ตอนที่ 534 ระเบิดตำหนักใต้ดิน

หชู่ถันเข้าใจ สิ่งที่เขาอยากจะพูดก็คือความรู้สึกระหว่างเขาและจางยวี่โหร่วที่ซ่อนลึกอยู่ข้างในและไม่เคยที่จะพูดออกมา

บางทีเขาอาจยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แต่กลับถูกเปิดโปงภายใต้สถานการณ์ที่โหดร้ายอย่างยิ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะซีหลิง บางทีตอนนี้เขาก็คงยังเป็นหวงเย่ที่มีความสุขนั้น เห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุขสงบ เขาก็คงจะไม่รู้สึกเสียใจ ภายหลังก็คงใช้ชีวิตไปเรื่อย และบางทีก็อาจจะพบรักกับใครสักคน

แต่ความฝันทั้งหมดของเขาถูกฉีกทำลายไป ไม่เพียงแค่นี้ เขายังได้รู้ความจริงที่แสนจะโหดร้าย ว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้มาจากน้ำมือของแม้แท้ๆของเขา

ความรู้สึกแบบนี้ ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเองจริงๆคงไม่เข้าใจถึงความรู้สึกนั้น ขนาดหชู่ถันที่เป็นคนนอกยังรู้สึกว่าความจริงนี้ช่างโหดร้ายหาเทียบไม่ได้ สำหรับหวงเย่ นี่มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

“หวงเย่ ไม่โทษเจ้า เพราะเจ้าไม่รู้! ความเกลียดแค้นเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า แม่นายและประมุขก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้แล้วจะทำไม่ดีต่อเจ้า เพียงแค่เจ้าอย่ายอมแพ้ต่อตัวเอง” ถ้าเป็นเพียงเพราะเหตุผลนี้ที่ทำให้เขาอยากหนีไป นี่มันไม่คุ้มกันเลย

“แล้วยังไงหล่ะ ทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว! หน้าตา วิชา ครอบครัว และ ความรัก ชีวิตข้ายังเหลืออะไรอีก?” หวงเย่มองไปที่หน้าเขา เพราะสายตาที่ว่างเปล่าและชินชา

“เจ้าเชื่อข้า ข้าจะรักษาเจ้าให้หายดีอย่างสุดความสามารถ พยายามช่วยเจ้าฟื้นฟูให้เหมือนเมื่อก่อน แล้วรูปลักษณ์หน้าตาของเจ้าด้วย ข้าจะพยายามนะ”

สาหัสหนักขนาดนี้ อันที่จริงในใจของเขาก็ยังไม่แน่ใจ

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้และเก่งมากในด้านการแพทย์ แต่เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง แต่ว่าเขาทนเห็นหวงเย่เป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้

หวงเย้ไม่ได้พูดตอบกับเขาอะไร ได้แต่ยิ้มออกมาเบาๆ

“อย่ามาหลอกกันหน่อยเลย ข้าตัดสินใจแต่แรกแล้ว ครั้งนี้ที่กลับมากับประมุขแค่ช่วยเขาและให้ทุกอย่างสงบ หลังจากนั้นข้าก็จะไปจากที่นี่ ถ้าหากว่าเจ้าเห็นข้าเป็นพี่น้องกันจริง เจ้าก็คงจะเข้าใจดีในศักดิ์ศรีและทิฐิของข้า”

ในโลกของเขาได้แตกร้าว และพังทลายไปแล้ว ไม่สามารถที่จะซ่อมมันกลับมาได้อีก

………

หลังจางยวี่โหร่วถูกเชียนหลิงหลินจับตัวไป ก็ใช้วิชาตัวเบาพานางมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ

นางโดนกดจุดฝังเข็มไว้ พูดไม่ได้ ยิ่งขยับไม่ได้ แต่ในใจไม่รู้สึกกังวลแต่อย่างใด กลับรู้สึกดีใจมาก

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่ในที่สุดหันเอ๋อก็รอดแล้ว ขอเพียงแค่ลูกของนางปลอดภัย นางก็วางใจแล้ว

อย่างนี้ละก็ ผลลัพธ์ที่เลวร้ายสุดก็แค่เสียสละชีวิตของนางเอง นางก็ไม่เสียใจ

ข้างหูได้ยินเสียงลมหวิวๆ นางไม่รู้เลยว่าเขาจะพานางไปไหน นี่ก็บินมาเป็นเวลานานมากแล้ว น่าจะออกเขตพื้นที่ของตำหนักจิ๊วซาแล้ว

