ตอนที่ 533 คนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่ใช่

นี่......มันอะไรกัน?

ไอเจ้าตัวปลอมนั้นเห็นว่าเรื่องไม่สำเร็จที่จะจับตัวคุณชายน้อยไป แต่สุดท้ายกลับจับตัวแม่นายไป

พวกเขายิ่งอยู่ไม่สุข ตอนนี้ประมุขก็ไล่ตามไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาจะต้องทำอย่างไรต่อไป?

ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะไล่ตามทันไหม ไม่แน่อาจจะไปเป็นภาระให้ประมุขอีก

เมื่อนึกถึงว่าคุณชายน้อยถูกช่วยมาแล้ว ฉะนั้นหน้าที่ของพวกเขาตอนนี้ก็คือดูแลปกป้องคุณชายน้อย และเชื่อว่าประมุขจะต้องพาแม่นายกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน

ในเวลานี้ เย่นหลินก็รีบจัดทำแผนการต่างๆ

ให้คนกลุ่มหนึ่งตามหชู่ถันรอฟังคำสั่ง ส่วนตัวเขานั้นก็พาคนอีกกลุ่มตามทิศที่ประมุขไปเพื่อไปช่วยเหลือ

ในช่วงนี้ คงจะทำได้แค่แบบนี้แหละ

หชู่ถันก็ไม่ได้ขัดข้องใดๆ และตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขานั้นย้ายไปอยู่ที่คนชุดดำที่ยังคงยืนอยู่ข้างบนบ้าน

คนคนนั้น ร่างอย่างนั้น เห็นแล้วทำไมรู้สึกคุ้นมากขนาดนี้

เขาคิดไม่ผิดแน่ๆ แม้จะกลายเป็นซากขี้เถ้า เขาก็ไม่มีวันลืม

คนชุดดำนั้นบินลงมาจากข้างบน ขณะลงพื้นเขาทรงตัวไม่อยู่ เลยลงไปในท่าเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น แต่เด็กในอ้อมแขนเขาอุ้มไว้เป็นอย่างดี

หชู่ถันรีบเดินเข้าไป ให้หงยวนอุ้มเด็กจากมือเขามา แต่เขาไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของคนนั้นเลย

หลังคนชุดดำเสร็จหน้าที่แล้ว กว่าที่เขาจะลุกขึ้นได้ แล้วก็หันตัวจากไป

หชู่ถันทนไม่ได้ก็เลยตะโกนชื่อไปว่า “หวงเย่! ”

ชื่อนี้ออกไป ทุกคนอึ้งกันหมด นี่ไม่ใช่.....ชื่อของหวงโย่วหซื่อหรอ?

หชู่ถัน จู๋หซื่อทำไมถึงเรียกคนชุดดำอย่างนั้นหล่ะ? ถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อกี้เขาร่วมมือกับประมุขช่วยคุณชายน้อย มิอย่างนั้นสำหรับคนที่ไม่รู็ว่าเป็นใครเข้ามาที่นี่ พวกเขาจะต้องจับตัวเขาถึงจะถูก

เท่าที่ทุกคนจำได้ หวงโย่วหซื่อจะสวมชุดแดง แขนเสื้อใหญ่ยาว มีรอยยิ้มที่ยิ้มแล้วดูเหมือนชั่วร้าย ความสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้

สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดก็คือรูปร่างหน้าตาของเขา ความสง่าราศีและการแต่งตัว และเหมือนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา ดังนั้นยากที่จะเชื่อว่าวันหนึ่งเขาจะสามารถไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอกและใส่ชุดดำเก่าๆ พันผ้าคลุมที่ทุเรศๆไว้ แต่งให้ตัวเองจะคนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่ใช่ อย่างนี้จะเป็นอย่างไรนะ

ดังนั้น คนชุดดำที่อยู่ตรงหน้านี้ เมื่อเทียบกับหวงโย่วหซื่อนี่ช่างตากกันราวฟ้ากับเหว จะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินหชู่ถันเรียกชื่อนั้นแล้ว ฝีเท้าของคนชุดดำก็สั่นๆ แล้วก็รีบเร่งความเร็วอยากที่จะจากไปให้เร็วที่สุด

ในเมื่อเขาก็รู้แล้วว่าเป็นเขา แล้วจะปล่อยเขาไปต่อหน้าต่อตาอย่างงั้นหรือ?

หวงเย่ไม่ควรที่จะเป็นแบบนี้ ตั้งแต่ประมุขปรากฏตัว แล้วก็ในวันนี้หวงเย่ที่แปลกประหลาด กับคำถามอีกมากมายที่ยังไม่มีคำตอบ หชู่ถันก็คงจะขวางเขาไว้

เมื่อเห็นเขาที่อยากจะใช้วิชาตัวเบาและหนีไป หชู่ถันเลือกไม่ได้จึงวางยาเขา

แล้วคนชุดดำนั้นก็ล้มลงพื้นไป หชู่ถันเดินเข้าไปตรงหน้าเขา กำลังจะพูดกับเขา และเห็นได้ชัดว่าสายตาเขากำลังร้องขออยู่

หลายปีที่รู้จักกันมา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังบอกเขา ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ภายใต้สายตาคนทุกคน

เห็นที เขาคงจะลำบากใจและยากที่จะพูดออกมา

หชู่ถันรีบสั่งให้คนเฝ้าประตูสองนายพาหวงเย่เข้าไปในตำหนัก เพื่อความปลอดภัย คุณชายน้อยก็อยู่กับพวกเขาและภายใต้การดูแลด้วยตัวเขาเอง

สิ่งที่เขาสั่งนั้น ก็ไม่มีใครขัดข้อง และทำตามที่เขาสั่ง

…….

ไม่รู้สถานการณ์ทางประมุขเป็นอย่างไรบ้างไม่มีใครรู้ หชู่ถันรู้สึกทางนี้ก็ยุ่งวุ่นวายกันมาก

ในตอนที่เขารู้ว่าคุณชายน้อยถูกจับตัวไป หลันโข้ที่กำลังดูแลอยู่ก็ถูกตัวปลอมนั้นตีจนสลบ เขาไม่วางใจเลย และรีบไปดูอาการของหลันโข้

เมื่อรู้ว่านางปลอดภัย เขาก็โล่งอก

พูดแล้วก็แปลก ตัวปลอมนั้นทำตัวเป็นศัตรู และเกลียดแค้นประมุขเข้ากระดูก แต่ว่าเขาก็ยังไม่ทำอะไรที่ทำร้ายพวกเขาเลย

ในใจของหชู่ถันมีความรู้สึกแปลกใจที่ไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้ ไม่แน่เขาอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาเห็นก็เป็นได้

………

ตอนนี้หวงเย่โดนวางยาที่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง และมีคนส่งเข้าไปในห้องนอน ขยับตัวไม่ได้

เขาอยากจะหนีออกไปจากที่นี่ ไม่อยากให้ใครเห็นเขาในตอนนี้ แต่เขาไม่สามารถที่จะหนีออกไปได้

ตรงประตูมีเสียงลมของฝีเท้าคน ประตูค่อยๆเปิดมา คนที่มานั้นเดินได้หนักแน่นแต่เงียบซึ่งเหมือนกับเจ้านายของเขาที่ช่างสง่าเช่นนั้น

เมื่อครู่ที่รู้ว่าเป็นหวงเย่นั้น หชู่ถันก็สังเกตเห็นแล้วว่าเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนักมา