ตอนที่ 582 ย่อมไม่ทำให้ความคิดถึงของเจ้านั้นสูญเปล่า (2)

ตอนที่ 582 ย่อมไม่ทำให้ความคิดถึงของเจ้านั้นสูญเปล่า (2)

ในที่สุดนางก็หันกลับมา มองเขาทั้งน้ำตา แล้วบอกความยากลำบากในใจของตนเอง

“ในใจของเจ้า ข้าเป็นอะไรกัน เป็นสิ่งของที่มีหรือไม่มีก็ได้หรือ? เจ้าสามารถลืมข้าได้ แต่ทำไมตอนที่ข้าตามหาเจ้าเจออย่างยากลำบากกลับทำเย็นชาใส่ข้าเช่นนั้น เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร? ข้ายังทำอะไรได้อีก?”

สำหรับการพูดความในใจของนาง เชียนหลิงหลินรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าที่งดงามของเขานั้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ขอโทษ ข้าไม่ดีเอง ที่ทำให้เจ้าเสียใจ แต่ว่า เรื่องทั้งหมดนี้ข้าสามารถอธิบายได้นะ ตอนนั้นที่ข้าไป ไม่ได้ไปเพราะหนีเจ้า แต่ข้าพยายามไปเพื่อที่จะลื้อฟื้นความทรงจำนั้น และในที่สุด ข้าก็จำได้ แต่เป็นเพราะปวดหัวเกินไป เลยเป็นลมไปเสียก่อน พอข้าตื่นมา ก็รีบกลับตำหนักจิ๊วซาด้วยความบ้าคลั่ง แต่กลับได้ยินมาว่าเจ้าไปแล้ว เจ้าเชื่อข้าสิ ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

จื่อเยนมองเขาด้วยความอึ้ง เพราะเช่นนั้น....เหตุผลที่เขาจากไป ไม่ใช่เพราะอยากหนีนางหรือ?

หากไม่ใช่เขาพูดกับนางด้วยตนเอง นางต้องไม่เชื่อแน่เลย ในสายตาของเขาบอกกับนาง ประโยคที่เขาพูดอยู่ตอนนี้นั้นมันแน่วแน่และจริงจังมาก

เอาเถอะ ตอนนี้การเข้าใจผิดทุกอย่างนั้นก็เข้าใจกันแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อนางเลย

ทุดสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน

แต่ในใจของนางนั้น ก็ยังคงปล่อยวางไม่ได้ ยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ก่อนหน้านี้นางอาจจะโกรธในใจ อยากจะโทษเขา แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย

เงียบอยู่สักพัก นางก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา เสียงของนางสั่นเล็กน้อย

“งั้นตอนนี้? ในเมื่อเจ้าจำทุกอย่างได้แล้ว คิดจะเอายังไงต่อ?”

ในเมื่อเขาสามารถลืมนางได้ แล้วผ่านไปนานหลายปี นางเลยไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังเหลืออะไรอยู่

หรือว่า เขาทำเพื่อสัญญาของเขา หรืออาจเพราะความรู้สึกผิดก็เป็นไปได้

“อะไรคือเอาอย่างไรต่อ ก็ต้องแต่งงานกับเจ้าสิ! เจ้าเป็นหญิงสาวที่ข้ามั่นใจแล้ว เจ้าคิดว่าข้าจะให้คำมั่นสัญญากับใครก็ได้อย่างงั้นหรือ?” เขาลูบที่เส้นผมของนาง แววตามีความเอ็นดู

ขนตาของนางสั่นเล็กน้อย เขายังพูดชัดเจนไม่พอ นางเองก็ไม่กล้าคิดอะไรเยอะ ไม่เช่นนั้น เดี่ยวจะกลายเป็นว่านางคิดไปเองคนเดียวอีกแล้ว

เป็นเพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ นางฝันเรื่องสวยๆเช่นนี้มามากแล้ว หลังจากที่ตื่นจากความฝัน ก็เหลือเพียงความเหงา

“จื่อเยน เจ้าฟังนะ ข้าชอบเจ้าจากใจจริง ตอนนั้นตอนที่ข้าพบกับอันตรายนั้น ตอนที่ข้าสิ้นหวังกับชีวิตนั้น เป็นเจ้าที่ส่องแสงสว่างให้กับชีวิตของข้า ให้ข้ามีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่อ ถึงเรื่องนี้จะหายไปจากความทรงจำของข้า แต่ในใจลึกๆของข้านั้นมักมีเสียงกระตุ้นข้าตลอดเวลา ว่าต้องมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็ง หลายปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยเจอหญิงสาวคนไหนที่ข้าชอบเลย และไม่เคยอ่อนไหวกับใคร แต่พอเจ้าปรากฏตัว หัวใจของข้านั้นเปลี่ยนไปหมด นอกจากเจ้าแล้ว ไม่มีใครเคยทำให้ข้ารู้สึกเช่นนี้ เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?”

น้ำตาของจื่อเยนไหลออกมา นางรอมานานเช่นนี้ ในที่สุดก็ได้การตอบรับจากเขา

“เพราะเช่นนั้น รับปากข้า รอให้เจ้าหายดีแล้ว พวกข้าก็แต่งงานกัน แล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป ดีไหม?” คำสัญญาที่มาสายนี้ ทำให้นางรอนานเหลือเกิน

ตอนนี้นางมีสติ และได้ยินเขาขอแต่งงาน เวลานี้ สีหน้าของนางมีความรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

“แต่ว่า ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนไร้ความสามารถไปแล้ว ไม่คู่ควรกับเจ้า”

นางพึ่งพูดประโยคนี้ออกมา ก็โดนเชียนหลิงหลินดึงไปกอดไว้ในอ้อมแล้ว