นางไม่หวังให้เชียนแย่ซิ้วต้องไล่ตามมา เพราะนางไม่อย่าให้ตัวเอกตกเป็นเครื่องมือในการข่มขู่เขาอีก

ถึงแม้ว่าชายคนนี้อยากจะฆ่านางจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก่อนตาย นางได้เห็นหน้าของเชียนแย่ซิ้วอีกครั้งก็ตายตาหลับแล้วหล่ะ

ในที่สุด ความเร็วที่บินนั้นก็ช้าลง

จางยวี่โหร่วลืมตา และเห็นแวดล้อมที่มืดมนราวกับว่าอยู่ในตำหนักหนึ่ง

นางไม่รู้เลยว่าที่นี่ที่ไหน และพวกเขาบินมาจากทิศทางใด นางรู้เพียงว่าชายผู้นี้อุ้มนางไว้และใช้ความเร็วสุดบินมาและสุดท้ายก็จอดลงมาที่นี่

จุดฝังเข็มก็ถูกคลายออก ร่างกายของนางที่แข็งกระด้างก็ได้คลายสักที นางไม่ได้วิ่งหนีและก็ไม่ได้ด่าว่า แต่กลับยืนอยู่เงียบๆที่ตรงนั้น

มองไปสี่รอบด้าน ที่นี่ช่างเงียบสนั่น และไม่เห็นร่องรอยของเชียนแย่ซิ้วไล่ตามมา นางโล่งอกไปที เขาไม่มาแหละดีแล้ว

ชายคนนั้นเห็นนางมีสีหน้านิ่งเฉย ในใจเขาไม่พอใจมาก

“ทำไม เจ้าคงรู้ตัวสินะว่าไม่สามารถที่จะรอดออกไปจากกำมือของข้า เลยนิ่งเฉยได้เพียงนี้? หรือว่า เจ้ายังรอเชียนแย่ซิ้วมาช่วยเจ้างั้นหรือ? ข้าได้ร่ายมนตร์ตามตลอดทางที่พวกเรามากันเพื่อขังเขาไว้ เขาไม่สามารถแก้มนตร์สะกดของข้าได้ในระยะสั้นๆหรอก ยิ่งไม่มีวันรู้ได้ว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน”

เห็นสีหน้าที่ได้ใจของเขา ใจของจางยวี่โหร่วเริ่มเป็นกังวลแล้ว

แต่ว่าตอนนี้ก็มีเพียงแค่พวกเขาสองคนที่อยู่ที่นี่ ดังนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไร แน่นอนนางหวังว่าเชียนแย่ซิ้วไม่ต้องมาตลอดกาล

“ตอนนี้ข้าก็อยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว จะเป็นหรือตายก็เพียงแค่เจ้ากล่าว ถึงแม้เจ้าอยากจะฆ่าข้า แต่ก่อนตายข้าก็สามารถที่จะรู้ตัวตนของเจ้าใช่หรือไม่ เจ้า เป็นใครกันแน่? ทำไมหน้าตาถึงเหมือนกับเชียนแย่ซิ้ว? ดูเจ้าเกลียดเขามาก ระหว่างพวกเจ้ามีเรื่องเคียดแค้นอะไรกัน? ”

ก่อนหน้าที่นางสงสัยเขา ระวังเขา แต่ไม่เคยได้ทำความเข้าใจกับเหตุผลที่มา และที่เรื่องฆ่าแมว นางก็อยากที่จะรู้และเข้าใจกับความจริงของเรื่อง

“อย่ารีบเลย สิ่งที่เจ้าอยากรู้ข้าให้คำตอบเจ้าได้! ตอนนี้ ข้าพาเจ้าไปดูสิ่งหนึ่งก่อน”

เขาผลักนางไปเรื่อยๆ ลงไปในทางลับที่ลึกจนมองไม่เห็นข้างล่าง

จางยวี่โหร่วไม่รู้เลยว่างข้างหน้านั้นจะมีอะไรรอคอยนางอยู่ แต่ใจของนางไม่มีความกลัวเลย

ถึงแม้ข้างล่างจะมืดมาก แต่ว่าข้างทางก็ยังแขวนไฟไว้ สว่างพอที่จะเห็นทางที่จะเดินตรงข้างหน้า

ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ นางก็มาถึงตำหนักที่ใหญ่มากมากที่อยู่กลางใต้ดิน

นางตะลึงมาก ที่นี่เป็นที่ไหนกันแน่ เมื่อเทียบกับเวลาและระยะทางที่บินมา ซึ่งน่าจะอยู่ใกล้ๆกับตำหนักจิ๊วซา มันยังมีที่แบบนี้อยู่ด้วยหรอ?