บทที่ 6 เจียงอวี่โหรว ผมกลับมาแล้ว!

เซียวจ้านวางสายโดยตรง ด้วยสีหน้าอาฆาต เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าไม่สิ้นสุด ก้าวเข้าไปในรถจี๊ปตรงหน้าประตู และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมขอลาออกจากตำแหน่งจอมพลเป่ยเหลียง！สั่งลงไป！ทุกคน ในวิหารเทพมังกร ไปซูหางโดยเร็วที่สุด หลงปา พวกคุณเฝ้าอยู่ที่วิลล่า!"

"จอมพล ท่านต้องการลาออกจากการเป็นจอมพลของเป่ยเหลียงจริงๆ หรือ?"

หลงอีถามอย่างกระวนกระวาย รู้สึกไม่เต็มใจ!ราชาเป่ยเหลียง เป็นวีรบุรุษที่โดดเด่นที่สุดในยุคนี้ เป็นสัญลักษณ์ของประเทศหลง และเป็นอนุสาวรีย์ในใจพวกเขาตลอดไป!

“ไม่ต้องพูดอะไรมาก ออกเดินทาง วังบัคกิ้งแฮม!”เซียวจ้านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เจตนาฆ่าในดวงตาของเขาพุ่งตรงไปยังฟ้าแล้วในขณะนี้

เจียงอวี่โหรว ผมกลับมาแล้ว!

ไม่ว่าใคร ก็ไม่สามารถแย่งคุณไปจากผมได้!และไม่สามารถทำร้ายคุณ!

หลงอีรับคำสั่งและตะโกนโดยตรง"หลงอี สาบานว่าจะติดตามจอมพลไปจนตาย!ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลงอีจะลาออกจากทุกตำแหน่งในกองทัพมังกร!กลับสู่วิหารเทพมังกร!"

“หลงเอ้อสาบานว่าจะติดตามจอมพลไปจนตาย!ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลงเอ้อจะลาออกจากทุกตำแหน่งในกองทัพมังกร!กลับสู่วิหารเทพมังกร!”

……

เมื่อหลงอีถึงหลงปา ทุกคนลาออกจากตำแหน่งทั้งหมดในกองทัพมังกร! จากนี้ไป พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกองทัพมังกรอีก แต่ได้กลายเป็นแปดขุนพลมังกรแห่งวิหารเทพมังกรที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก!

แม้ว่าวิหารเทพมังกรจะเกี่ยวข้องกับกองทัพมังกร แต่ก็ไม่ได้เป็นของประเทศใดหรือกองกำลังใดๆ มันเป็นของเซียวจ้านเท่านั้น!

เซียวจ้านมองไปด้านข้าง โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก แน่นอนว่าเขาเข้าใจความคิดภายในของพี่น้องเหล่านี้ หลงอีถึงหลงซื่อ เข้าไปในรถโดยตรง เหยียบคันเร่ง แล้วรถจี๊ปก็พุ่งออกไปอย่างแรง!ส่วนหลงปาก็เฝ้ารออยู่ที่วิลล่า!

ส่วนทางนี้ หอมังกรที่ลึกลับและสำคัญที่สุดในประเทศหลง ในขณะนี้ ในห้องโถงที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาที่สุด มีชายชราสี่คนที่มีสีหน้าที่ต่างกันนั่งอยู่รอบโต๊ะกลม

ฉินฮั่นโก๋ก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ วางโทรศัพท์ลงแล้วพูดว่า"เจ้าลาดื้อ ทำไมไม่ฟังผมพูดให้จบก่อน!"

"ตาเฒ่าฉิน เด็กนั่นวางสายใส่คุณหรือ?"ชายชราตัวเตี้ยและอ้วนที่สวมแว่นตาขอบทอง ยิ้มและเยาะเย้ยฉินฮั่นโก๋ และพูดว่า"นิสัยเจ้าเด็กนั่นนี่จริงๆเลย ช่างเถอะ กองทัพมังกรสามแสนนาย พวกคุณคิดว่าจะทำอย่างไรดี?”

