ตอนที่ 568 ความรักที่เกิดขึ้น (6)

ตอนที่ 568 ความรักที่เกิดขึ้น (6)

ภายใต้สายตาทุกคนที่จ้องมอง จื่อเยนกลับลงมืออย่างรวดเร็ว จี้สกัดจุดชีพจรใหญ่ของตัวเองหลายจุดแล้ว

นางต้องการที่จะทำลายพลังวิทยายุทธทั้งร่างของตนหมดจริง กล่าวไปสำหรับผู้ที่ฝึกวิทยายุทธ ต่างรู้ว่าการกระทำดังกล่าวของนางหมายถึงอะไร

“พู!” นางไม่สามารถทนยืนหยัดได้อีกต่อไป ทั้งร่างอ่อนระทวยล้มลงกับพื้น กระอักเลือดคำโตออกมา

“จื่อเยน!” จางยวี่โหร่วตกใจแล้วทันที รีบวิ่งไปช่วยพยุงนาง นางไม่เข้าใจจริงๆว่านี่นางทำลำบากตนเพื่ออะไร?

บางทีแม้แต่จิ๋นมู่ก็คิดไม่ถึง นางจะลงมือกับตัวเองอย่างโหดร้ายขนาดนี้ อึ้งไปสักพักในที่นั่น ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้วบ้าง

จื่อเยนพูดความจริงออกมา นางลงโทษตัวเองสมกับที่รับแล้ว คราวนี้คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครสามารถพูดอะไรได้อีก

จางยวี่โหร่วให้คนช่วยพยุงนางกลับไปแล้ว ฝูงชนก็ค่อย ๆ กระจายไป

...

เชียนหลิงหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาจึงรู้ว่าที่แท้เวลาได้ผ่านไปนานแล้วขนาดนี้

และเขา เพราะคิดเรื่องรีบด่วนเกินไป ดังนั้นปวดศีรษะจนอยกระเบิดแตกออก ค่อย ๆ หมดสติไป

โชคดีในคราเคราะห์ แม้ว่ากระบวนการคิดที่เขาผ่านเจ็บปวดมากอย่างไร้เทียมทาน แต่ในที่สุดยังได้รับรางวัลสมตามปรารถนา

อดีตเหล่านั้นที่เขาเคยลืมไป ถึงกับปรากฏออกมาในห้วงสมองของเขาจริงๆ

ในที่สุดเขาก็จดจำขึ้นมาได้ว่าทำไมรอยสักบนร่างของจื่อเยนจึงได้คุ้นเคยเช่นนี้?

ทำไมครั้งแรกที่เขาเห็นนาง เขาก็รู้สึกว่ามีพลังดึงดูดบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้บนร่างนาง ความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้น ทำให้เขาพูดไม่ออก

ที่แท้กลับกลายเป็นว่าเขาได้ลืมนางไปแล้ว ลืมเวลาที่ตนยังเด็ก เคยสัญญาไว้กับสาวน้อยคนหนึ่ง

ปีนั้นเพราะเขาป่วยหนักมาก ซีซีหลิงจึงพาเขาไปเมี๋ยวเจียง

ตอนนั้นเขาคิดว่าตนเองไม่สามารถทนยืนหยัดต่อไปได้อีก ไม่สามารถทนความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย แต่ตอนนั้นเขาได้พบกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น ที่เป็นนางได้ให้ความหวังแก่เขาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เดิมเขาได้หมดหวังสูญสิ้นทุกสิ่งไปแล้ว จึงได้ให้ยันต์สัญลักษณ์สันติภาพที่มีค่ามากที่สุดของตนแก่นาง หวังว่าสามารถปกป้องนางปลอดภัยชั่วชีวิต ยังนับว่าเป็นความรำลึกสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้บนโลกใบนี้

เขาจำได้ราง ๆ ว่าเวลานั้นสาวน้อยคนนั้น สวมเสื้อผ้าชุดสีม่วงทั้งร่าง เค้าหน้าคมคายสวยงาม เสียงก็เพราะสดใสมีชีวิตชีวาน่าฟังดุจระฆังเงิน

รอยยิ้มของนางหวานปานนั้น เหมือนแสงแดดที่อบอุ่นในพื้นหิมะ นำความอบอุ่นและความหวังมาให้เขา

ความทรงจำหมุนกลับมา สาวน้อยในความทรงจำคนนั้น ได้เติบใหญ่ขึ้นเป็นผู้หญิงที่สวยสง่างาม แม้ว่าเขาจะพบหลายสิ่งที่มีส่วนร่วมเหมือนกัน แต่ยังรู้สึกค่อนข้างเหลือเชื่อไปบ้าง

นางมาหาเขา!

เขาจำได้ว่าตนเองเคยสัญญากับนางไว้ว่าถ้าสักวันหนึ่งเขาสามารถรักษาอาการป่วยของตนหายได้ต้องกลับไปหานางแน่นอน

แต่ต่อมาแม้ว่าเขาจะหายป่วยแล้ว แต่เนื่องจากการเจ็บป่วยที่รุนแรงจึงได้สูญเสียความทรงจำส่วนนั้นไปแล้ว ไม่เพียงแต่สลัดคำสัญญาของตนทิ้งไปหลังสมอง แต่ยังลบคนคนนี้ออกจากห้วงสมองของเขาไปถึงที่สุด

ผ่านไปหลายปีแล้วเช่นนี้ เขาไม่ได้กลับไปหานางเพื่อรักษาสัญญาในปีนั้น แต่นางกลับมาหาเขาแล้ว

อารมณ์ของเชียนหลิงหลินสับสนมาก มีทั้งความตื่นเต้นที่ไม่สามารถพูดได้ชนิดหนึ่งด้วย

พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เริ่มต้นนี่แสดงให้เห็นว่านางเข้าใกล้เขาไม่ได้เพื่อการเดิมพันที่บริสุทธิ์อันนั้นอย่างสิ้นเชิง แต่เขากลับเข้าใจนางผิดมาตลอดเป็นเวลานานขนาดนั้น อีกทั้งยังปฏิบัติต่อนางในลักษณะที่เย็นชาเช่นนั้น

เขารู้สึกสำนึกเสียใจหลายเท่า คิดถึงสิ่งอะไร ๆ ที่ตนได้ทำมาแล้วในหลายวันนี้

ตอนนี้เป็นเวลาใดแล้ว เขาใช่ควรกลับรีบไปอธิบายแก่นางว่าทำไมปีนั้นเขาถึงผิดนัดทันทีหรือไม่ หลังจากนั้นขอโทษนางดี ๆ น่ะ