ตอนที่ 532 ทางเลือกที่แสนลำบาก

พวกเขาทุกคนเห็นหมดแล้ว มีเงาร่างหนึ่งยืนไว้ข้างบนของตำหนัก

ในอ้อมแขนเขายังมีทารกน้อยที่กำลังร้องอยู่

จางยวี่โหร่วเห็นลูกชายของตัวเอง ในใจนั้นเต็มไปด้วยกังวลและหวาดกลัว

“ไม่นะ ได้โปรดอย่าทำร้ายหันเอ๋อ เขาเป็นแค่เด็กไร้เดียงสาไม่รู้อะไร”

ถึงแม้ว่านางยังไม่เข้าใจว่าระหว่างพวกเขามีความแค้นอะไรกัน แต่สิ่งที่พวกเขาพูดนั้นแสดงให้เห็นเลยว่าพวกเขากำลังนำหันเอ๋อมาเป็นหมากในเกมส์แก้แค้น หัวอกคนเป็นแม่จะนิ่งเฉยได้อย่างไรกันหล่ะ?

“ได้สิ อยากได้ลูกของเจ้าคืน มันง่ายมาก เจ้าก็แค่ฆ่าชายที่ยืนอยู่ข้างเจ้าซะ เขาก็เป็นแค่ตัวปลอม เชียนแย่ซิ้วตัวจริงตายไปนานแล้ว!”

“ไม่ เจ้าพูดอะไรกัน ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร!” จางยวี่โหร่วเขย่าหัวสุดชีวิต

นางอุตส่าตามเขากลับมาอยู่ข้างกาย แล้วนางจะทำร้ายเชียนแย่ซิ้วได้อย่างไรเล่า?

เชียนหลิงหลินหัวเราะอย่างเลือดเย็น “ถ้าเช่นนี้....ก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมหล่ะ!”

เชียนแย่ซิ้วทนเห็นไม่ได้ เขาจึงบินพุ่งขึ้นไปด้านบนเพื่อที่จะแย่งลูกของตัวเองมา แต่ไม่ว่าเขาจะเร็วปานใดก็สู้ความเร็วของอีกฝ่ายได้เยี่ยงไร

เขายกมือไปที่คอขอหันเอ๋อและทำท่าที่จะบีบคอของเขา

เมื่อเห็นฉากนี้ ทำให้จางยวี่โหร่วกรี๊ดเสียงดังลั่น

“ไม่ เจ้าขาว อย่าใจร้อน อย่าให้เขาทำร้ายโดนหันเอ๋อเชียวนะ”

หันเอ๋อยังเล็กคลอดได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ยังบอบบางมากนัก จะต้องห้ามเป็นอันตรายใดใด

หันเอ๋อเป็นลูกที่นางตั้งท้อง10เดือนถึงคลอดออกมา คงจะเป็นโชคชะตาของนาง

มันไม่ง่ายเลยที่นางเฝ้ารอคอยที่เชียนแย่ซิ้วกลับมาอย่างปลอดภัย แต่กลับต้องเสียหันเอ๋อไป นางไม่สามารถทนได้กับเรื่องเช่นนี้ได้

เชียนแย่ซิ้วกำหมัดจนแน่น พร้อมอารมณ์ที่โกรธมากจ้องมองไปที่เขา

“ปล่อยหันเอ๋อเดี๋ยวนี้ ความแค้นระหว่างเจ้ากับข้าก็มาลงกับข้า ไม่จำเป็นต้องเอาเด็กไร้เดียงสามาเกี่ยวข้อง เป็นถึงลูกผู้ชาย หรือจะกล้าหาญเรื่องแบบนี้หน่ะเหรอ?”

เซียนหลิงหลินหัวเราะเบาเบา เขาไม่ได้สนใจความโกรธของเขาเลย

“บนโลกใบนี้ ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดกับข้ามากที่สุดก็คือเจ้า นี่เจ้าลืมไปแล้วรื้อ ก่อนหน้านี้ที่เจ้าทำทุกวิถีทางที่จะแก้แค้น ทั้งทั้งที่เป็นความแค้นของรุ่นก่อนๆแต่ก็ยังจะเอาไปเกี่ยวข้องกับนางคนหนึ่ง และนางคนนั้นก็คือเมียของเจ้าในตอนนี้ จางยวี่โหร่ว!”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงชื่อตัวเอง จางยวี่โหร่วสะดุ้ง

“เรื่องเหล่านี้ก็ผ่านไปแล้ว ข้าก็ไม่อยากเอาเรื่องแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่ทำร้ายข้าจริงๆ” นางเองยังไม่เคียดแค้นอะไร เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนี้

“เหอะ ไม่คิดเลยจริงๆว่าเจ้าจะใจกว้างเช่นนี้ ยกโทษให้เขาอย่างง่ายดาย นี่เจ้าลืมท่านปู่ของเจ้าที่ตายไปแล้วหรือไง?”

