ตอนที่ 586 กาลเวลาทะลุใจ (2)

ตอนที่ 586 กาลเวลาทะลุใจ (2)

นางรีบลืมตา แล้วใส่เสื้อด้วยความเร็ว หยิบมีดสั้นออกมาจากข้างเตียง อยากจะแอบไปดูที่ประตูว่าเกิดอะไรขึ้น

เวลานี้ กลับได้กลิ่นหอมแทงจมูก

แย่แล้ว เป็นยาสลบ

พอนางรู้ตัวก็ช้าเกินไปแล้ว ยังไม่ทันได้ตะโกน ก็สลบไปเลย ล้มลงกับพื้น

ประตูถูกเปิดออกโดยไม่มีเสียง มีคนชุดดำปิดหน้าเดินเข้ามาสองคน

พวกเขาแบกหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วหนีออกไปทางประตู

……

และหวงเย่ที่อยู่อีกห้องนั้น ก็เกิดเรื่องผิดปกติเช่นกัน

เพราะเขาได้ยินเสียงประตูของตนเองถูกหมุนไปมา

เวลาดึกเช่นนี้ คนที่ลอบเข้ามาเช่นนี้ไม่มีทางเป็นคนดีอะไรหรอก?

เหอะ.... เป็นการทำอะไรที่ง่ายมาก น่าขำนัก！

เขารีบคลุมผ้าที่ศีรษะ แล้วขาทั้งสองข้าชิดกัน ลุกขึ้นมานั่งโดยไม่ขยับใดๆ

คนข้างนอกนั้น เปิดประตูได้สำเร็จ เลยเดินเข้ามาเบาๆ

มองหน้าตาของเขาแล้ว ดูคุ้นหน้าเล็กน้อย เป็นแขกที่เจอกันตอนกลางวันนี่เอง

คนนั้นดูไปที่บนเตียง จินตนาการว่าคนที่เขาคิดถึงนั้นนอนอยู่ตรงนั้นแล้ว

พอคิดอยู่สักพัก เขาก็ต้องสยบข้างล่างของตนเองแน่นอน เขาเลยตื้นตันจนไม่เป็นตนเอง

คืนนี้ เขามาที่นี่เพื่อชายหนุ่มงดงามคนนี้เลย

เดินมาถึงข้างเตียงอย่างเบาๆ แล้วค่อยๆยื่นมือออกไป กำลังจะดึงผ้าห่มออก

ไฟในห้องสว่างน้อยมาก มีเพียงแสงจันทร์เล็กน้อยที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

แต่เขายังไม่ทันเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไฟในห้องกลับสว่างขึ้นมา

คนนั้นยังไม่ทันได้เตรียมใจ ไฟที่สว่างกระทันหันนั้นทำให้เขาไม่สามารถลืมตาได้

เขาเลยใช้มือมาบังที่ตา พอชินกับแสงไฟ ก็ตกใจมากที่ผ้าห่มแยกออกจากกันเป็นสองชิ้น แล้วชายชุดสีแดงก็นั่งอยู่ตรงนั้น

ภายใต้ผ้านั้น ดวงตาคู่นั้นงดงามมาก มีกลิ่นอายของความตายเล็กน้อย แต่บางคนกลับรู้สึกไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

เขาเคยนึกถึงตอนที่พบเขาตอนกลางวัน ความงดงามนั้นที่ทำให้คนฉุดไม่อยู่ เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว

อีกอย่าง ตายภายใต้ดอกไม้ที่งดงาม เป็นผีก็ยังลั๊ลลา

ถึงเขาจะรู้ตัวแล้วจะเป็นอะไร เขาคนเดียวจะสามารถสู้ได้หรือ?

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มอย่างน่ากลัว แล้วพุ่งไปทางด้านใน

“คนสวย ยอมข้าเถอะ ข้าจะให้เจ้าอยู่ดีกินดี”

หวงเย่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย จากนั้นก็มีพิณสีแดงโผล่มาในมือของเขา พิณนั้นยังมีแสงสว่างสีแดงด้วย

คนนั้นเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้ที่ไหนกัน ที่รัก เขาคงจะไม่เจอกับเซียนพิณใช่ไหม

คนที่งดงามเช่นนี้ ราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์

ตอนแรกนั้นในใจยังกลัวเล็กน้อย แต่พอได้ยินเสียงพิณที่ไพเราะยั่วใจของเขา

“ได้สิ ให้ข้าน้อยบรรเลงให้คุณชายสักเพลงก่อนละกัน”