ตอนที่ 596 พรหมลิขิต (4)

ตอนที่ 596 พรหมลิขิต (4)

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องที่คุยกันคืนนั้นหรือเปล่า เย่นอิ่งเห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

เขาเริ่มพูดเยอะขึ้น ถึงนางจะไม่ต้องคอยหาเรื่องคุยตลอดเหมือนตอนนั้น เขาเองก็จะเริ่มพูดก่อนด้วยเช่นกัน

เขาเองก็ดูแลนางดีทุกอย่าง ถึงร่างกายของนางจะแข็งแรงแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป

จนวันหนึ่งนางตื่นขึ้นมา ก็เห็นเขาแอบทำเรื่องหนึ่งลับหลังนาง

นางเดินไปด้านหลังเขา ถึงเห็นว่าเขาเอาพู่กันและหมึกออกมา กำลังเขียนจดหมาย

นางไม่ทันเห็นว่าเขาเขียนอะไรไป เขาก็เก็บจดหมายแล้ว ใส่เข้าไปในกล่องไม้ไผ่ จากนั้นก็มัดอยู่ที่ขาของนก แล้วปล่อยให้เขาบินไป

“เจ้าทำอะไรอยู่?” นางถามไป

“ไม่ได้ส่งจดหมายกลับไปหาพวกเขานานมากแล้ว ถึงเวลาที่ต้องให้พวกเขารู้เรื่องของพวกข้าบ้าง” หวงเย่ไม่ได้ปิดบังนาง บอกไปตามความเป็นจริง

เย่นอิ่งอึ้งเล็กน้อย หนึ่งปีมานี้ พวกเขาเคยเขียนจดหมายเพียงสองครั้ง แต่นางเองที่เป็นคนเขียน ทุกครั้งเขาไม่เคยใส่ใจเลย

แต่ตอนนี้หวงเย่กลับคิดจะเขียนเอง ความหมายนี้มีความต่างกันมากเลยทีเดียว

“งั้นเจ้า.....เขียนอะไรลงไปในจดหมาย”

หวงเย่มองนาง แล้วยิ้มอ่อน “เจ้าลองเดาดู?”

เรื่องนี้ นางจะเดาออกได้อย่างไร?

ตอนนี้เขาทำเช่นนี้นางก็รู้สึกว่าแปลกมากแล้ว ไม่สามารถคิดได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ยิ่งอย่าพูดถึงเรื่องอื่นเลย

เย่นอิ่งมองเขาอยู่พักใหญ่ เหมือนลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยปากพูด “คงไม่ได้บอกพวกเขาว่าจะกลับไปใช่ไหม”

หวงเย่ยิ้มชัดเจนมากขึ้น “ไม่ผิด เป็นเช่นนี้แหละ！”

เย่นอิ่งมองเขาราวกับว่าเห็นผี เขาไม่ได้ป่วยใช่ไหม?

ผ่านมานานขนาดนี้เขาไม่เคยคิดจะกลับไป แต่ตอนนี้กลับจะกลับไปกะทันหัน? ทำให้นางเตรียมใจไม่ทัน

อีกอย่างก่อนหน้านี้ที่คุยเรื่องตำหนักจิ๊วซากับเขา เขายังต่อต้านอยู่เลย แล้วทำไมอยู่ๆถึงเปลี่ยนใจล่ะ?

เย่นอิ่งไม่เข้าใจว่าในใจของเขานั้นคิดอะไรอยู่ เลยถามออกไปตรงๆ “เจ้าเป็นอะไรกันแน่?”

“ไม่เป็นไร ข้าแค่ไม่อยากล่องลอยอยู่ข้างนอกนานเกินไป ในใจรู้สึกเหงา และมีเรื่องอีกหลายอย่างที่ปล่อยวางไม่ได้ เวลาก็พอสมควรแล้ว ควรจะกลับไปแล้วล่ะ”

เย่นอิ่งอึ้งเล็กน้อย ตกอยู่ในความเงียบ

เรื่องที่ปล่อยวางไม่ได้ เขาหมายถึงจางยวี่โหร่วหรือ?

นางรู้มาตลอดว่านางคือบ่วงในใจของเขา ถ้าเช่นนั้น เขาอยากกลับไปเพราะปล่อยวางนางไม่ได้หรือ

เห็นสีหน้าของเย่นอิ่ง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นอะไร? ข้าคิดว่าเจ้าได้ยินข่าวนี้จะดีใจมากซะอีก”

นางควรจะดีใจ ที่เขาสามารถเผชิญกับตนเองได้ สามารถหลุดออกจากบ่วงได้ นางควรจะดีใจสิถึงจะถูก

แต่ว่าทำไมกัน ตอนนี้นางถึงรู้สึกว่าอารมณ์หนักหน่วงล่ะ?

ค่อยๆขยับหน้าออกไป เย่นอิ่งไม่รู้ว่าต้องไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร