ตอนที่ 594 พรหมลิขิต (2)

ตอนที่ 594 พรหมลิขิต (2)

เย่นอิ่งพลิกตัวเบาๆ หันหลังให้เขา ไม่อยากให้เขาเห็นว่าน้ำตาของนางไหล

“จริงๆแล้ว ตอนอยู่ที่เฮยเฟิงใจ้ ข้าคิดมาตลอด หากข้าตายไปเช่นนี้ จะมีคนเสียใจไหม ไม่ว่าเป็นหรือตาย ข้าอยู่บนโลกนี้ก็ไม่มีความหมายใดๆ”

เขาเงียบอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ตบที่ไหล่ของนางเบาๆ

“อย่าคิดมากเลย เจ้าไม่ใช่ตัวคนเดียว อย่าลืมสิว่าเจ้ายังมีพี่ชาย เขาเป็นห่วงเจ้าตลอดเลยนะ”

ส่วนเขานั้นเกิดมาก็ตัวคนเดียว หลังจากนั้น เขายอมที่จะไม่รู้ตลอดไปว่าใครคือพ่อแม่แท้ๆยังจะดีกว่า

เพราะสำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่ความสุข แต่เป็นภาระ

“แล้วทำไมล่ะ? เขาซื่อสัตย์กับประมุขมาโดยตลอด แต่เพื่อข้าแล้ว เขากลับทำเรื่องหักหลังมากมาย ในใจของเขาก็ย่อมจะโกรธข้า เพราะข้าทำให้เขาผิดหวังมามากพอแล้ว”

“แต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว สองสามวันที่เจ้าสลบนั้นข้าไปสืบมาหมดแล้ว เจ้าบาดเจ็บเพราะไปช่วยหญิงสาวพวกนั้น เจ้าช่วยคนมากมายเช่นนี้ ทำความดีที่ยิ่งใหญ่ หากไม่ใช่เพราะเจ้า พวกหญิงสาวพวกนั้นอาจจะยังโดนกักขังอยู่นะ”

กับคำชมเช่นนี้ เย่นอิ่งทำได้แค่ฝืนยิ้มในใจ

แล้วทำไมล่ะ ถึงนางจำทำมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตของนางที่นางเคยเป็นนักโทษ

นางเคยฆ่าหญิงสาวธรรมดาเจ็ดคนที่แต่งงานมาในตำหนักท่านอ๋อง แล้วยังเคยหลอกใช้จ้าวซินซินเพื่อทำร้ายจางยวี่โหร่ว ครั้งแรกไม่สำเร็จก็มีครั้งที่สองครั้งที่สามไปเรื่อยๆ เกือบจะทำให้ลูกในท้องของนางตายด้วยซ้ำ

ในอดีต นางฆ่าคนมามากมาย ในมือของนางเต็มไปด้วยเลือดและวิญญาณมากมาย

ทั้งหมดนี้เป็นอดีตของนางที่ลบล้างไม่ได้

“เจ้าไม่ต้องปลอบใจข้าหรอก” ที่ที่เขามองไม่เห็น น้ำตาของนางทำให้หมอนเปียกไปหมด

“ข้าพูดจากใจจริง หากพูดว่าแย่ ก็คงจะเป็นข้ามากกว่า....ไม่มีหน้ากลับไปเผชิญกับใครอีกแล้ว” น้ำเสียงของหวงเย่โศกเศร้าเล็กน้อย

เย่นอิ่งรีบตื่น แล้วหันไปมองเขา

นางกลับลืมเรื่องสำคัญไป พวกเขาทั้งสองล้วนเป็นคนที่มีปม นางเลยพูดให้เขาออกมากับนาง

ความคิดในตอนแรก เพียงแค่อยากหนีออกจากสถานที่ที่ทำให้รู้สึกกดดัน อยากเริ่มต้นใหม่

หนึ่งปีที่ผ่านมา เขาท้อถอยมาโดนตลอด มีแต่นางที่ร่าเริง แต่ทำไมตอนนี้ถึงกลับกันล่ะ

นางมาโทษตนเองอยู่ตอนนี้ แต่เขากลับพูดมากขึ้น และยังปลอบใจคนด้วย

“จริงๆแล้วมีความในใจอะไร พูดออกมาก็ดี เป็นเจ้าที่ช่วยข้าหลุดออกมาจากบ่วง ไม่อย่างงั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่าตนเองจะท้อถอยไปนานแค่ไหน เย่นอิ่ง ขอบคุณเจ้ามากนะ”

ใบหน้าที่งดงามของเขายิ้มเล็กน้อย ถึงจะสู้เขาในตอนแรกไม่ได้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มหลังจากที่ผ่านมานานขนาดนี้ ยาวนานมาก มองแล้วนางก็รู้สึกตื้นตันในใจ

รอยยิ้มของเขา เบิกบานเพื่อนางหรือ?

“ผ้าคลุมศีรษะของเจ้า......”

“ไม่ต้องการอีกต่อไป ข้าควรจะเผชิญหน้ากับตนเอง ส่วนหน้าของข้านั้น ก็เกือบจะหายดีแล้ว นี่เป็นฝีมือของเจ้าทั้งนั้นเลย ข้าเมื่อหนึ่งปีก่อน ไม่มีความกล้าที่จะไปมองใบหน้าที่เสียโฉมนี้ เป็นเจ้าที่ช่วยข้าออกมาจากเหวลึก”