริงจากปากเขา ว่าเชียนแย่ซิ้วยังมีชีวิตอยู่

แต่ตอนนี้ความหวังทุกอย่างมันสูญสิ้นแล้ว นางเองก็จะไม่มีวันไว้หน้าเขาแล้วเช่นเดียวกัน

"แก้แค้น?หึ.....เจ้ารู้หรือไม่ว่าศัตรูที่แท้จริงของเจ้าคือใคร? ทุกอย่างเจ้าล้วนคาดเดาเอาเอง นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนฉลาดเขาทำกัน"

คนฉลาด? นางในตอนนี้จะมีหลงเหลือความฉลาดได้อย่างไร

นางเอาปิ่นที่อยู่บนผมออกมาจากนั้นก็แทงไปที่คอของเขา เขาไม่ได้หลบแม้แต่น้อย ปิ่นสีทองปักเข้าไปในผิวของเขา จากนั้นก็มีเลือดไหลออกมา

นางไม่คิดเลยว่ามันจะง่ายเช่นนี้ จึงตกใจแล้วหน้าซีดขาวทันที

อย่างไรก็ตามใบหน้านี้ก็เหมือนกับเชียนแย่ซิ้ว นางเองก็ไม่อาจที่จะลงน้ำหนักมือจริงๆได้

ตอนที่นางปักเข้าไปนั้นก็ได้ผ่อนแรงลง มิเช่นนั้นคงจะโดนเข้าเส้นเลือดใหญ่ แล้วเขาก็คงตายแน่ๆ

เลือดไหลลงมาตามคอของเขา จากนั้นก็ไหลเปื้อนเสื้อสีขาวที่เขาสวมใส่ จากนั้นนางก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจ ตอนที่เห็นเลือดนั้น ทำให้นางไม่อาจทนมองต่อไปได้

นี่นางอยากที่จะฆ่าเขาให้ตายจริงๆหรือ? จางยวี่โหร่วสั่นเทาไปทั้งตัว ปิ่นปักผมเปื้อนเลือดตกลงพื้น นางไม่มีแม้แต่แรงที่จะเก็บมันขึ้นมา

เลือดไหลเปื้อนเสื้อสีขาวของเขา มองดูแล้วช่างหดหู่ใจ จางยวี่โหร่วนิ่งไปในทันที นางมองดูใบหน้าที่คล้ายกับคนในความทรงจำของนาง แล้วรู้สึกบีบรัดที่หัวใจยิ่งนัก

ใบหน้านี้ส่งผลกระทบที่ใหญ่หลวงกับนาง การที่เขามองนางนิ่งเช่นนี้ มันทำให้นางนึกถึงเชียนแย่ซิ้ว นางไม่อาจที่จะลงมือกับเขาได้

"เหตุใดเจ้าจึงไม่ฆ่าข้า? หากเจ้ามั่นใจว่าข้าคือคนร้าย เหตุใดจึงไม่ใช้โอกาสนี้ในการแก้แค้น หรือว่าทำไม่ลง เห็นแก่วันเวลาที่ผ่านมาของเรา เห็นแก่การที่เราร่วมหลับนอนบนเตียงเดียวกัน ชีวิตที่เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้มันก็ดีไม่ใช่หรือ? ข้าสามารถมองหันเอ๋อเป็นลูกของตนเองได้ เจ้าเองก็สามารถทำให้เขาคิดว่าข้าเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด เช่นนี้ก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องเปลี่ยนแปลง"

จางยวี่โหร่วเบิกตากว้างแล้วมองเขา สิ่งแรกที่นางคิดในใจคือคนตรงหน้าบ้าไปเสียแล้ว เขาไม่เพียงแค่บ้าแต่บ้ามากเลยต่างหาก

เขากลับคิดที่จะทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เพื่ออะไร?

แม้ว่าเขาจะพูดจาหว่านล้อมดีเพียงใด แต่เขาก็ไม่เหมือนกับเชียนแย่ซิ้ว เพราะเขาไม่ใช่เชียนแย่ซิ้วตัวจริง！

"เจ้าล้มเลิกความคิดนี้ได้เลย！" จางยวี่โหร่วผลักมือของเขาออก จากนั้นก็มองนิ่งๆไปที่เขา

นางเกลียดตนเองที่เมื่อครู่ไม่ฆ่าเขา ตอนนี้.....มันคงไม่ทันเสียแล้ว

นางคิดที่จะหยิบปิ่นขึ้นมา แต่ครั้งนี้นางไม่อาจทำไม่ได้ เพราะมือของนางถูกรั้งเอาไว้ จนไม่อาจเคลื่อนไหวได้

"เมื่อครู่ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ โอกาส มีเพียงครั้งเดียว ในเมื่อเจ้าไม่อาจวางยาพิษในสุราให้ข้ากินได้ และไม่อาจเอาปิ่นปักคอข้า นั่นก็เท่ากับว่าเจ้าทิ้งโอกาสเหล่านั้นไปแล้ว ตอนนี้คิดที่จะเสียใจ มันก็สายไปเสียแล้ว！”

เขามองดูนางที่ขมวดคิ้วเป็นปม ก็อดไม่ได้ที่จะคลายเข็มออกมา

ตั้งแต่แรก เขานึกแปลกใจในตัวนาง รู้สึกว่านางน่าค้นหา จนถึงตอนนี้.....เขารู้สึกอยากจะครอบครองนาง การที่ให้นางเป็นหญิงของตนนั้น มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายใด

หญิงคนนี้ ก่อนหน้านี้ นางเป็นพี่สะใภ้ของเขา

นี่เป็นความรู้สึกที่แปลกเหลือเกิน อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่ไม่ควร แต่มันกลับทำให้เขาหัวใจเต้นแรง

"เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะบอกอะไรกับเจ้า แม้ว่าข้าจะต้องตาย ก็ไม่มีวันให้เจ้าได้ในสิ่งที่ต้องการ"

จางยวี่โหร่วดีดดิ้น น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด แววตาของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เหตุใดต้องทำถึงขั้นนี้เล่า? เจ้าไม่ลองพิจารณาข้อเสนอของข้าเสียก่อน เจ้าจะค่อยๆพบว่า ข้านั้นไม่ได้เป็นคนเลวร้ายแต่อย่างใด อีกทั้งเจ้าคงไม่อยากให้ลูกชายของเจ้า และมิตรสหายเหล่านั้นต้องทรมานใช่ไหม"

คำพูดของเขา แฝงบางอย่างเอาไว้ ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกแปลกใจ