ตอนที่ 584 ย่อมไม่ทำให้ความคิดถึงของเจ้านั้นสูญเปล่า (4)

ความเร็วในการทำงานของเชียนแย่ซิ้วนั้น เกินคาดมาโดยตลอด

นางไม่ต้องทำอะไรใดๆ เขาก็สามารถจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดีได้

หลังจากนี้ไม่กี่วัน ในที่สุดพวกเขาก็ถึงแคว้นหนานชู่ กลับมาถึงบ้านที่คุ้นเคยที่จากไปนาน

เดินเข้าไปในบ้านพัก จางยวี่โหร่วมองดูทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่ ในใจเบิกบานมาก

ที่นี่ มีความทรงจำของพวกเขามากมายนัก

พวกเขาจัดงานแต่งกันที่นี่ เขาใช้เกี้ยวใหญ่ยกนางจากตำหนักไท่ซือเข้ามาในบ้าน

และยังมีช่วงเวลาที่นางท้อง ตอนนั้นนางยังไม่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของเขา แต่เขาอยู่ข้างกายนางนั้น ทำให้นางรู้สึกถึงความสุขและความสงบที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ถึงหลังๆจะได้เจอกับอุปสรรคมากมาย แต่สุดท้ายก็คลอดหันเอ่ออย่างปลอดภัย

สำหรับเชียนแย่ซิ้วแล้ว ถือว่าโชคดีในความโชคร้าย เขาหาน้องแฝดของตนเองที่หายไปยี่สิบปีเจอ ไม่มีใครต้องสูญเสียอะไร

……

ก่อนหน้านี้ที่หันเอ่ออยู่ที่นี่ ตอนยังเป็นแค่เด็กทารก แต่ดูเหมือนเขาจะจำที่นี่ได้ กลับมาถึงก็ให้เสี่ยวเฟิงไปเล่นกับนางเลย จางยวี่โหร่วเลยตามใจให้พวนางไปเล่นกัน

ในเมื่อกลับมาแล้ว สิ่งที่ต้องทำนั้นก็ย่อมมีงมากขึ้น

อันดับแรก ก็คือกลับไปตำหนักจาง ไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่และพี่สะใภ้

จากนั้นก็ให้คนส่งจดหมายไปในวังหลวง หลิงจือได้รับข่าวแล้วก็รีบมาพบนางเลย

ไม่เพียงแต่นางมา ยังพาเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่น่ารักมาด้วย

นี่ก็คือลูกของนางกับเป่ยจื่อหัว มีชื่อว่าหนานเชี้ยง

ตอนที่หันเอ่อพบหนานเชี้ยง ก็ลืมตาโตด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่ากำลังสื่อว่ามีเด็กที่น่ารักกว่าเขาคนนี้โผล่มาจากไหน

พอนางโผล่มา ท่านแม่และท่านน้าหลิงจือก็ให้ความสนใจแต่นาง ไม่เล่นกับตนเองเลย

เหอะ ตนเองน่ารักที่สุดนะ จะโดนแย่งความรักจากเจ้าตัวเล็กนี้ได้อย่างไร?

เขาก้าวเล็กๆไปทางเปล จากนั้นก็ยื่นมือเล็กๆเข้าไป

หลิงจือยิ้มแล้วพูด “หันเอ่อก็อยากอุ้มน้องหรือ? ตอนนี้เจ้ายังเด็กเกินไป รอให้เจ้าโตแล้วถึงจะอุ้มไหวนะ”

เหอะ เขาไม่ได้อยากอุ้มนางสักหน่อย

หนานเชี้ยงอยู่ในเปล มองคนที่ดูแล้วน่ารักมากจ้องตนเองอยู่ นางจ้องเขา แล้วยิ้มให้กับมือเล็กๆที่เขายื่นเข้าไปให้

แต่ว่าเวลานี้ เขากลับอยากยื่นมือไปหยิกแก้มของนาง

ความแรงของเด็กนั้นจะมากแค่ไหนกัน แต่หนานเชี้ยงอึ้งสักพัก แล้วร้องไห้ออกมา

แงง พี่ชายเล็กคนนี้ช่างไม่ใจดีเลย ทำไมถึงหยิกแก้มชมพูเล็กๆของนางเนี่ย

ตอนแรกจางยวี่โหร่วกำลังคุยกับหลิงจืออยู่ และไม่ได้สังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของเชี้ยงเอ่อ เลยรีบหันกลับไปดู เลยเห็นภาพเป็นเช่นนี้

หลิงจือรีบไปขยับเปลเบาๆ และจางยวี่โหร่วเองก็อุ้มหันเอ่อขึ้นมา แล้วยื่นมือไปตบที่ก้นเล็กๆของเขา

“นี่เป็นน้องสาวเจ้านะ เจ้าจะไปหยิกนางได้อย่างไรกัน?”

แงแง ท่านแม่เป็นคนใจร้าย มีน้องสาวก็ไม่รักข้าแล้ว หันเอ่อเองก็ร้องไห้ด้วย และร้องดังกว่า

ทางนี้ หนานเชี้ยงเองก็ร้องดังมาก ทันใดนั้นทั้งห้องนี้ก็เสียงดังไปหมด

เชียนจื่อหันจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหนานเชี้ยง สายตามีความสงสัยเล็กน้อย

เขารู้สึกว่า สีหน้าที่เด็กเล็กๆคนนี้ร้องไห้นั้น ช่างน่ารัก ทำให้เขาอยากแกล้งนางต่อ ให้นางร้องไห้ดังมากขึ้น

ความคิดเห็น