ตอนที่ 585 กาลเวลาทะลุใจ (1)

ตอนที่ 585 กาลเวลาทะลุใจ (1)

ในโรงแรมที่เต็มไปด้วยผู้คน มีหญิงหนึ่งชายหนึ่งเดินเข้ามา

หญิงสาวใส่ชุดสีฟ้า ร่างกายสูงผอม หน้าตางดงามมาก

พอนางปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อย

ในหมู่บ้านเล็กๆเช่นนี้กลับมีหญิงสาวที่สวยและแปลกหน้าเช่นนี้ เป็นเรื่องที่แปลกนัก

ข้างหลังนาง มีชายชุดสีแดงเดินตามมา ผ้าสีดำปกปิดทั้งศีรษะของเขา ทำให้ไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้

ที่สามารถดูออกว่าเขาเป็นผู้ชายนั้น ก็เพราะร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา

ทันใดนั้น ก็มีลมอ่อนพัดผ่าน ทำให้ผ้าปลิวเล็กน้อย

แขกในร้านที่ทานข้าวอยู่คนนึงเห็นโดยไม่ได้ตั้งใจ ภายใต้ผ้านั้นมีใบหน้าด้านข้างที่ดูงดงามมาก และดวงตาที่สวยมาก ทำให้เขาอึ้งจนปล่อยตะเกียบในมือออก ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

พอเห็นพวกเขาเข้ามาทางประตู พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับโดยเร็ว

“ลูกค้าเชิญด้านในเลยครับ ไม่ทราบว่ามาทานข้าวหรือพักห้องครับ?”

“ต้องการห้องนอนชั้นดีสองห้อง แล้วอาหารที่ดีที่สุดในร้านแล้วส่งไปในห้อง” หญิงสาวหยิบเงินออกมาจากอ้อมแล้ววางไว้ที่โต๊ะ

พอเห็นเงิน พนักงานก็ยิ้มหน้าบาน แล้วรีบเก็บเงิน จากนั้นก็เดินไปนำทาง

“เชิญด้านนี้ครับ”

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นไปบนห้องแล้ว ก็หายไปในสายตาของผู้คนเลย

และแขกที่เคยพบหน้าพวกเขานั้นยังคงทานอาหารปกติ เพียงแต่ว่าจิตใจไม่สามารถสงบได้อีกต่อไป

คนส่วนมาก ล้วนมองใบหน้าของหญิงสาว และมีบางคนที่ใจไม่ซื่อนั้น เริ่มคิดเรื่องที่ไม่ดี

ตอนแรกคิดว่าพวกเขาคือสามีภรรยากัน แต่ในเมื่อเปิดห้องสองห้อง ก็แสดงว่าไม่ใช่ความสัมพันธ์เช่นนั้น เลยสะดวกแก่การลงมือมาก

และเมื่อครู่ที่เห็นใบหน้าด้านข้างตอนโดนลมพัดผ้าออกนั้น เห็นดวงตาที่งดงามนั้น ในแววตาของเขามีแสงสว่างที่แปลกๆ

เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงด้านชอบผู้ชายมาก และยังโรคจิตถึงขั้นเลี้ยงผู้ชายไว้ในบ้านอีกด้วย

แต่ว่าผู้ชายเมื่อครู่นี้......

เพียงแค่ดวงตาคู่เดียว ก็สามารถทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง หากสามารถสยบผู้ชายงดงามคนนี้ได้....

พอนึกถึงตรงนี้ ร่างกายของเขาก็เริ่มมีความรู้สึก ในใจมีความต้องการขึ้นมา เขาต้องได้เขา

……

พอถึงบนห้อง หญิงสาวไม่ได้ไปห้องของตนเอง แต่กลับไปห้องของชายหนุ่มชุดแดง สักพักพวกเขาก็จะทานอาหารด้วยกัน

เย่นอิ่งเห็นรอบๆไม่มีใคร แต่เขาก็ไม่ยอมดึงผ้าออก ในใจรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

“ถึงเวลาที่ควรจะเปลี่ยนยาแล้ว ข้ามาทำแผลให้เจ้านะ”

“หน้าที่” นี้ นางทำมาจะหนึ่งปีแล้ว ก็ชินแล้ว

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับใดๆ

เย่นอิ่งเองก็ชินกับเขาที่เป็นเช่นนี้ เดินเข้าไปเอง แล้วถอดผ้าของเขาออก

หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขาเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้ามาก

ก่อนหน้านี้ตอนที่ทำงานอยู่ตำหนักจิ๊วซาด้วยกัน เขายิ้มและร่าเริงตลอดเวลา แต่หลังจากนั้น นางก็ไม่เห็นรอยยิ้มของเขาอีกเลย

แต่คนนี้ กลับทำให้นางรู้สึกถึงความใกล้ชิดอย่างบอกไม่ถูก

เขาในตอนนี้ และเขาที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ถึงเป็นคนที่นางรู้สึกสนิทที่สุด

หยิบยาออกมาจากกระเป๋า แล้วใส่เข้าไปในน้ำคนให้เข้ากัน ทำให้เป็นของเหลว จากนั้นก็ค่อยๆทาไปที่แก้มของเขา