ตอนที่ 531 พบกันอีกครั้ง

"คุณหนู！"

"ฮูหยิน！"

เสี่ยวเฟิงและหงยวนรีบวิ่งไปข้างหน้า

ด้วยความกังวลใจของเสี่ยวเฟิงนั้นนางจึงไม่อาจที่จะไตร่ตรองสิ่งใดแล้ว นางรีบไปผลักคนตรงหน้า

"เจ้าคนสารเลว เจ้าปล่อยคุณหนูเดี๋ยวนี้"

หากไม่ใช่เพราะคนสารเลวอย่างเขา คุณหนูจะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นางเสียใจจนถึงขั้นอยากตาย นางเกลียดเขายิ่งนัก

ทางด้านหงยวนนั้น มองชายตรงหน้าแล้วครุ่นคิด แต่ไม่ได้แสดงทีท่าใด

ชายผู้นั้นไม่ได้สนใจนางทั้งสองเลย ความสนใจเดียวที่เขามีนั้นอยู่ที่หญิงสาวในอ้อมกอด

มองดูใบหน้าขาวซีดที่ดูเหนื่อยล้าของนาง ดวงตากลมโตนั้นเต็มไปด้วยความเศร้า คล้ายกับถูกขังในฝันร้าย ไม่อาจที่จะตื่นขึ้น

นางมองนิ่งไปที่เขา ดวงตากลมโตนั้นไม่แม้แต่จะกะพริบ กลัวว่าหากกะพริบไปเพียงครู่เดียวเขาจะหายไป

นอกจากเสียงร้องด้วยความโกรธเคืองของเสี่ยวเฟิงแล้วนั้น ที่นี่ช่างเงียบยิ่งนัก แต่พวกเขากลับไม่สะทกสะท้านต่อเสียงของเสี่ยวเฟิง

นานอยู่ครู่หนึ่ง มือที่สั่นเทาของจางยวี่โหร่วเอื้อมออกมา จากนั้นก็ค่อยๆถอดหน้ากากนั้น

เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่แสนคุ้นตา ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไป เขายังเป็นเขาที่มีความสูงส่ง นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีใคร สามารถลอกเลียนแบบเขาได้ มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มี

เสี่ยวเฟิงที่ตอนแรกนึกว่าเป็นคนสารเลวตัวปลอมที่รังแกคุณหนูคิดแผนร้ายบางอย่างอีก คุณหนูเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขา เขาทำผิดใหญ่หลวง ไม่อาจให้อภัยได้

แต่สุดท้ายนางก็ค่อยๆเงียบลง เหตุใด......จึงรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป?

คนที่โอบกอดคุณหนูเอาไว้ คือเขา.....

เวลานี้ พวกนางก็พบว่าหชูถันและเย่นหลินเองก็รีบวิ่งเข้ามา

พวกเขาที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ ภาพแรกที่เห็นนึกว่าเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น

ความคิดแรก พวกเขาคิดว่าคือประมุขตัวปลอมมาหาเรื่องพวกนาง

พวกเขาร้อนใจจนไม่เดินแล้วเหาะมา หลังจากที่ถึงพื้น ก็เห็นภาพที่เกิดขึ้น วินาทีนั้นพวกเขาถึงกับนิ่งไป

ทันใดนั้นเอง หชู่ถันก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว จากนั้นก็พูดด้วยเสียงสั่นเทาเคล้าความไม่แน่ใจ “ท่านประมุข......?"

ความสนิทสนมหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เพียงมองตาก็สามารถรู้ใจกันได้ทันที

ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้า เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย

แต่ที่ไม่แน่ใจนั้น ก็เพราะในใจของพวกเรา ท่านประมุขตัวจริงมีโอกาสรอดน้อยเหลือเกิน จางยวี่โหร่วเสียใจจนเป็นถึงเพียงนี้แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง แต่พวกเขาก็เชื่อว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

คนตรงหน้า ขอเพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย

เมื่อได้ยินเขาพูด เสี่ยวเฟิงก็นิ่งไปคล้ายกับสติหลุด

ตอนนี้ คงมีเพียงนางแค่คนเดียว ที่มองคนตรงหน้าเป็นประมุขตัวปลอม

เขาแสดงละครเก่ง อีกทั้งยังมีหน้าตาเหมือนกับท่านประมุข แล้วนางจะแยกออกได้อย่างไร

แต่เหตุใดคุณหนู หชู่ถัน เย่นหลิน รวมถึงหงยวน กลับทำสีหน้าดีใจเช่นนี้

คนตรงหน้า เขาคือใครกันแน่?

ไม่สนใจความรู้สึกของพวกเขา สายตาของชายหนุ่มนั้นมีเพียงหญิงที่อยู่ในอ้อมกอด

เมื่อนึกถึงภาพที่น่ากลัวเมื่อครู่นั้น เขาก็รู้สึกบีบรัดไปทั้งร่างกาย สิ่งเดียวที่จะทำให้รู้ว่านางอยู่ข้างเขาจริงคือการโอบกอดนางเอาไว้ หัวใจของเขาเต้นรัว

"เหตุใด? เจ้าจึงทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้?" แม้แต่น้ำเสียงของเขาที่กลั่นออกมานั้นก็สั่นเทาและหวาดกลัว เขากลัวเหลือเกิน แม้จะผ่านเรื่องเลวร้ายมามากเพียงใด เขาก็ไม่เคยกลัวถึงขั้นนี้มาก่อน

จางยวี่โหร่วยกมือขึ้นจับใบหน้าของเขา ทันใดนั้นเอง น้ำตาของนางก็ไหลดั่งสายฝน

"เจ้าขาว！" ในที่สุดนางก็เรียกชื่อของเขาออกมา ชื่อที่นางคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้เรียกอีกแล้ว

"ข้าเอง！" เขาโอบกอดนางเอาไว้ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากตัวของนาง

สองเดือนที่ไม่ได้พบกัน ไม่มีวันใดเลยที่เขาไม่คิดถึงนาง

ตั้งแต่วันที่ตกลงไปในเหวนั้น จนถึงวันที่รอดตายหนีออกมาได้ เขาก็คล้ายผ่านความเป็นความตายมาครั้งหนึ่ง

หากไม่ใช่เพราะหัวใจที่คะหนึ่งหาถึงนาง เขาอาจจะตายอยู่ที่นั่นตั้งนานแล้ว ระหว่างพวกเขาก็คงไม่มีวันได้พบหน้า

"เจ้าคือเจ้าขาวจริงๆหรือ?" จางยวี่โหร่วพูดเสียงสูง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความดีใจและไม่อยากจะเชื่อ

หรือว่านางฝันไป

"ข้าเอง ยัยบื้อ ข้าขอโทษ ที่สองเดือนมานี้ข้าไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้า ทำให้เจ้าต้องทุกข์ใจ！"

ใบหน้าซีดขาวของนาง นางดูสูบผอมลงไปมาก หัวใจของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน

สองเดือนที่ผ่านมานั้นเขาคิดถึงนาง เป็นห่วงนาง หลังจากที่พบหน้ากันนั้นเขารู้สึกดีใจและปวดใจนัก คำพูดมากมายที่อยากจะบอกนางกับพูดไม่ออก

เสี่ยวเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆเบิกตากว้าง แม้แต่คุณหนูยังบอกว่าคนตรงหน้าท่านประมุข เช่นนั้นก็คงต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน

เพราะคุณหนูไม่มีวันจำคนผิด！

นี่มันเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก ขณะที่พวกเขาสิ้นหวัง ท่านประมุขกลับปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขา แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่ก็ทำให้ตกใจเช่นเดียวกัน