ตอนที่ 576 เกลียดชังรักและลาจาก (6)

ตอนที่ 576 เกลียดชังรักและลาจาก (6)

ไม่นานนัก ก็ถึงเวลากลางวัน

แสงอาทิตย์ส่องจ้า อุณหภูมิก็ค่อยๆเพิ่มมากขึ้น คนกลุ่มหนึ่งที่ไปตามหานั้นกลับมารายงานด้วยความเหนื่อย

“เย่นฮู่ฟา ด้านหน้าเป็นป่าเล็กๆ เห็นรอยเลือดหนึ่งกอง และยังมีผ้าพันแผล”

อะไรนะ? พอเย่นหลินได้ยิน ก็รีบเดินไปข้างหน้า ดูผ้าที่บ่าวถือมาที่โดนย้อมด้วยเลือดจนเห็นไม่ชัดแล้วว่าเป็นผ้าอะไร

ถึงไม่รู้ว่าเป็นของใคร แต่ก็ดูออกว่าเป็นของผู้หญิงไม่ผิด

“อยู่ที่ไหน พาข้าไปดูเดียวนี้”

“ครับ แล้วคุณชายรองทางนั้น......”

เย่นหลินก้มตัวเล็กน้อย แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “อย่าพึ่งไปทูลคุณชายรอง”

เขาแค่เป็นห่วง หากจื่อเยนเกิดเรื่องอะไรไม่ดีจริง เชียนหลิงหลินต้องรับไม่ได้แน่นอน

ที่นี่มีเพียงเขาที่ใหญ่ที่สุด พวกบ่าวเลยยอมที่จะฟังคำสั่งเขาเป็นเรื่องธรรมดา

พอเย่นหลินไปแล้วถึงพบว่า เป็นป่าที่อยู่มิดชิดมาก ไม่มีร่องรอยของคนเลย แต่กลับไม่มีสัตว์ป่าใดๆ

รอยเลือดนั้น ถูกพบที่ใต้ต้นไม้ สิ่งที่เป็นไปได้ที่สุดก็คือ คนนั้นกำลังรีบ แต่ร่างกายไม่ไหวเลยพักผ่อนใต้ต้นไม้ จากนั้นก็หนีไปต่อ

เย่นหลินเดินดูรอบๆอย่างละเอียด ก็พบว่าใบไม้ที่อยู่ด้านหน้านั้นก็มีหยดเลือดที่แข็งตัวแล้ว

เขาเลยได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว “ทุกคนค้นอย่างละเอียด ค้นหาไปตามรอยเลือด”

“ครับ!” ตามคำสั่งของเขา ไม่นานนักก็มีคนพบผู้หญิงคนนึงที่นอนสลบอยู่ภายใต้ถ้ำ

ก่อนที่เย่นหลินจะมาถึง ไม่มีใครไปขยับเธอเลย และไม่รู้ว่าเธอเป็นหรือตาย

แต่พอเย่นหลินเห็นเธอ ก็โล่งใจ เพราะคนนี้ ไม่ใช่จื่อเยน

เขาเดินเข้าไป พลิกตัวของเธอกลับมา ผมกระจายไปทั่วใบหน้า ในที่สุดก็เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ชัดเจน

สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งนั้น ผู้หญิงคนนี้.....กลับคือจิ๋นมู่！

เธอมาอยู่นี่ได้อย่างไร แล้วยังทำตนเองให้เละเทะเช่นนี้?

หรือว่าเลือดที่เยอะขนาดนี้ เป็นของเธอหมดเลย?

พอเห็นเธอบาดเจ็บสาหัส แล้วยังเลือดไหลไม่หยุด ริมฝีปากซีด และหายใจอ่อนแรง แต่ยังดีที่ยังมีลมหายใจ

เขารีบสะกดเส้นเลือดรอบตัวเธอ ช่วยปกป้องหัวใจของเธอ ไม่ว่ายังไงก็ปล่อยเธอตายไปเช่นนี้ไม่ได้

“เย่นฮู่ฟา ตอนนี้พวกข้าควรทำอย่างไรต่อ?”

เย่นหลินพยุงจื๋นมู่ขึ้นมา และถ่ายทอดพลังไปยังตัวเธอ เวลานี้เขาก็ไม่มีเวลามาอธิบายอะไรมาก เลยพูดเบาๆ “รีบไปทูลคุณชายรอง!”

พอมั่นใจแล้วว่าเลือดพวกนั้นไม่ใช่ของจื่อเยน เวลานี้ไปบอกเชียนหลิงหลินก็ไม่เป็นไรแล้ว

……

เชียนหลิงหลินรู้ว่ามีเบาะแส เลยรอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว รีบพุ่งไปทางนั้นด้วยความเร็ว

พุ่งไปตลอดทาง ไม่นานนักก็มาถึงที่ที่เย่นหลินอยู่

เวลานี้เย่นหลินกำลังรักษาแผลให้จิ๋นมู่อยู่ หลังจากที่เชียนหลิงหลินเห็นจิ๋นมู่ชัดเจนแล้ว ก็เบิกตากว้าง คว้ากระบี่ออกมา จะแทงไปที่หน้าอกของเธอ

เย่นหลินเห็นเช่นนี้ เลยรีบเก็บพลัง อุ้มจิ๋นมู่หนีการโจมตีที่เอาชีวิตนี้

“เจ้ากำลังทำอะไร ผู้หญิงคนนี้สมควรตาย รู้แต่แรกข้าควรฆ่าเธอนานแล้ว!”

เชียนหลิงหลินเกลียดจิ๋นมู่เข้ากระดูก เขาไม่เข้าใจนักกับการกระทำของเย่นหลิน