ตอนที่ 595 พรหมลิขิต (3)

ตอนที่ 595 พรหมลิขิต (3)

สองสามวันนี้ เย่นอิ่งรับรู้ถึงความรู้สึกที่โดนดูแลอย่างใกล้ชิดมากจริงๆ

จริงๆแล้วสถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเขากลับสถานะกันเฉยๆ

นางหิวข้าวแล้ว เขาก็จะป้อนอาหารให้ พอนางหิวน้ำ เขาก็จะรีบไปเทน้ำมาให้ หากถึงเวลาที่ต้องทานยา เขาก็จะส่งยาที่อุ่นๆพร้อมทานมาให้ เรื่องทั้งหมดนี้เย่นอิ่งเองยังรู้สึกว่าไม่ค่อยชิน

พอตกดึก นางอยากจะอาบน้ำ เขายืนอยู่หลังผ้าม่านด้วยความรู้สึกแปลกๆ ฟังเสียงน้ำข้างใน แล้วกระวนกระวายจนรีบหลับตา

ในเมื่อคนข้างนอกนั้นต่างก็คิดว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ก็เลยต้องแสดงดีๆหน่อย

เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนร่างกายของเย่นอิ่งแข็งแรง แต่หวงเย่กลับทรุดโทรมไม่น้อย

พวกเขาอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว

……

ก่อนที่พวกเขาจะไป พนักงานที่ร้านต่างบอกลาด้วยความอาลัย

พวกหญิงสาวที่โดนเย่นอิ่งช่วยไว้นั้น ก็พกของขวัญมาขอบคุณพวกเขาด้วย

เป็นแค่คนยากจนธรรมดา ก็ไม่ได้มีของดีๆอะไร แต่ของทุกชิ้นล้วนให้จากใจ พวกเนื้อที่หมักเอง หรือขนมที่ทำเองต่างๆนาๆ

เย่นอิ่งไม่ได้ปฏิเสธพวกนาง นางพกของทั้งหมดขึ้นรถม้า ไม่อยากให้พวกนางผิดหวัง

ไม่นานมาก รถม้าก็แล่นออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ เย่นอิ่งหันกลับไปมอง ถึงจะอยู่ที่นี่ไม่นานนัก แต่ที่นี่กลับมีความอบอุ่นไปอีกแบบ ทำให้นางรู้สึกไม่อยากจากไป

เหมือนการเดินทางเกือบปีมานี้ ยังสู้เวลาเพียงไม่กี่วันที่อยู่ที่นี่ไม่ได้เลย ไม่ว่าสำหรับนางเองหรือหวงเย่ ก็เป็นกำไรอย่างหนึ่ง

ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกดิน พวกเขาไม่มีที่ให้พัก และพักอยู่กลางเขา

บนรถม้ามีผ้าห่ม มีอาหารแห้ง ก็คงไม่หิวและไม่หนาว

หวงเย่ไปจับไก่มาตัวหนึ่ง ก่อไฟ แล้วย่างได้หอมมาก

เขาเอาเนื้อไก่ให้นางทานหมดเลย ส่วนตนเองนั้นทานแค่กระดูกที่มีแต่หนัง

การกระทำเล็กๆเช่นนี้ทำให้เย่นอิ่งซาบซึ้งมาก นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าตนเองโดนปกป้องและถนุถนอมอยู่ในกำมือ

“หวงเย่ ก่อนหน้านี้พวกข้าอาจจะไม่เคยคิด ว่าสักวันจะมาอยู่ด้วยกันเช่นนี้สินะ?”

ใบหน้าที่งดงามของเขามองนาง รอยยิ้มค้างเล็กน้อย มีสีหน้าที่รู้สึกผิด

“ขอโทษนะ ข้า.........”

นางพูดเช่นนี้ ทำให้เขานึกถึงเรื่องในอดีต เขาเกือบจะฆ่านางแล้ว!

ถ้าไม่ใช่เพราะนางโชคนี้มีชีวิตอยู่รอดได้ ก็อาจจะตายไปนานแล้ว เพราะตอนนั้นเขามีใจอยากจะฆ่านางจริงๆ

“อย่าพูดว่าขอโทษ ข้าไม่เคยโทษเจ้าเลย ข้าในอดีต ขนาดตัวข้าเองยังอยากฆ่าตนเองเลย ใจร้ายราวกับงูพิษ ไม่คู่ควรมีชีวิตต่อบนโลกใบนี้”

ตอนนั้น หวงเย่โดนซีหลิงควบคุม ส่วนนางก็ช่วยพวกนั้น และไป๋หลิงกวงไปใส่ร้ายจางยวี่โหร่ว

หลังจากนั้นเขาก็ได้สติ ไม่เพียงแต่ซ้อมไป๋หลิงกวงจนบาดเจ็บสาหัส แล้วยังเกือบจะฆ่านางอีกด้วย

ตอนนั้น พวกเขาเป็นศัตรูกัน

เขาตกอยู่ในความเงียบมาเนิ่นนาน ไม่ว่ายังไง เรื่องพวกนั้นก็เคยเกิดขึ้น ในใจของเขาก็ย่อมรู้สึกผิดต่อนางเล็กน้อย