ตอนที่ 561 พิษชั้น(9)

ตอนที่ 561 พิษชั้น(9)

คืนจันทราส่องแสงสกาวนี้ ยังคงผ่านไปอย่างปลอดภัย

แม้ว่าเขาจะบอกว่าต้องการให้นางอุ่นเตียง แต่ในที่สุดกลับให้นางนอนคนเดียวอย่างสงบส่วนเขาไปพักผ่อนที่เตียงนุ่มข้างนอกแล้ว

แม้ว่าเขาจะพูดเรื่องตลกล้อเล่นมากมายขนาดนั้นกับนาง แต่เขาไม่ได้ทำอะไรนาง นี่เป็นคนปากแข็งใจอ่อนน่ะ

ค่ำคืนสั้น ๆ คืนนี้ ยังทำให้นางรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แตกต่างกัน

แต่ก็มีคนหนึ่งที่เกือบจะระเบิดด้วยความโกรธออกมาแล้ว อารมณ์โกรธขึ้งในใจมิอาจใช้คำพูดบรรยายออกมา

...

“จิ๋นมู่ เจ้าเป็นอะไรไหม?”จิ๋นมู่รออยู่ที่ประตูห้องส้วม เห็นจิ๋นมู่ออกมาจากข้างใน มองนางอย่างกังวล

ตั้งแต่หลังจากที่นางกลับมา ก็เข้าห้องส้วมนับครั้งไม่ถ้วน คนทั้งคนเกือบจะล้มฟุบไป นางกังวลจริง ๆ ว่าเป็นแบบนี้ต่อไปนางต้องยืนหยัดไม่ไหวน่ะ

จิ๋นมู่ขาสองข้างกำลังสั่น ถ้าจินซื่อไม่พยุงนางไว้ เกรงว่านางกระทั่งพลังที่จะเดินอาจจะไม่มีแล้ว

“ข้าไม่เป็นไร นี่เป็นปรากฏการณ์ปกติ ฉู่จู๋หซื่อมอบหมายไว้มีเพียงเช่นนี้จึงสามารถล้างขจัดสารพิษที่เหลือในร่างข้า สรุปว่าข้าไม่ตายแล้วแน่นอน”

คิด ๆ แล้ว นางอดไม่ได้ขอเคี้ยวเขี้ยวฟัน “สมควรตาย ล้วนเป็นผู้หญิงคนนั้นทำร้าย นางจงใจที่กลั่นแกล้งข้า ยังกล่าวว่าได้ให้ยาแก้พิษแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ทำไมข้ายังต้องเจ็บปวดมาก”

ในท้องส่งเสียงดัง “กรู” ดังขึ้นมาอีก ทำให้นางรีบค่อมตัว คงไม่ใช่มาอีกครั้งแล้วน่ะ

เช่นนี้ต่อไป นางใกล้จะรับไม่ไหวแล้ว

จิ๋นมู่รีบพยุงนางเข้าไปนั่งในห้อง รินน้ำชาแก้วหนึ่งให้นาง สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

เพื่อที่จะดูแลนาง ถึงตอนนี้นางยังไม่ได้พักผ่อนเลย

แม้ว่าได้เห็นจิ๋นมู่ในลักษณะนี้ตอนนี้ในใจอดที่จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่นางยังอดไม่ไหวยังต้องเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“เจ้าบอกว่าเจ้าไม่เป็นไร ทำไมเจ้าต้องไปหาเรื่องนาง คุณชายรองไม่ใช่ว่าไม่ได้สัญญาว่าจะอยู่กับนางด้วยหรอกหรือ เจ้าหุนหันแบบนี้ทำอะไรน่ะ?”

เมื่อจิ๋นมู่ได้ยิน พลันโกรธมาก

“ผู้หญิงคนนี้ นางบ้าบิ่นเกินไปแล้ว กลับยังคิดใช้วิชามารทางอบายมุขเหล่านั้นมาควบคุมคุณชายรอง นี่ไม่ใช่เกินไปแล้วหรือ ข้าไหนเลยจะยอมให้นางได้?”

“วิชามารทางอบายมุข” คำเหล่านี้ ที่จิ๋นมู่ฟังแล้วแสลงหูไปบ้าง

“ในสายตาของค่ายวรยุทธที่ถูกต้องและผู้คนของประเทศอื่น ๆ ทั้งสี่ เราไยมิใช่วิชามารทางอบายมุข เจ้ากล่าววาจาเช่นนี้ เป็นไม่พอใจต่อตำหนักจิ๊วซาหรือ? เจ้ารู้ว่าถ้าคนอื่นได้ยิน จะมีผลบั้นปลายอย่างไร?” นางเตือนด้วยเสียงเย็นชา

“นี่...” จิ๋นมู่กลัวจนอดที่จะสียงสั่นไม่ได้ รีบกอดมือนุ่มของจิ๋นซื่อไว้ กล่าววิงวอน “พี่จิ๋นซื่อ เจ้าก็รู้ว่าข้าปากไวใจเร็ว ใจตรงเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าเพียงมองผู้หญิงคนนั้นไม่ชินเท่านั้นแล้ว”

“วาจานี้ของเจ้าเพียงพูดต่อหน้าข้าก็เท่านั้นแล้ว ข้าย่อมไม่ทำร้ายเจ้า แต่เจ้าก็ควรดูแลตัวเองด้วย เรื่องในวันนี้ เจ้าคิดว่าเป็นปัญหาของจื่อเยนจริง ๆ หรือ? ปัญหาที่แท้จริงยังเป็นมาจากตัวเจ้าเอง เจ้าควรพิจารณาไตร่ตรองดี ๆ จึงจะถูก”