ในขณะนี้ เจียงว่านหลงที่ยืนอยู่หน้าจิตรกรรมฝาผนังเก้ามังกรสีทองขนาดใหญ่ มีใบหน้าเหลี่ยม ท่าทางเคร่งขรึม เอามือไขว้หลังและกล่าวว่า"ให้ฉีเฟิงเข้าควบคุมดูแลกองทัพมังกรก่อน ทุกคนที่กำลังปฏิบัติการทั้งหมดควรสแตนด์บายไว้!สำหรับการขอลาออกของเซียวจ้าน อย่าไปสนใจ ขอเพียงเขาต้องการกลับมา เขายังคงเป็นราชาเป่ยเหลียงที่มีชื่อเสียงระดับโลก!ตำแหน่งนี้ ผมจะสงวนไว้ให้เขาเสมอ!"

“เฮ้อ ไอ้เด็กคนนี้ มีประสบการณ์ชีวิตที่น่าสงสาร กว่าจะเติบโตมาถึงจุดที่เขาเป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ง่าย เราไม่สามารถรอดูเขาทำผิดพลาด แน่นอน เพื่อประเทศหลง เขาได้เสียสละมามากแล้ว เราก็อย่าทำให้เด็กคนนั้นรู้สึก ผิดหวังในตัวพวกเรา และอย่าทำให้กองทัพมังกรสามแสนนายผิดหวังด้วยเช่นกัน ส่งคำสั่งของผมลงไป ส่งทหารไปที่ซูหางด่วน พวกเขามีสิทธิ์ที่จะจัดการกับสิ่งที่พวกเขาพบ จำไว้ว่า หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องเด็กคนนั้นและเจ้าหญิงของประเทศหลง!"

เมื่อผู้อาวุโสของหอมังกรทั้งสามได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสทันที และพูดว่า"ตาเฒ่าเจียง รอคำพูดนี้ของคุณตั้งนานแล้ว!"

ในเวลานี้ ในห้องห้องเพรสซิเดนสูทที่มีชื่อเสียงที่สุดของวังบัคกิ้งแฮมในซูหาง มีชายแต่งตัวดีหลายคนกำลังดื่มและพูดคุยเรื่องธุรกิจกัน คุณชายจินนั่งอยู่ในที่นั่งหลัก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จิบไวน์และมองไปที่เจียงอวี่โหรวซึ่งคุกเข่าบนพื้นเพื่อรินไวน์ให้เขา

เขายื่นมือออกไปและจับข้อมือที่อ่อนนุ่มของเจียงอวี่โหรวโดยตรง ทำให้เจียงอวี่โหรวหวาดระแวงเหมือนนกที่กลัวธนู"คุณชายจิน ท่าน ... "

"เหอะๆ!เจียงอวี่โหรว มาถึงตรงนี้แล้ว คุณยังมาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาทำไม！มานี่ ดื่มซะ!"คุณชายจินดึงอย่างแรง ดึงเจียงอวี่โหรวซึ่งสวมกระโปรงสีขาวที่หุ้มสะโพกไว้สู่อ้อมแขนของเขา !

เจียงอวี่โหรวสะดุด และล้มลงบนตัวของคุณชายจิน คุณชายจินเลื่อนมือของเขาลงมาที่แก้มของเธอ จากนั้นเอนตัวเข้าไปบนตัวของเจียงอวี่โหรวและสูดลมหายใจลึกๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย"อืม! หอมจริงๆ! เหมือนที่คาดไว้ไม่ผิด หญิงสาวที่แต่งงานแล้วอย่างคุณมีเสน่ห์ที่สุด!"

เจียงอวี่โหรวรู้สึกกลัว ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกต่อต้าน!

เธอผลักจินไท่ออกไปอย่างกะทันหัน ยืนอยู่ข้างๆและสั่นไปหมดทั้งตัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและความตื่นตระหนก เธอโค้งคำนับแล้วพูดว่า"ฉันขอโทษ คุณชายจิน ฉันต้องการกลับไป ฉันต้องการไปดูลูกสาวของฉัน!"

