ตอนที่ 580 เกลียดชังรักและลาจาก (10)

ตอนที่ 580 เกลียดชังรักและลาจาก (10)

ในที่สุด ประตูไม้ไผ่ก็ถูกเปิดออก มีคนชุดสีม่วงเดินออกมา เป็นชายหนุ่มที่ใส่หน้ากากสีเงินครึ่งหน้าออกมา

บุคลิกของเขาสง่าสุภาพและสะอาด เผยให้เห็นใบหน้าอีกครึ่งสีขาวเนียนราวกับเซรามิค สวยและรูปงามอย่างบอกไม่ถูก

พอเห็นพวกคนที่รออยู่ด้านนอก สายตาของเขาก็ค้างเล็กน้อย แล้วรีบเดินมาทางเชียนแย่ซิ้วและเชียนหลิงหลิน ยกมือขึ้นมาทำความเคารพ

“หชู่ถัน ตอนนี้จื่อเยนเป็นอย่างไรบ้าง?” เชียนหลิงหลินถามด้วยความรีบร้อน

“ไม่เป็นอะไรมากครับ ทานยาไปแล้ว พักผ่อนดีๆก็จะดีขึ้น เพียงแต่ว่ากำลังภายในนั้นได้พังไปแล้ว หลังจากนี้จะไม่สามารถฝึกกำลังได้อีก กลับไปแล้วคอยดูแลเธอดีๆแล้วกัน” เขารู้ว่าจื่อเยนนั้นมีความหมายต่อเชียนหลิงหลินมากแค่ไหน เพราะงั้นหชู่ถันเลยรีบตอบด้วยความเร็ว

“อืม ข้ารู้แล้ว!” เชียนหลิงหลินรีบพุ่งเข้าไป

สำหรับเข้าแล้ว ไม่ว่าจื่อเยนจะกลายเป็นยังไง เขาก็ไม่สนใจ

ถึงในอนาคตเธอจะต้องนอนอยู่บนเตียงอย่างเดียว เขาก็จะอยู่เคียงข้างเธอ ดูแลเธอทั้งชีวิต

ในเมื่อจื่อเยนไม่เป็นไร งั้นจิ๋นมู่.....ก็คงไม่มีปัญหาอะไรด้วยสินะ?

ฝีมือการรักษาของจู๋หซื่อนั้นเก่งมาก เขาก็คงจะรักษาจื่อเยนได้ด้วยสิ?

จิ๋นเซ่อหลบอยู่ด้านหลัง ทั้งรู้สึกแปลกใจและกระวนกระวาย

แต่เธอเป็นเพียงบ่าว จะสามารถเข้าไปถามอย่างคุณชายรองได้อย่างไร?

จางยวี่โหร่วเห็นสายตาที่เป็นห่วงของจิ๋นเซ่อตั้งแต่แรกแล้ว เลยสอบถามแทนเธอ

เมื่อครู่ตอนรออยู่ด้านนอก เธอเองก็ได้ยินเย่นหลินรายงานแล้ว บอกว่าครั้งนี้ที่สามารถหาจื่อเยนเจอนั้น เป็นเพราะความดีความชอบของจิ๋นมู่ล้วนๆเลย

เธออาจจะรู้สึกถึงความผิดของตนเอง เลยทำความดีเพื่อแก้ตัว จางยวี่โหร่วเลยมองเธอใหม่

คนเราไม่ใช่เทพเซียน ใครจะไม่เคยมีความผิดล่ะ?

หากจิ๋นมู่รู้สึกผิดจากใจจริง เธอก็ย่อมสามารถให้โอกาสเธอใหม่เพื่อแก้ตัวได้

“จิ๋นมู่ล่ะ เธอเป็นอย่างไรบ้าง?”

หชู่ถันขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอาการของนางไม่ค่อยดีนัก

ใจของจิ๋นเซ่อตรึง เพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานานเช่นนี้ เธอกลัวว่าจะได้ยินคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน

“อาการสาหัสมาก หัวไหล่ หลัง ล้วนเต็มไปด้วยรอยที่โดนสัตว์ร้ายทำร้าย เป็นเพราะรักษาไม่ทันเวลา แผลเลยอักเสบมีหนอง เมื่อครู่ตอนอยู่ด้านใน ข้าขูดพวกเนื้อที่เน่าออกหมดทีละนิดๆ แล้วใส่ยาให้ใหม่ หลังจากนี้ถึงจะหายดี ก็คงยากที่จะสามารถจับเชือกได้อีกครั้ง”

ทุกคนต่างก็รู้ สิ่งที่จิ๋นมู่ภูมิใจที่สุดก็คือวิชาเชือกของเธอ ในตำหนักจิ๊วซา ทุกคนล้วนมีฝีมือของตนเองเพื่ออยู่รอด

หากหลังจากนี้เธอไม่สามารถถือเชือกได้อีก บางทีอาจจะไม่สามารถอยู่ในตำหนักจิ๊วซาได้อีกต่อไป

จางยวี่โหร่วเงียบเล็กน้อย จากนั้นก็พูด “ดูแลเธอดีๆ หากเป็นไปได้ ก็พยายามทำให้เธอหายเร็วๆ”

ไม่ว่ายังไง จิ๋นมู่ก็มาตำหนักจิ๊วซานานหลายปี ก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา และจื่อเยนก็โดนช่วยกลับมาอย่างปลอดภัย ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องถึงขั้นฆ่าเธอ

และจิ๋นมู่ก็บาดเจ็บสาหัสมาก ก็ถือว่าเป็นการลงโทษแล้วกัน

นอกจากนี้แล้ว เธอยังอนุญาตให้จิ๋นเซ่อดูแลเธออยู่ตรงนี้ ก็เป็นบุญวาสนาเลยจริงๆ

……

เชียนหลิงหลินอุ้มผู้หญิงคนนึงออกมา โผล่ในสายตาของทุกคน

เขาระมัดระวังมาก ราวกับว่าสิ่งที่กอดไว้ในอ้อมนั้นไม่ใช่คน แต่เป็นสมบัติล้ำค่า