ตอนที่ 578 เกลียดชังรักและลาจาก (8)

ตอนที่ 578 เกลียดชังรักและลาจาก (8)

หลังจากนั้น ซือซือก็พาพวกเธอหนีออกมาจากกับดัก แต่จิ๋นมู่กลับบาดเจ็บหนัก เธอเลยดูแลเธอมาตลอดทาง

เมื่อคืน พวกเธอคุยกันเยอะมาก สุดท้ายเธอทนไม่ไหวแล้ว และตนเองก็ไม่มีแรงแล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น

จิ๋นมู่!

จื่อเยนรีบมองไปด้านข้าง เห็นบนฟืนกลับว่างเปล่า เห็นเพียงที่ที่เธอนอนนั้นมีแต่รอยเลือด

จิ๋นมู่ไปไหนแล้ว? เธอบาดเจ็บหนักเช่นนี้ ควรจะนอนพักอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือ?

เธอรีบลุกขึ้น แล้วลากร่างกายที่ไม่สบายเดินออกไปจากถ้ำ แล้วตะโกนชื่อของจิ๋นมู่

แต่นอกจากป่าที่ว่างเปล่าแล้ว และเสียงของนก ก็ไม่มีการตอบกลับใดๆ

จื่อเยนเลยนึกถึงเรื่องที่พวกเธอคุยกันเมื่อคืน หรือว่า....จิ๋นมู่ยอมรับความจริงที่เธอช่วยไว้ไม่ได้ เลยจะหนีไป

นิสัยของเธอดื้อรั้นเช่นนั้น และก็รักศักดิ์ศรีมาก ก็คงยอมตายก็ไม่ยอมติดค้างอะไรเธอ?

ไม่ว่ายังไง เธอก็ไม่ควรจะเอาชีวิตของตนเองมาล้อเล่นสิ

ไม่ได้ เธอต้องรีบไปตามเธอกลับมา เธอบาดเจ็บสาหัส ต้องไปไม่ไกลแน่

และแล้ว เธอเลยออกจากถ้ำเพื่อไปตามเธอ

……

จิ๋นมู่พาคนเดินวนไปมาเยอะมาก ในที่สุดก็มาถึงปากถ้ำที่ดูมิชิดมาก

หน้าถ้ำเต็มไปด้วยต้นไม้ บังจนมิดชิด ไม่ดูดีๆก็คงจะไม่รู้

“ก็คือ....ตรงนี้แหละ!”

พอได้ยินคำนี้ เชียนหลิงหลินก็รีบเหาะและวิ่งเข้าไปเลย

แต่ว่า ภายในกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาคน?

จิ๋นมู่ก็โดนพยุงเข้าไปด้วย เห็นว่าจื่อเยนไม่อยู่ ก็อึ้งสักพัก ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

เชียนหลิงหลินหันมามองเธอด้วยความเย็นชา ราวกับน้ำแข็งที่ไม่ละลายมาเป็นพันปี สั่นไปทั้งตัว

“ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับหลอกพวกข้า!”

จิ๋นมู่รีบส่ายหน้า “ข้าเปล่านะ ข้าพูดความจริงทุกอย่าง ข้าและจื่อเยนอยู่ในถ้ำนี้จริง วันนี้ก่อนที่ข้าจะออกไปเธอยังนอนอยู่ที่นะ ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ถึงไม่พบเธอ”

ไม่รู้? เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร?

ตอนแรกคิดว่าจะได้พบจื่อเยนแล้ว แต่กลับไม่คิดว่าจะเป็นเพียงความว่างเปล่า

เย่นหลินเข้ามา ก็เดินไปดูรอบๆถ้ำ

เห็นกองไฟบนพื้นที่มอดตั้งนานแล้ว และยาสมุนไพรที่หล่นอยู่ที่พื้น เขาก็รีบพูดแทนจิ๋นมู่

“คุณชายรองครับ ข้าเชื่อว่าจิ๋นมู่ไม่ได้พูดโกหก ในนี้มีร่องรอยของคนสองคน บางทีอาจเป็นเพราะแม่นางจื่อเยนตื่นมาแล้วไม่พบจิ๋นมู่ เลยออกไปตามเธอก็เป็นไปได้”

เชียนหลิงหลินเอ็นกระตุกที่หน้าผาก และกำหมัดแน่น ความรู้สึกที่ความหวังทั้งหมดกลับกลายเป็นความว่างเปล่านั้นช่างแย่มาก

“จิ๋นมู่ เจ้าควรภาวนาให้จื่อเยนปลอดภัย ไม่เช่นนั้น....” เขากำหมัดแน่น แล้วพูดด้วยความเย็นชา “เหลือไว้สองคนเฝ้าดูเธอ คนที่เหลือตามข้าออกไปหาด้านนอก”

จิ๋นมู่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความอึ้ง ในใจเต็มไปด้วยความกังวล ทำไมถึงหายไปล่ะ? จื่อเยนไปไหนกันแน่?

หรือว่า....เธอเห็นว่าตนเองหายไปเลยออกไปตามจริงๆ?

แต่ว่าร่างกายของเธอ ก็ไม่ได้ดีกว่า อีกทั้งยังบาดเจ็บสาหัสกว่า ทำไมถึงออกไปมั่วเนี่ย?

เธอมั่นใจความรู้สึกของคุณชายรองได้สำเร็จ อีกไม่นานเธอก็จะได้รู้ว่าคนที่เธอรักในใจนั้นก็รักเธอเช่นกัน เวลานี้เธอห้ามเป็นอะไรนะ

……