ท่านปู่? เมื่อนึกถึงท่านปู่ ใจของนางก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา แต่ว่านางไม่ยอมให้เขาหลอกให้นางหน้ามืด และทำลายความสัมพันธ์ของนางกับเชียนแย่ซิ้ว

“เขาไม่ได้เป็นคนฆ่าคุณปู่ แต่คือซีหลิงกับเป่ยชิ่ว! ถ้าข้าจะแค้นก็แค้นพวกเขาสองคน”

นางจะไม่ยอมให้ตนตกอยู่แต่ในความแค้น นางอยากจะดูแลรักษากันและกัน และอยากจะมีชีวิตที่อิสระ

“ถึงแม้ว่าเขาไม่ใช่เป็นคนลงมือ แต่เขาก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! เชียนแย่ซิ้ว เจ้ากล้าที่จะมองตาและบอกนางสิว่าตอนนั้นถ้าซีหลิงไม่ลงมือ เจ้าจะปล่อยตัวจางโม่เย้นเหรอ?”

สายตาของจางยวี่โหร่วไม่สามารถที่จะไม่หันไปมองเชียนแย่ซิ้ว

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ตอนนี้ถ้าจะให้เขาตอบคำถามนี้ เห็นได้ชัดว่ายากจริงๆ

อย่างไรก็ตาม อะไรที่จะต้องเผชิญก็จะต้องเผชิญอยู่แล้วในสักวัน เขาก็ปิดบังนางมาหลายครั้งแล้ว เขาไม่อยากหลอกนางอีกต่อไปแล้ว

“เจ้า คือข้าไม่อยากที่จะแก้ตัวให้กับตัวเอง ตอนนั้นข้าแค้นจริงที่ปู่เจ้าเป็นฆาตกรที่ทำลายแคว้นแย่ ดังนั้นทีแรกที่ข้าหาทางเข้าใกล้เจ้าเพื่อที่จะฆ่าเขา แต่หลังจะที่ข้างหลงรักเจ้าแล้ว ข้าค้นพบว่าตัวเองทำไม่ลง ก่อนที่เขาจะถูกทำร้าย ข้าเคยไปพบเขาแต่ทุกครั้งที่ข้าจะลงมือนั้นในสมองข้าก็มีแต่เสียงและรอยยิ้มของเจ้า สุดท้ายข้าก็จากไป ณ ตอนนั้นข้าไม่แน่ใจว่าภายหลังข้าจะฆ่าเขาอีกไหม แต่เมื่อข้าได้รู้ความจริงของเรื่องราวจากหมอหลี่ ในใจข้าก็ไม่เคยคิดจะแก้แค้นอีกเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากเขา และก็เป็นเรื่องเมื่อก่อนของเขาที่ให้นางรับรู้ จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าในใจควรจะโชคดีหรือร้าย

นางโชคดี ที่เขาไม่ใช่คนลงมือฆ่าจริงๆไม่อย่างนั้นนางคงจะไม่สามารถมองหน้าเขาได้จริงๆ

แต่เมื่อนางนึกถึงที่ว่าเขาเคยคิดร้ายต่อปู่ของตน ใจนางยังคงมีความเจ็บปวดนั้นซ่อนอยู่ลึกๆ

แต่ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องเหล่านี้

ลูกชายของนางยังอยู่ในกำมือของชายคนนั้น ถ้านางไม่ห่วงความอันตรายของลูกและทะเลาะกับเชียนแย่ซิ้วขึ้นมา อย่างนี้จะเหมาะที่จะเป็นแม่ของหันเอ๋องั้นรื้อ?

จางยวี่โหร่วเรียบเรียงสติ มองไปที่เขา

“พอได้แล้ว ข้าไม่อยากรับฟังเรื่องสมมติพวกนั้น เรื่องที่เจ้าพูดมานั้นไม่มีอยู่จริง ตอนนี้ข้าแค่อยากจะให้เจ้าคืนลูกของข้าซะ! ”

นางจ้องมองไปที่อ้อมแขนของเขาที่อุ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้เสียงดัง มันช่างเหมือนเอามีดมากรีดใจนาง ทำไมเขาถึงทรมานจิตใจของผู้เป็นแม่ได้เพียงนี้?

เชียนหลิงหลินเห็นว่าเขาพูดเยอะขนาดนี้ จางยวี่โหร่วยังไม่คิดอะไร เห็นทีว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้มั่นคงจนไม่อาจทำลายได้ ในใจเขาไม่พอใจยิ่งนัก

ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ตกลงไปที่ก้นผาแต่ยังมีชีวิตรอดมาได้

เขาคิดว่าตัวเองจะสามารถล่อให้นางหลงกลได้ เขาก็ปรากฏตัวออกมา ทำลายแผนการทั้งหมดของตัวเอง