ตอนที่ 579 เกลียดชังรักและลาจาก (9)

พอเยนหลินและทุกคนตามมาถึง ก็เห็นคุณชายรองของพวกเขากอดผู้หญิงคนนึงแล้วร้องไห้ด้วยความเสียใจ ไม่สามารถควบคุมตนเองได้

และหญิงสาวในอ้อมเขานั้นลืมตาอยู่ แล้วจ้องมองเขา

เอ้ นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เย่นหลินเห็นเช่นนี้ เลยให้ทุกคนห้ามส่งเสียง ยืนดูอยู่ตรงนั้น

“จื่อเยน ฟ้ากำลังลงโทษข้าที่โลภมากใช่ไหม? ส่งเจ้ามาอยู่ข้างกายแล้วแท้ๆ แต่ข้ากลับไม่รักษาดีๆ ข้าเสียใจ ข้าเสียใจมาก ไม่ใช่เพราะความจำเสื่อม แต่ผิดเพราะมีใจให้เจ้าแล้วแต่กลับไม่ยอมรับ ข้าทำผิดต่อเจ้า”

“ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ข้าก็จะให้เจ้าเป็นภรรยาคนเดียวของข้า ตอนนี้ข้าจะพาเจ้ากลับไป จากนั้นพวกข้าแต่งงานกัน เจ้าว่าดีไหม?”

ใบหน้าที่แข็งทื่อของเย่นหลินเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย ดูท่าแล้ว ครั้งนี้ได้รับผลดีมาไม่น้อย

ในที่สุดจื่อเยนก็เอ่ยปากพูด น้ำเสียงอ่อนแอและแฝงไปด้วยความแปลกใจ

“สิ่งที่เจ้าพูดนั้น.....เป็นความจริงหรือ?”

แต่เชียนหลิงหลินก็ยังคงไม่เห็นความผิดปกติ ยิ่งกอดเธอแน่นมากขึ้น น้ำตาไหลไปเปียกที่คอของเธอหมด

“ใช่ ชาตินี้ ข้าไม่มีทางทำให้เจ้าเสียใจ”

“ได้ งั้นข้าตกลง!”

เวลานี้ ผู้คนตำหนักจิ๊วซาที่ยืนดูอยู่รอบๆต่างตบมือกันใหญ่

“ยินดีด้วยครับคุณชายรอง!”

“ในที่สุดคุณชายรองก็ฝันเป็นจริงสักที!”

อะไรนะ? เชียนหลิงหลินได้สติ รีบเงยหน้าขึ้นมามองพวกเขา

เห็นสีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจ ก็เริ่มสงสัย

แล้วหันไปมองจื่อเยน ถึงพบว่าเธอกำลังมองตนเองอยู่ เลยพึ่งนึกได้ว่าเมื่อกี้ตอนที่ตนพูดอยู่นั้น เธอตอบเขาจริง

เพียงแต่ว่าเขาคิดว่าเธอจากไปแล้ว เสียใจที่สุด เลยไม่รู้สึกเท่านั้นเอง

“จื่อเยน เจ้า..........” เขามองเธอด้วยความดีใจและความไม่แน่ใจ รู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูก

“ร้องไห้ได้น่าเกลียดมาก ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าการพบเจ้าอีกครั้ง กลับเป็นสภาพเช่นนี้ คุณชายรองที่สูงสง่างดงามคนนั้น เคยเละเทะเช่นนี้ที่ไหนกัน? หากพวกหญิงสาวที่ชอบเจ้ามาเห็นเข้า อาจจะไม่ชอบเจ้าขนาดนั้นแล้วก็เป็นไปได้”

จื่อเยนมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน ตอนแรกในใจของเธอก็เกลียดแค้นเล็กน้อย ไม่งั้นก็คงไม่ยอมสูญเสียมากมายเช่นนี้ แต่พอเห็นน้ำตาของเขา เขาร้องไห้เพราะเธอ เธอก็รู้สึกว่าทุกอย่างล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป

เขากำมือของเธอแน่น แล้ววางไว้ที่หน้าอกของตนเอง

“ข้าไม่สนใจ ขอแค่เจ้ากลับมา ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรสำคัญแล้ว”

จื่อเยนจ้องมองเขา ในแววตามีรอยยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆหลับตาลง

“จื่อเยน จื่อเยน!” เชียนหลิงหลินเห็นเธอไม่ขยับใดๆ ตกใจจนตาค้าง พยายามตะโกนเรียกชื่อของเธอ

เย่นหลิงรีบเดินเข้าไปดูสถานการณ์ แล้วพูด “คุณชายรองไม่ต้องเป็นห่วงครับ แม่นางจื่อเยนคงจะเหนื่อยมาก แค่สลบไปชั่วคราว ตอนนี้พวกข้าต้องรีบกลับตำหนักจิ๊วซา ให้จู่หซื่อชู่รีบรักษา เธอก็คงไม่เป็นไรมากครับ”

เชียนหลิงหลินถึงค่อยๆสงบ รีบอุ้มเธอขึ้นมา ไม่ให้ใครอุ้มแทน

มีคนปล่อยสัญญาณ คนที่เฝ้าจิ๋นมู่อยู่ในถ้ำรีบกลับมา จากนั้นทุกคนก็กลับตำหนักจิ๊วซาไปด้วยความเร็ว

……

พวกจางยวี่โหร่ว ต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยอยู่ในบ้าน

ถึงเธอจะไม่ได้ทำอะไรเลย แค่รอเฉยๆ แต่ความตั้งใจที่เธอมีนั้นไม่น้อยไปกว่าคนที่ไปตามหาด้านนอกเลย

ความคิดเห็น