ตอนที่ 593 พรหมลิขิต (1)

ตอนที่ 593 พรหมลิขิต (1)

สำหรับเย่นอิ่งแล้ว คืนนี้นางผ่านไปได้อย่างทรหด ยาวนานยิ่งกว่าเดือนนึงเสียอีก

ตอนกลางวันต้องเดินทางเลยไม่ได้พักผ่อนดีๆ หลังจากที่โดนจับมาแล้วยังโดนทรมานอีก ในที่สุดตอนนี้นางก็โดนหวงเย่ช่วยออกมา

ฟ้า เริ่มสว่างแล้ว!

ในที่สุดก็ปล่อยวางได้ เย่นอิ่งแค่รู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว ราวกับว่าร่างกายจะหลุดออกจากกัน

นางที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้วตอนนี้มาบาดเจ็บอีก ก็เหมือนบาดเจ็บซ้ำซาก

แต่ว่า นางกลับอดทนกับความเจ็บนี้มาก รู้สึกแค่ช่วงเวลานี้ที่เขาอุ้มนางไว้ช่างปลอดภัยนัก ทำให้นางรู้สึกราวกับว่าถูกดูแลและปกป้อง รู้สึกว่าปลอดภัยมาก

“ทำไมเจ้าถึงมาช่วยข้า?” ในที่สุดนางก็ถาม

เขามองนางด้วยแววตาที่แปลก “ตลอดปีที่ผ่านมาเจ้าเดินทางมากับข้าตลอด และเจ้าก็เป็นน้องสาวของเย่นหลิงด้วย ข้าก็ย่อมจะให้เจ้าเกิดเรื่องไม่ได้”

ไม่รู้ว่าในใจของนางนั้นดีใจหรือแย่ แค่เหตุผลนี้เองหรอ?

เขาไม่ได้พูดจาใดๆ นางเองก็ไม่ได้ถามต่อ เลยเดินลงจากเขาอย่างเงียบสงบ

ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่สำคัญ ผ้าคลุมศีรษะของเขาหายไปไหน

ผ้าคลุมนั้น ไม่ว่าเขาไปที่ใดก็จะใส่เสมอ แต่ตอนนี้ทำไมกลับหายไป?

ถึงแสงจันทร์จะน้อยมาก แต่นางก็เห็นผิวหน้าที่ขาวเนียนของเขา สวยงามและมีเสน่ห์มาก

ผู้ชายคนนึง ทำไมถึงเกิดมาสวยงามเช่นนี้ ขนาดหญิงสาวเองยังรู้สึกอิจฉา เย่นอิ่งมองใบหน้าของเขาจนเหม่อลอย

นางเหนื่อยเกินไป และง่วงมาก สุดท้ายก็พิงที่อ้อมของเขาแล้วค่อยๆปิดตาลง

……

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน พอนางตื่นมาอีกที ก็พบว่าตนเองนอนอยู่ในห้องพัก นางนอนอยู่บนเตียง และในห้องก็ไม่มีใครอีกเลย

กำลังจะลุกขึ้น ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ร่างกาย เลยล้มลงไปเหมือนเดิม

เจ็บมาก และอ่อนแอมาก ไม่มีแรงไปทั้งตัว

เวลานี้ประตูกลับถูกเปิดออก คนที่เดินเข้ามาเป็นหญิงสาวที่ดูหน้าคุ้นๆ

หลังจากที่นางเดินเข้ามา แล้วเห็นนาง ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดีใจมาก

“ผู้มีพระคุณ ท่านตื่นแล้วหรือ? ดีจังเลย รีบดื่มยานี้เถอะ”

เย่นอิ่งมองนางด้วยความมึนงง วันนั้นมีหญิงสาวมากมาย นางจะไปจำได้ทุกคนได้อย่างไร

แต่คนนี้ นางกลับรู้สึกว่าจำได้

เพราะตอนนั้นนางเป็นคนแรกที่ยืนออกมาบอกว่าเชื่อใจนาง และยอมไปกับนาง

นางพยุงนางขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง แล้วดูแลให้นางทานยา จากนั้นก็พยุงนางให้นอนลงต่อ

“ผู้มีพระคุณ หมอบอกแล้วว่าท่านต้องรักษาอยู่ที่นี่สองสามวัน ห้ามลงจากเตียง ยานี้ก็ต้องทานให้ตรงเวลา”

เย่นอิ่งพยักหน้าเบาๆ “ขอบใจเจ้ามากนะ”

ผู้หญิงคนนั้นตาแดง แล้วก้มลงกราบนาง “ข้าน้อยหลันเอ๋อขอบพระคุณที่แม่นางช่วยชีวิต หากไม่ใช่เพราะท่านเสี่ยงชีวิตช่วย ข้าและพวกพี่น้องก็คงจะโดนกักขังไว้บนเขาที่น่ากลัวนั้น ท่านเป็นผู้มีพระคุณของพวกข้า”

“เจ้ารีบลุกขึ้นเถอะ อย่าทำเช่นนี้เลย เรื่องเล็กนิดเดียวเอง แล้วหญิงสาวที่เหลือล่ะ พวกนางกลับบ้านกันยัง?”