หลังจากพูดจบ เจียงอวี่โหรวหยิบกระเป๋าของเธอและอยากจะวิ่งออกไป แต่จินไท่ดึงแขนของเจียงอวี่โหรวโดยตรง จากนั้นก็ยกมือใหญ่ของเขาขึ้น แล้วตบหน้าเธออย่างแรง!

การตบครั้งนี้ ตบจนเจียงอวี่โหรวล้มลงกับพื้นโดยตรง และรอยตบก็กลายเป็นสีแดงบนแก้มของเธออย่างรวดเร็ว!

"ปัง!"จินไท่เตะโต๊ะกาแฟล้ม และไวน์ก็กระเซ็นไปทั่วพื้น เขาชี้ไปที่เจียงอวี่โหรวและพูดอย่างโกรธเคืองว่า"เจียงอวี่โหรว!อย่ามาทำเป็นเสียหายเลย! ผมชื่นชอบคุณ ถือว่าเป็นความโชคดีของคุณแล้ว แต่คุณยังจะมาดื้อด้านอีก！ขอบอกไว้เลยนะ ถ้าวันนี้คุณบริการให้ผมไม่เต็มที่ อย่าแม้แต่จะคิดที่จะเดินออกจากประตูนี้!”

เมื่อพูดเช่นนั้น จินไท่ก็ก้มตัวลงไป บีบคางของเจียงอวี่โหรวอย่างแรง จ้องมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ ดึงผมของเธอและพูดด้วยความโกรธว่า "เจียงอวี่โหรว!พูดตามตรงนะ ทั้งโรงพยาบาลเต็มไปด้วยคนของกู แค่กูพูดคำเดียว ลูกสาวของมึงก็รอตายได้เลย!คิดดูให้ดีนะว่าจะทำตามหรือไม่!"

“อย่า อย่า ได้โปรด คุณชายจิน โปรดปล่อยลูกสาวของฉันไปเถอะ เธออายุแค่สี่ขวบ ได้โปรดเถอะ”เจียงอวี่โหรวร้องไห้อย่างขมขื่น คุกเข่าลงบนพื้นและร้องขอความเมตตาจากจินไท่

ในขณะนั้น เธอต้องสิ้นหวังและตื่นตระหนกเพียงใด เธอหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะมีชายคนหนึ่งยืนหยัดปกป้องตัวเธอ เป็นที่ลี้ภัยของเธอ

ในเวลานี้ หยางเย่นนักประชาสัมพันธ์หญิงอีกคนที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามา พยุงเจียงอวี่โหรวขึ้นและพูดกับจินไท่ด้วยรอยยิ้มว่า"คุณชายจิน ทำไมต้องทำให้บรรยากาศเสียเพราะความโกรธล่ะ งั้นท่านก็ไปดื่มและพูดคุยกับประธานท่านอื่นๆก่อนดีไหม ฉันจะลองคุยกับเธอดู”

จินไท่ส่งเสียงอย่างเย็นชา และหยางเย่นก็รีบพยุงเจียงอวี่โหรวออกจากห้องและมาที่ห้องน้ำหญิง

"เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม?คุณดูคุณสิ ทำไมคุณถึงต้องขัดใจจินไท่ด้วย?เขาเป็นถึงคุณชายของตระกูลจินเลยนะ เราทำให้เขาไม่พอใจไม่ได้" หยางเย่นยืมน้ำฆ่าเชื้อและสำลี และช่วยเจียงอวี่โหรวเช็ดรอยแผลเป็นที่แก้มและมุมปากเบาๆ"คุณชายจินคนนี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว เขาปฏิบัติกับคุณแบบนี้ได้อย่างไร"

ดวงตาของเจียงอวี่โหรวมืดมนไร้แสง เธอมองดูตัวเองในกระจก น้ำตาไหลพราก เธอดึงหยางเย่นและพูดว่า"พี่เย่น คุณมีวิธีพาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม เข่อเข่อยังอยู่ในโรงพยาบาล เธอกำลังจะตาย ฉันต้องกลับไป ต้องกลับไป!”

