ตอนที่ 581 ย่อมไม่ทำให้ความคิดถึงของเจ้านั้นสูญเปล่า (1)

ในตอนที่จื่อเยนตื่นมา ก็พบว่าตนเองอยู่ในห้องที่ดูคุ้นตา

ครั้งแรกที่นางก้าวเข้าห้องนี้ เข้าใจผิดคิดว่าเป็นห้องรับแขกที่ฮูหยินเตรียมให้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเป็นห้องนอนของเขา

อยู่ที่นี่ ความทรงจำของนางไม่ค่อยดีนัก และทั้งยังได้รับการดูถูกและเยาะเย้ยจากเขา ถึงขั้นโดนเขาเห็นเป็นสาวใช้ที่ใช้อุ่นเตียง

แต่สุดท้ายแล้ว นางก็ยังคงรู้สึกว่าหวานมาก ครั้งแรกที่สามารถอยู่ใกล้ชิดเขาเช่นนั้น นางรู้สึกว่า เขาเองก็คงจะมีความรู้สึกที่ดีต่อนางอยู่บ้าง

วันที่สอง เขากลับหายตัวไป ไม่เหลือไว้แม้แต่ประโยคเดียว จนถึงนัดกันสามวัน เขาเองก็ยังคงไม่กลับมา

ประมุขและฮูหยินช่วยนางยื้อเวลาเต็มที่แล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงไม่ปรากฏตัว

ความรู้สึกแบบนั้น ไม่สามารถพูดออกมาได้ วินาทีนั้น ใจของนางตายราวกับเถ้าถ่าน

เพราะเช่นนั้น นางเลยเลือกที่จะทำลายวรยุทธของตนเอง แล้วออกจากตำหนักจิ๊วซา ออกจากที่ตรงนี้ที่ทำให้นางสิ้นหวัง

แต่ว่า.....หลังจากนั้นล่ะ?

เหมือนนางจะได้ยินมีคนตะโกนอยู่ข้างหูว่า เขาชอบนาง เขาอยากแต่งงานกับนาง อยู่กับนางตลอดไป ไม่จากกันไปไหน อันนี้ก็คือภาพจินตนาการด้วยหรือ?

นางหลับตา จากนั้นก็ลืมตาใหม่ หลังจากที่ทำซ้ำหลายรอบแล้ว ภาพที่อยู่ตรงหน้าก็ค่อยๆชัดขึ้นมา

นางใช้แรงขยับเล็กน้อย ทั้งร่างกายไม่มีตรงไหนเลยที่ไม่รู้สึกเจ็บ

และมือของนางนั้น เหมือนโดนคนกุมไว้

หันหน้าไปมอง เห็นมือที่ได้รูป เรียวยาวและใหญ่กำลังกุมมือของนางไว้แน่น

และเจ้าของของมือนั้น ก็เหมือนจะเหนื่อยล้าเกินไป ตอนนี้เลยนอนหลับไปข้างเตียง

จื่อเยนจ้องมองใบหน้าที่งดงามที่อยู่แค่เอื้อมนี้ และตอนแรกที่นางชอบเขานั้นไม่ใช่เพราะใบหน้านี้

นางยังคงจำได้ครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน ความรู้สึกแรกที่เขามีต่อนางนั้น ช่างผอมและซีดมาก ราวกับว่าสามารถถูกลมพัดจนล้มลงได้ ไม่ได้สูงใหญ่และรูปงามเหมือนตอนนี้

นางแค่รู้สึกว่า ดวงตาที่สวยราวกับดวงตาของเขาคู่นั้น ทำไมถึงมืดมนขนาดนั้น ราวกับว่าดวงดาวที่โดนเมฆบดบังความสว่าง ทำให้นางอยากจะปกป้องเขา กำจัดความหมองของเขาออก ให้มีแสงสว่างอีกครั้ง

หลังจากที่จากกัน ถึงนางจะไม่รู้ว่าหลายปีนี้เข้าไปเจอกับอะไรมา แต่กลับเป็นห่วงเขาตลอดเลย

พอพบกันอีกครั้ง เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เปลี่ยนจนนางเองก็แทบจะดูไม่ออก

แต่ว่าดวงตาคู่นั้น ทำให้นางดูออกตั้งแต่แว๊บแรก ว่าเขาก็คือคนที่นางตามหา

ตอนนี้เขากลายเป็นคนเก่งกาจเช่นนี้ ไม่ต้องการให้นางปกป้องแล้ว

……

เมื่อครู่ตอนที่นางตื่น จากการกระทำเล็กๆน้อยๆของนางนั้น เชี่ยนหลิงหลินก็เริ่มรู้ตัว จากนั้นก็รีบลืมตา

นางเห็นว่าจื่อเยนตื่นแล้ว ในใจกระวนกระวายมาก

“ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง มีที่ไหนไม่สบายไหม ต้องพูดออกมานะ”

จื่อเยนค้างเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหัวเบาๆ

“ข้า......อยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เสียงของนางมีความแหบและอ่อนแอ ทำให้เชียนหลิงหลินยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น เขามีความรับผิดกับเรื่องนี้โดยตรงเลย

เพราะว่า นี่คือบ้านของพวกข้า! ข้าบอกเจ้าแล้วไง หลังจากกลับมาแล้วพวกข้าแต่งงานกัน ข้าจะดูแลเจ้าทั้งชีวิต และเจ้าก็ตกลงแต่งงานกับข้าแล้ว

อะไรนะ? นางตกลงด้วยหรือ?

ความคิดเห็น