ตอนที่ 577 เกลียดชังรักและลาจาก (7)

ตอนที่ 577 เกลียดชังรักและลาจาก (7)

อะไรนะ จื่อเยน.....เธอตายไปแล้ว?

แววตาของเชียนหลิงหลินราวกับว่าเป็นดาวตกที่กำลังไหม้และไหม้มากขึ้นและเร็วขึ้นเพราะสายลม

เขารีบยื่นมือไปบีบคอของจิ๋นมู่ ความแรงนั้นราวกับว่าสามารถบีบคอของเธอให้ขาดได้

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

“แคร่ก......” จิ๋นมู่หายใจไม่ออก และสีหน้าก็เริ่มซีด

เธออ้าปากค้าง ราวกับว่าอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่สามารถออกเสียงใดๆได้เลยแม้แต่น้อย

เห็นสถานการณ์เช่นนี้ เย่นหลินก็รีบมาขัดขวาง

“คุณชายรองครับ อย่าพึ่งฆ่าเธอ อยู่ต้องพบคน ตายต้องพบศพ ยังไงพวกข้าก็สามารถถามที่อยู่ของจื่อเยนจากเธอได้ อีกอย่างท่านดูเธอสิบาดเจ็บสาหัสมาก ไม่มีกำลังจะฆ่าแม่นางจื่อเยนหรอก”

เป็นเพราะคำพูดของเย่นหลิน ไม่เช่นนั้นจิ๋นมู่ต้องขาดอากาศหายใจตายแน่นอน

เชียนหลิงหลินสีหน้าแย่มาก ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ

จิ๋นมู่ล้มลงกับพื้นด้วยความเละเทะ หายใจด้วยคำใหญ่ เมื่อครู่เธอคิดว่าตนเองจะตายจริงๆซะแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะปล่อยมือ

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว เธอตายไม่เป็นไร แต่ก่อนหน้านี้หากเธอไม่บอกที่อยู่ของจื่อเยนออกมา เธอเองก็คงไม่สบายใจ

“ข้าให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย รีบบอกมาว่าจื่อเยนอยู่ที่ใด!”

เย่นนหลินรีบพูดอยู่ข้างๆ “จิ๋นมู่ เจ้ารีบพูดเถอะ ความแค้นของเจ้ากับจื่อเยนไม่ได้ถึงขั้นที่ลบล้างไม่ได้ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว”

เพลานี้จิ๋นมู่พึ่งหายใจคล่อง เธอเงยหน้าขึ้นมามองเชียนหลิงหลิน ความตกใจและกลัวยังคงอยู่ในแววตา

“คุณชายรอง ข้าถามท่านนะ ทำไมท่านต้องตามหาจื่อเยน? ข้าผิดจริง แต่คนที่บังคับให้เธอต้องออกจากตำหนักจิ๊วซานั้นเป็นท่านไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นแค่ท่านกลับมา แล้วบอกกับทุกคนว่าท่านรักเธอแล้ว เธอก็คงไม่ทำร้ายตนเองและมาถึงจุดที่น่าสงสารเช่นนี้ และคงไม่มีโอกาสให้ข้าได้ทำร้ายเธอหรอก ท่านสามารถฆ่าข้าได้ตลอด แต่ข้าตายตาไม่หลับ!”

สีหน้าของเชียนหลิงหลินแย่มาก ก็ต้องมีเหตุผลที่เป็นเช่นนี้ แต่เขาอยากรอให้หาจื่อเยนเจอก่อน แล้วค่อยอธิบายกับเธอด้วยตนเอง ไม่ใช่มาพูดไร้สาระกับผู้หญิงคนนี้

ราวกับว่าจิ๋นมู่สามารถเห็นความในใจเขาได้ “หากท่านไม่พูด ถึงท่านจะฆ่าข้า ข้าก็ไม่มีทางบอกท่านว่าเธออยู่ที่ไหน และชาตินี้ท่านก็อย่าหวังว่าจะได้เจอเธอเลย”

คำต่อรองของจิ๋นมู่ดูจะไม่มีน้ำหนักใดๆ แต่สำหรับเชียนหลิงหลินในตอนนี้กลับถึงขั้นชีวิต

เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของจื่อเยนเช่นนั้น อยากรีบพบเธอจนรอไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว จะมีเวลาเยอะที่ไหนที่จะมาเสียให้กับจิ๋นมู่

“เพราะว่า เธอคือคนที่ข้ารัก หากมีใครกล้าทำร้ายเธอแม้แต่น้อย ข้าไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่!”

จิ๋นมู่คิดในใจ หากจื่อเยนรู้ประโยคนี้ ต้องดีใจมากแน่ๆ

ถึงเธอจะบอกว่าใจของตนเองนั้นตายไปแล้ว แต่เธอหลงรักคุณชายรองมานานหลายปีขนาดนี้ จะยอมแพ้ง่ายๆเช่นนี้ได้อย่างไร?

พอนึกถึงเรื่องที่ตนเองหาเรื่องเธอตลอดนั้น ก็รู้สึกผิดต่อเธอขึ้นมาเลยทันที

จิ๋นมู่ก็เป็นคนแบบนี้แหละ นิสัยตรงเกินไป และคิดอะไรตรงๆ ไม่มีทางอ้อมค้อม บางทีเธอมั่นใจอะไรนั้นจะแน่วแน่ทำให้ถึงที่สุด และสุดท้ายถึงพบว่าตนเองนั้นผิด

คนเราทุกคนย่อมต้องเจอกับความลำบากมาก่อนถึงจะเติบโตได้ แต่ครั้งนี้ เธอกลับไม่มีโอกาสได้กลับตัวแล้ว

“แล้วทำไมท่านถึงไม่พูดตั้งแต่แรก ทำไมถึงไปโดยไม่บอกลา? ให้เธอทำร้ายตนเอง และหนีออกจากตำหนักจิ๊วซาไป ทำไมท่านไม่รีบกลับมาขัดขวาง? ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บแล้ว เวลานี้ท่านถึงมาพูดคำพูดที่สายไป ไม่รู้สึกว่าสายไปหน่อยหรือ?”