ใบหน้าของหยางเย่นเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ดวงตาของเธอเป็นสีแดง เธอกอดเจียงอวี่โหรวไว้ในอ้อมแขนของเธอ ตบหลังของเจียงอวี่โหรวเบาๆและพูดว่า"น้องอวี่ดหรว ไม่ใช่ว่าพี่เย่นไม่อยากช่วยคุณ แต่พี่ก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน คุณก็รู้ คุณชายจินนั้นโหดร้ายเกินไป คุณได้ตอบตกลงกับเขาว่าจะมาที่นี่ในวันนี้ ถ้าคุณหนีไปในตอนนี้ ไม่ใช่แค่คุณ แต่เข่อเข่อก็จะตกอยู่ในอันตรายด้วยเช่นกัน ฟังพี่นะ คุณก็ยอมคุณชายจินเถอะ ไม่ทำเพื่อตัวเอง แต่ก็ควรทำเพื่อเข่อเข่อ คุณบอกว่าเธอยังอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรอความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ... "

"ฮือๆๆๆ!"เจียงอวี่โหรวร้องไห้ฟูมฟาย ใช้เวลานานกว่าจะสงบสติอารมณ์

ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจแล้ว มองสภาพตัวเองที่ซีดเซียวในกระจก หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางออกมาและพูดว่า"พี่เย่น ฉันเข้าใจแล้ว แต่ฉันอยากจะขอให้พี่ช่วยอย่างหนึ่ง"

หยางเย่นเช็ดน้ำตาจากมุมตาของเธอและพูดว่า"พูดมาได้เลย พี่เย่นจะทำให้คุณแน่นอน"

เธอรู้จักเจียงอวี่โหรวมานานกว่าหนึ่งปี และรู้ว่าชีวิตของเจียงอวี่โหรวนั้นลำบากเพียงใด โดยเฉพาะเธอยังมีลูกอีก อะไรที่ช่วยได้ หยางเย่นก็จะช่วย

"ไปที่โรงพยาบาลเพื่อไปเยี่ยมเข่อเข่อแทนฉันหน่อย ถ้าเธอถามถึงฉัน ก็บอกว่าฉันทำงานอยู่ และฉันจะกลับไปหาเธอหลังจากทำงานเสร็จ"เจียงอวี่โหรวจับมือของหยางเย่นไว้แน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

หยางเย่นตอบตกลง และพยักหน้าอย่างหนัก เมื่อเห็นเจียงอวี่โหรวแต่งหน้าเสร็จ เธอหันหลังและเดินผ่านทางเดินที่เหมือนปีศาจ และเข้าไปในห้องที่เหมือนนรก!

ในขณะนั้น หยางเย่นทนไม่ได้อีกต่อไป เธอปาดน้ำตา กัดฟัน กระทืบเท้า วิ่งขึ้นไปจับมือเจียงอวี่โหรวและพูดว่า"ไม่! ฉันทนดูคุณกระโดดเข้าไปในกองไฟไม่ได้！ฉันจะพาคุณออกไปเอง!"

เจียงอวี่โหรวตกตะลึง และถูกหยางเย่นลากไปสองสามเมตร จากนั้นก็หยุดกะทันหันและพูดว่า"พี่เย่น พี่เย่น!... ขอบคุณ ขอบคุณมาก แต่ว่า นี่เป็นการเลือกของฉัน ฉันไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อน และไม่อยากทำให้ครอบครัวของคุณเดือดร้อน”

"แต่ ที่นั่นมันเป็นนรกชัดๆ!คนพวกนั้นโหดเหี้ยมมาก!ฉันเห็นผู้หญิงหลายคนถูกพวกเขาเล่นจนตาย! ฉันจะทนดูคุณตายไปแบบนี้ไม่ได้!"หยางเย่นร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจ