ตอนที่ 575 เกลียดชังรักและลาจาก (5)

ตอนที่ 575 เกลียดชังรักและลาจาก (5)

หาไปทั้งวันทั้งคืน จนถึงเช้าวันที่สอง ฟ้าพึ่งสว่าง พวกค้นหาพวกสุดท้ายในที่สุดก็กลับมารายงานเขา

“ทูลคุณชายรอง ยังไม่มีเบาะแสเลยครับ ในป่าแห่งนี้ค้นหาทุกมุมแล้ว ไม่มีเบาะแสของแม่นางจื่อเยนเลย และที่นี่ก็มีสัตว์ร้ายมากมาย เป็นไปได้ไหม......” ตอนที่หัวหน้าของพวกนั้นตอบ น้ำเสียงก็เกรงกลัวไปด้วย

ไม่ต้องเงยหน้า ก็สามารถรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่อยู่เหนือศีรษะ จากนั้น ก็มีแรงมาโจมตี เขาทั้งคนลอยไปอยู่เหนืออากาศ

ใบหน้าที่งดงามเผยให้เห็นถึงความเย็นชา ราวกับเหวลึกที่ทำให้เกรงกลัว

“เจ้าพูดอะไรนะ?” น้ำเสียงที่ดูนิ่งนั้น จริงๆแล้วกลับกดดันมานานแล้ว ทำให้คนรู้สึกว่าทั้งตัวถูกแช่อยู่ในน้ำ เย็นจนเข้าไปในกระดูก

“เปล่าครับ.....ข้าน้อยขอทำดีเพื่อชดใช้ความผิด ไม่ว่ายังไงก็จะตามคนกลับมาให้ได้ครับ”

“ป๊าป!” เสียงดังขึ้น ร่างกายของเขาตกลงไปอยู่บนพื้นแรงๆ ความกดดันที่ใหญ่โตนั้นในที่สุดก็หายไป คนนั้นตกใจจนเหงื่อออก ถึงรับรู้ได้ว่าเมื่อครู่ตนเองพูดอะไรออกไป

ถึงจื่อเยนจะโดนทำร้ายจริงๆ เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ ตอนนี้คุณชายรองเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอมาก แต่เขายังพูดจาเช่นนี้ เป็นการรนหาที่ตายชัดๆไม่ใช่หรือ?

“ออกไป ยังไม่รีบไปอีก! หากยังหาคนไม่พบ ข้าจะลงโทษพวกเจ้าเอง!”

“ครับ!” คนพวกนั้นรีบออกไปด้วยความเร็ว หากว่ายังอยู่ต่อ ถึงจะไม่ได้รับโทษ ก็คงจะหนาวตายเพราะความหนาวเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากคุณชายรอง

ตอนนี้สถานการณ์ของเชียนหลิงหลินไม่ค่อยดีนัก ตั้งแต่เขารู้ว่าจื่อเยนจากไปโดยบาดเจ็บไปด้วย เขาก็ไม่สามารถบอกให้ตนเองอยู่อย่างสงบได้

หาไปทั่วไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ไม่เพียงแต่ทุกคนรู้สึกเหนื่อย เขาเองก็ไม่ได้พักผ่อนเลย เขาเป็นเช่นนี้ก็ย่อมจะทำให้คนเป็นห่วง

เย่นหลินได้รับคำสั่งจากเชียนแย่ซิ้วคอยช่วยเหลือคุณชายรองอยู่ข้างกาย เห็นสถานการณ์เช่นนี้เลยออกหน้าพูดไปหนึ่งประโยค

“คุณชายรองใจเย็นครับ ป่าแห่งนี้ค้นทุกมุมแล้ว ขนาดพวกสัตว์ป่านั้นยังโดนฆ่าตายโดยไม่เหลือเลย แต่กลับไม่พบเบาะแสอะไรเลย ถึงแม่นางจื่อเยนจะเจออะไรที่ไม่ดีจริง ก็คงไม่ถึงขั้นไม่พบเศษเสื้อผ้าตกอยู่บนพื้นหรอก? นี่เป็นไปได้ว่า เธออาจจะไม่เป็นอะไร อาจจะออกไปจากที่นี่ด้วยความปลอดภัยแล้ว”

นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่เชียนหลิงหลินอยากฟัง ใจที่กระวนกระวายของเขาได้สงบลงสักที

“เจ้าว่าอะไรนะ จื่อเยน.....เธอไม่เป็นอะไรจริงหรือ?”

“ครับ ถึงแม่นางจื่อเยนจะสูญเสียวรยุทธไปแล้ว แต่บนตัวของเธอยังมีวิชาพิษคอยปกป้อง ข้าเคยได้ยินมาว่าคนเมี๋ยงเจียงสามารถบังคับสัตว์ร้ายได้ บางทีสัตว์ร้ายพวกนั้นอาจจะไม่ได้ทำร้ายเธอด้วยซ้ำ”

ใช่สิ ทุกอย่างต้องคิดไปในทางที่ดี

เขาติดค้างเธอมากเช่นนั้น ให้เธอรอมานานหลายปี จากนั้นเธอก็มาถึงข้างกายเขา แต่เขากลับจำเธอไม่ได้

ไม่เพียงแต่เท่านี้ เขายังทำให้เธอเสียใจอีกด้วย

เขารู้สึกผิดต่อเธอมากจริงๆ อยากจะรอให้พบเธอแล้วบอกกับเธอด้วยตนเอง หวังว่าฟ้าจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง

แต่ว่า ในสมองของเขานั้นก็มีภาพนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ตอนแรกที่พวกเขาเจอป่าแห่งนี้ กระดิ่งที่มีรอยเลือดที่ตกอยู่บนพื้นนั้น และศพของพวกสัตว์ร้าย

หากจื่อเยนไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แล้วจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร