ตอนที่ 583 ย่อมไม่ทำให้ความคิดถึงของเจ้านั้นสูญเปล่า (3)

หลังจากที่จื่อเยนกลับมา คนที่ดีใจที่สุดก็ย่อมเป็นจางยวี่โหร่ว

นี่ไง นางกำลังเริ่มจะจัดเตรียมงามแต่งให้พวกเขาอยู่

จื่อเยนรอหลินเอ่อมานานหลายปี ในที่สุดพวกเขาก็ลงเอยกัน เรื่องนี้ทำให้คนรู้สึกดีในใจ นางที่เป็นพี่สะใภ้ก็ต้องช่วยพวกเขาจัดงานแต่ง จัดให้ใหญ่โต ต้องใช้เกี้ยวใหญ่ไปยกนางกลับมา

นางกำลังเพลินๆอยู่เลย แต่สองคนนั้นกลับไม่รีบเลยสักนิด

ได้ข่าวว่าจื่อเยนยังไม่คิดจะแต่งงานกับหลินเอ่อ นางก็สงสัยมาก ไม่สามารถเข้าใจได้

ไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม? นางรอหลินเอ่อมานานหลายปีไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ในที่สุดก็ลงเอยกัน แล้วทำไมนางถึงลังเลล่ะ ตอนแรกคิดว่าพวกเขาจะรอไม่ได้ แต่ดูท่าทีแล้ว นางน่าจะคิดมากไปหน่อย

เป็นเพราะว่าไม่เข้าใจ เลยตั้งใจไปพูดคุยกับจื่อเยน หลังจากที่รู้ความคิดเห็นของนางแล้ว เลยยืนอยู่ข้างนางอย่างแน่วแน่

อย่าโทษนางเลยที่ไม่แน่วแน่ ก็พูดไม่ผิดนี่นา นางเริ่มจะสงสารจื่อเยนแล้ว！

จื่อเยนเจอความลำบากมามากมายเช่นนี้ ก็เป็นเพราะหลินเอ่อ ตอนนี้ก็ถึงเวลาให้เขาได้ลองรู้สึกบ้างว่าคอยตามคนอื่นนั้นเป็นอย่างไร ไม่เช่นนั้นเขาจะคู่ควรกับการที่จื่อเยนรอมานานหลายปีได้อย่างไร?

หรือว่า ให้พวกเขาทั้งสองปรับจูนกันไปก่อนละกัน

ยังไงคนก็อยู่ตรงนี้ทั้งคน การแต่งงานก็เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว ไม่ต้องรีบหรอก

……

ในที่สุดนางก็ว่างและอารมณ์ดี จางยวี่โหร่วเลยพาหันเอ่อออกไปเล่นด้านนอก

การไม่มีอะไรกวนใจและสามารถได้พักผ่อนเต็มนี้เช่นนี้ช่างดีจริงๆ！

ปูผ้าบางๆไว้บนหญ้า สามารถเห็นคนสองคนผู้ใหญ่กับเด็กกำลังเล่นกันอยู่

“หันเอ่อ เด็กดี มาหาแม่เร็ว”

จางยวี่โหร่วตบมือเบาๆ แล้วพูดกับเด็กตัวเล็กๆ นั้นด้วยรอยยิ้ม

หันเอ่อพึ่งจะหัดเดิน เดินได้ไม่ค่อยคล่องนัก เลยต้องการให้คนพยุง

แต่ยังไงเขาก็ต้องย่อมที่จะฝึกเดินด้วยตนเอง！

หันเอ่อเดินด้วยขาสั้นๆ เดินไปสองก้าว ยืนไม่นิ่ง แล้วล้มลงพื้น

กำลังจะร้องไห้ แต่จางยวี่โหร่วกลับใช้สายตาที่อ่อนโยนมองเขาแล้วพูด “หันเอ่อเข้มแข็งที่สุดเลยถูกไหม ในใจของแม่แล้ว หันเอ่อเก่งที่สุดเลย แค่เจ้าพยายาม ก็ไม่มีอะไรที่เจ้าทำไม่ได้”

น้ำตาคลอเบ้าตา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไหลออกมา

เขาลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินทีละก้าว ไปทางจางยวี่โหร่ว ถึงจะช้ามากแต่มั่นคงมาก

ระหว่างนั้นก็มีล้มบ้าง แต่เขาก็ลุกขึ้นด้วยความเข้มแข็ง ในที่สุดก็เดินเข้ามาในอ้อมกอดของจางยวี่โหร่ว

“คุณชายเล็กเก่งมากเลยค่ะ！” หงยวนและเสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้างๆตบมือด้วยความดีใจ

จางยวี่โหร่วที่เป็นแม่นี้ ก็ย่อมดีใจไม่น้อย หากท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่และพี่สะใภ้รู้ว่าหันเอ่อสามารถเดินได้แล้ว ต้องดีใจมากแน่ๆเลย

แล้วก็ยังมีหลิงจือ พอพูดแล้ว ก็ไม่ได้เจอนางมานานมากแล้ว

สองสามเดือนก่อน รู้ว่านางได้ลูกสาว นางไปเยี่ยมมา และทั้งสองก็คุยกันอย่างมีความสุข บอกว่าหากเด็กๆโตแล้ว จะให้แต่งงานกัน

พี่น้องทั้งคู่ต่างก็แต่งงานกันแล้ว มีครอบครัว และมีลูก โอกาสที่จะได้เจอก็ยิ่งน้อย แต่ใจของพวกนางนั้นยังคงอยู่ด้วยกันเรื่อยมา

พอพูดขึ้นมา ก็คงถึงเวลาที่ต้องกลับไปเยี่ยมแล้วล่ะ

……