ตอนที่560พิษชั้น（8）

ตอนที่560พิษชั้น（8）

ฟูกเตียงด้านหลังยุบลงในใจของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็ทำเป็นหลับตานิ่งราวกับหุ่นที่ไม่มีความรู้สึก

เชื่อว่าคืนนี้เธอจะต้องผ่านไปได้แน่

แต่มีบางคนที่ไม่ได้สงบอย่างที่คิด

บนหลังของเธอมีมือที่ค่อยๆขยับและลูบไล้ตามผิวกายของร่างบอบบาง

ในตอนแรกเธอแค่จะแสร้งทำเป็นไม่มีความรู้สึกแต่ทันทีที่มือของเขากระทบกับบาดแผลเธอกระตุกอย่างรวดเร็ว

เจ็บ……บาดแผลที่เธอพึ่งได้รับหลังจากทายาไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะดีขึ้นแต่เพราะเมื่อกี้ที่“ก่อกวน”ตอนนี้เริ่มเจ็บขึ้นมาเขายังสัมผัสโดนแผลของเธอด้วยไม่ใช่ว่าไม่ต้องการที่จะอยู่กับเธอหรอกเหรอ？

เธอหันหน้ากลับมามองเขาด้วยความโกรธห่อตัวเองไว้กับผ้าห่มไม่ยอมให้เขาสัมผัสไปมากกว่านี้

“หึ……ข้าคิดว่าเจ้าเป็นท่อนไม้ยังมีความรู้สึกอยู่นี่เอง”เขาที่ทำให้เธอเจ็บแทนที่จะรู้สึกเสียใจเขาพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภูมิใจ

จื่อเยนกัดปากโมโหทำไมยิ่งรู้จักเขามากเท่าไหร่ยิ่งได้รู้ว่าเขาเป็นคนที่นิสัยไม่ดีเลยในความทรงจำของเธอพี่ชายที่ช่วยเธอราวกับเป็นคนละคนกันจนตอนนี้เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าเธอหาผิดคน

ไม่นี่มันเป็นไปไม่ได้！

หลังจากตอนนั้นเธอได้แต่ตามหาที่อยู่เขาและยังทำงานหนักเพื่อเขาเพื่อที่ว่าวันหนึ่งสามารถยืนเคียงข้างเขาได้

แม้แต่เหตุผลที่เธอมาในวังนี้ก็เพื่อเขา

ทันใดนั้นเธอเห็นขวดศิลาดลในมือของเขาเขาเปิดขวดออกท่าทางเหมือนจะดึงผ้าห่มเธอออกทำให้ตกใจจนหน้าซีด

“เจ้าจะทำอะไร？”แม้ว่าเขาจะไม่ชอบเธอแต่คงไม่ถึงขั้นที่จะวางยาหรอกนะ

เมื่อเห็นสีหน้าเธอแล้วเขาไม่พอใจอย่างมากกลับรุนแรงเธอยิ่งพยายามหลบทั้งสองคนเข้าหากันบนเตียง

ไม่ต้องพูดกังฟูเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาและในสถานการณ์ที่น่าอับอายของเธอเป็นไปไม่ได้ที่จะต่อสู้ได้อย่างเปิดเผย

สุกท้ายแล้วเขาบิดแขนของเธาแล้วหันกลับมาด้านหลังจากนั้นเทผงสีขาวจากขวดลงบนแผลที่ด้านหลังของเธอ

“แสบ……”เธอทนไม่ได้ที่จะร้องออกมาดิ้นไม่หยุดแต่เธอเขากดไว้ไม่ให้ดิ้นไปมา

หลังจากความเจ็บปวดเธอรู้สึกถึงความเย็นในบาดแผลแล้วความเจ็บปวดก็ต่อยๆหายไป

แสดงว่ายาที่เขาให้นั้นไม่ใช่ยาพิษแต่เป็นยารักษานี่เอง

ยาพิษทางการแพทย์คือเจ้าเดียวกันเธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนที่สามารถทำยาได้นอกจากหมอผีเพราะไม่มีบุคคลที่สองที่สามารถทำได้ตำหนักจิ๊วซา

จื่อเยนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่เข้าใจเขา

เธอไม่ได้ดิ้นขั้นตอนทายาง่ายมากกว่ามาก

“เป็นอย่างไรบ้างรู้สึกดีรึป่าว？”

จู่ๆก็อ่อนโยนขึ้นมาทำให้เธอสูญเสียและไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

การกระทำของเขาเปลี่ยนไปมาทำให้เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เขาหมายความว่าอย่างไร

“แค่บาดแผลภายนอกไม่ได้ร้ายแรงอะไร”คนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้เธอไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้เลย

คิดไม่ถึงว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้

“ถ้าเกิดว่าเป็นแผลเป็นล่ะร่างกายที่สวยงามนี้ก็จะไม่งามแล้ว”

เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่ได้ออกเรือนกลับถูกผู้ชายเห็นทั้งหมดและยังพูจาตลกแบบนี้อีกแม้ว่าจะเป็นที่เธอชอบมานานเธอก็รับไม่ได้